Mήνα – μήνα τον καημό μου…

Περί Φεστιβάλ Αθηνών και πάλι. Πάω να πάρω το πρόγραμμά του – το έντυπο, το
βιβλιαράκι – την πρώτη βραδιά που κίνησα για το Ηρώδειο και βρίσκω στο γκισέ
«πρόγραμμα Μαΐου» μόνον – καλόγουστο, εκ πρώτης όψεως, έντυπο, δεν λέω. Γιατί
μόνον Μαΐου; Θα τα εκδίδουν, λέει, φέτος ανά μήνα. Και ξαφνικά – φλας! –
θυμήθηκα την αλήστου μνήμης ενιαύσια προεδρία Βαρβάρας Μπελεζίνη στο Ελληνικό
Φεστιβάλ εκείνο το… σκληρό καλοκαίρι του 2000. Που μας έδιναν το πρόγραμμα
σε φυλλάδια – φυλλάδιο να δείτε… – ανά εκδήλωση και στο τέλος μας χάρισαν κι
ένα κουτί για να τα βάλουμε μέσα – αγωνία να τα μαζέψω όλα… – που κάθε φορά
που κάτι θέλω να ψάξω το ανοίγω και χύνονται τα φυλλάδια και βλαστημάω… Κι
εγώ που πίστευα ότι επιτέλους είχε μπει, τουλάχιστον, μια σειρά εκεί…