Διαστάσεις Mαζική οικολογική αυτοκτονία

Οι κορυφαίοι επιστήμονες των οκτώ πιο ανεπτυγμένων χωρών του κόσμου το λένε
καθαρά: «Τα διαθέσιμα επιστημονικά στοιχεία για την αλλαγή του κλίματος
καθιστούν επιτακτική και επείγουσα τη λήψη μέτρων που θα αποτρέπουν τις
επικίνδυνες επιπτώσεις του ανθρώπου στο περιβάλλον».

Νήσος του Πάσχα. Τα διάσημα αγάλματα «μοάι» κινδυνεύουν να καταστραφούν από τις βροχές, τους ανέμους και τον άνθρωπο

Πριν από πολλά, πολλά χρόνια, γύρω στον 5ο αιώνα μ.X., έφτασαν οι πρώτοι
Πολυνήσιοι στη Νήσο του Πάσχα. Καθώς ήταν απόλυτα απομονωμένοι από τον
υπόλοιπο κόσμο, άρχισαν να κόβουν τα δένδρα για να ζήσουν. Τα έκοβαν με μανία,
με αποτέλεσμα τα δάση του νησιού πολύ γρήγορα να καταστραφούν. Το πρώτο
αποτέλεσμα αυτής της μαζικής οικολογικής αυτοκτονίας ήταν να ξεσπάσει ένας
εμφύλιος πόλεμος για την ιδιοποίηση των φυσικών πόρων που είχαν απομείνει. Οι
κάτοικοι στράφηκαν στη συνέχεια εναντίον των ηγετών τους, κατηγορώντας τους
ότι τους οδήγησαν στην καταστροφή. Έφτασαν μάλιστα να καταστρέψουν και πολλά
από τα «μοάι», τα γιγαντιαία αγάλματα που αποτελούν σήμα κατατεθέν του νησιού.
Κι ύστερα έμειναν χωρίς τίποτα. Τρελάθηκαν, το έριξαν στον κανιβαλισμό, και
σιγά σιγά εξαφανίστηκαν.

Σε ένα σημείο του βιβλίου του με τίτλο «Πώς άλλες κοινωνίες διαλέγουν να
αποτύχουν και άλλες να επιβιώσουν», ο γεωγράφος Τζερντ Ντάιαμοντ αναρωτιέται
τι να σκέφτονταν οι κάτοικοι της Νήσου του Πάσχα όταν έκοβαν το τελευταίο
δένδρο. Να φώναζαν άραγε, όπως φωνάζει σήμερα ο Μπους, «Δουλειές, όχι δένδρα»;
Να πίστευαν μήπως ότι η τεχνολογία θα έλυνε τα προβλήματά τους, ότι κάποιο
υποκατάστατο του ξύλου θα βρισκόταν, ότι ένας πολιτισμός δεν μπορεί να πεθάνει
έτσι εύκολα; Να παρασέρνονταν ο ένας από τον άλλον, κι όλοι μαζί από μια
συλλογική υστερία; Τα ερωτήματα αυτά δεν έχουν μόνο ιστορικό ενδιαφέρον. Πίσω
τους κρύβεται μια αγωνία που διακατέχει σήμερα όλους τους ανθρώπους με
οικολογικές ευαισθησίες: μήπως με την πολιτική μας είμαστε καταδικασμένοι να
έχουμε την τύχη εκείνου του πολιτισμού; Μήπως είμαστε όλοι «Νησιώτες του
Πάσχα»;

H τραγική αυτή εμπειρία είναι επίκαιρη για έναν ακόμη λόγο, σημειώνει ο Τζόχαν
Χάρι στην Ιντιπέντεντ. Όταν το περιβάλλον των Πολυνησίων κατέρρευσε,
δεν είχαν πού να πάνε επειδή ήταν πλήρως απομονωμένοι. Αν το δικό μας
περιβάλλον καταρρεύσει, δεν θα έχουμε πού να πάμε επειδή είμαστε πλήρως
αλληλοεξαρτώμενοι. Δεν υπάρχει εναλλακτικό περιβάλλον για να καταφύγουμε, δεν
υπάρχουν ανθρώπινοι οικισμοί που να μην επηρεάζονται από τις αποφάσεις που
λαμβάνουμε. Κανείς δεν προβλέπει βέβαια την εξαφάνιση του σύγχρονου ανθρώπινου
πολιτισμού. Το πιο πιθανό είναι η οικολογική καταστροφή να προκαλέσει πτώση
του βιοτικού μας επιπέδου και δραστικές αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο ζούμε.

Λύσεις υπάρχουν, αλλά έχουν κόστος. Σε μια συμβολική κίνηση, η βρετανική
κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι οι 4.000 τόνοι διοξειδίου του άνθρακα που θα εκλυθούν
από την προσεχή σύνοδο της G8 θα «απορροφηθούν» από δένδρα που θα φυτευτούν
για τον σκοπό αυτό στην Αφρική. Αλλά οι συμβολισμοί δεν είναι πλέον αρκετοί –
χρειάζεται δράση.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com