ΣE ΠPΩTO ENIKO Γιατί έγινα δωρητής

Πριν από οχτώ χρόνια η αγαπημένη μου φίλη πέθανε από εγκεφαλικό. Έμεινα μαζί
της δεκατέσσερις μέρες στην εντατική. Μαζί με την οικογένειά της περάσαμε όλα
τα επώδυνα στάδια: Σοκ στην αρχή γιατί όλοι νομίζαμε – εγώ τουλάχιστον νόμιζα
– πως το εγκεφαλικό δεν χτυπάει πιτσιρικάδες και νέους. Μετά το σοκ, ήρθε η
άρνηση να παραδεχτούμε ότι ο δικός μας άνθρωπος θα φύγει έτσι. Απόλυτη άρνηση.
Οι γιατροί προσπαθούσαν να είναι ανθρώπινοι. Οι πιθανότητες δεν ήταν με το
μέρος μας. Ακόμη κι αν συνέβαινε το θαύμα, η Μαίρη δεν θα μίλαγε, δεν θα
καταλάβαινε. Θα ήταν φυτό… Εκείνη τη στιγμή υπήρχε ακόμα χρόνος για τη δωρεά
οργάνων. Μέχρι που πέρασε κι αυτός… Και μετά δεν υπήρχε τίποτα. Ούτε χρόνος,
ούτε ελπίδα. Ούτε για τη Μαίρη, ούτε για κανέναν άλλον.

Εκείνες τις στιγμές θυμάμαι κάθε φορά που πεθαίνουν άνθρωποι λόγω έλλειψης
μοσχεύματος. Δεν πεθαίνουν όλοι. Χιλιάδες ζουν, ελπίζοντας. Μια ζωή αφόρητη,
συνδεδεμένη τρεις φορές την εβδομάδα επί τέσσερις ώρες με το μηχάνημα της
αιμοκάθαρσης και τις λίστες αναμονής. Θυμάμαι μια μαμά με το παιδάκι της να
ταξιδεύει τρεις φορές την εβδομάδα, κάθε εβδομάδα, με το πλοίο της γραμμής στο
Νοσοκομείο Παίδων της Αθήνας για αιμοκάθαρση. Το κοριτσάκι ήταν πέντε χρονών.

Στη δική μου περίπτωση κανείς από τους ανθρώπους που αγαπώ δεν θα μπει σε
δίλημμα. Απλώς οι γιατροί θα δουν την ταυτότητά μου και θα κάνουν αυτό που
πρέπει.