Δρόμοι

Σε μια εποχή…

… που επικρατεί ένας ακατάσχετος πληθωρισμός καλών βαθμών, μερικοί φοιτητές
απομένουν να κοιτούν τον καθηγητή τους με απορία, όταν τους λέει πως το
αγγλικό αλφάβητο έχει 26 γράμματα. Ήταν το τέλος του εξαμήνου και η Αλίσια
Σέπαρντ που διδάσκει δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο κάθησε να βγάλει τους
βαθμούς. Πριν καλά καλά προφτάσει να αποτελειώσει τη δουλειά της, ήρθαν οι
πρώτες διαμαρτυρίες. «Γιατί μου βάλατε τόσο κακό βαθμό; Τέτοιο βαθμό δεν έχω
πάρει ποτέ, όσα χρόνια κάθομαι στα θρανία». Κατόπιν, οι διαμαρτυρίες άρχισαν
να πέφτουν βροχή.

Οι πιέσεις…

… που δέχονται οι καθηγητές από τους φοιτητές και τους γονείς τους να βάζουν
άριστα έχει πάρει τη μορφή επιδημίας. Ακόμη και στα καλύτερα και τα
δυσκολότερα πανεπιστημιακά ιδρύματα της Αμερικής, οι κακοί βαθμοί είναι είδος
που κινδυνεύει με εξαφάνιση. Τόσο που οι καθηγητές του Πρίνστον αποφάσισαν να
κηρύξουν πόλεμο σε αυτόν τον πληθωρισμό καλών βαθμών, αποφασίζοντας να
περιορίσουν στο 25% τα άριστα. Ακόμη και στο Χάρβαρντ, όπου οι μισοί βαθμοί
που βάζουν οι καθηγητές είναι άριστα, οι πανεπιστημιακές αρχές αποφάσισαν να
τους περιορίσουν κατά το ήμισυ. Ο Στούαρτ Ροζστάσερ, καθηγητής στο
Πανεπιστήμιο Ντιουκ, που μελετάει αυτό το φαινόμενο, πιστεύει πως δεν θα είναι
καθόλου εύκολο να ανακοπεί αυτή η πλημμυρίδα από τα άριστα. Λέει ότι το 1969,
οι κακοί βαθμοί στο Πανεπιστήμιό του αντιστοιχούσαν σε ποσοστό 25%. Το 2002,
οι κακοί βαθμοί είχαν πέσει στο 10%. Ο Ροζστάσερ, που διδάσκει Επιστήμες του
Περιβάλλοντος, λέει πως σπάνια βάζει κακούς βαθμούς στους φοιτητές του – το
ίδιο και οι περισσότεροι συνάδελφοί του. «Αν συνεχιστεί αυτό, κάποτε δεν θα
υπάρχουν άλλοι βαθμοί εκτός από το άριστα».

Ο Άρθουρ Λεβάιν…

… του Πανεπιστημίου Κολούμπια θυμάται μια άλλη παρόμοια εποχή, όταν ο
πόλεμος του Βιετνάμ βρισκόταν στην κορύφωσή του. «Οι φοιτητές που έπαιρναν
κακούς βαθμούς, καλούνταν στον στρατό», λέει στην εφημερίδα «Ουάσιγκτον Ποστ».
«Έτσι, οι καθηγητές άρχισαν να μοιράζουν απλόχερα τα άριστα». Σήμερα μπορεί να
μη γίνεται πόλεμος στο Βιετνάμ, γίνεται όμως πόλεμος ανάμεσα στα δημόσια και
τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Ποια θα εξασφαλίσουν την περισσότερη πελατεία;

Ο καταναλωτισμός…

… που έχει εισβάλει στην παιδεία, αυτός φταίει για όλα, λέει ο Λεβάιν. Με
δυο λόγια, τα δίδακτρα σε ένα ιδιωτικό Πανεπιστήμιο φτάνουν κατά μέσο όρο τα
28.000 δολάρια τον χρόνο. Όταν οι γονείς πληρώνουν τόσα πολλά, αυτό που
περιμένουν σε αντάλλαγμα είναι να παίρνουν τα παιδιά τους μόνο άριστα. «Δεν
δέχονται τίποτα λιγότερο από αυτό», εξηγεί ο Λεβάιν. «Πληρώνω για άριστα και
θέλω άριστα, σου λένε». Τα ίδια λέει και ο Ροζστάσερ. «Το Πανεπιστήμιο δεν
είναι πια προνόμιο των καλών φοιτητών, αλλά έχει γίνει και αυτό άλλο ένα
καταναλωτικό προϊόν». Και οι καθηγητές απλοί υπάλληλοι που πρέπει να κάνουν τα
γούστα κάθε γονιού που θέλει να πιάσουν τόπο τα λεφτά του.