[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

TI EXOYN ΠΛΕΟΝ να πουν στην Ελλάδα – με όλα αυτά που «τρέχουν» στην
Ευρώπη – όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί» οι οποίοι σήκωσαν πιο ψηλά και από τον
Σιράκ τη σημαία τού «ναι» για το Ευρωσύνταγμα; Δεν βλέπουν ότι υπάρχει σοβαρό
πρόβλημα (στην κοινωνία) για τους λαούς της Ευρώπης, που απλά καταγράφηκε στο
γαλλικό – και όχι μόνον – δημοψήφισμα; Τι επιχειρήματα έχουν πλέον να
προτάξουν όλοι αυτοί που, είτε με το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο, είτε με την
καμπάνια τού «ναι» για το Ευρωσύνταγμα, επαναλάμβαναν συνεχώς ένα άκριτο «ναι
σε όλα»; Και πολύ περισσότερο, όταν στο εσωτερικό της Ελλάδας ήλθαν τα πάνω
κάτω (π.χ. στο Ασφαλιστικό και το Εργασιακό), θα συνεχίσουν να ισχυρίζονται
ότι «η N.Δ. δεν κυβερνά»; Θα επιμείνουν σε ρητορικά σχήματα για την πορεία στα
εθνικά θέματα, την ώρα που δεν αφέθηκε θαλάσσιος ή εναέριος διάδρομος ο οποίος
να μην παραχωρήθηκε στις ΗΠΑ για να εξυπηρετηθούν τα «αυτοκρατορικά» σχέδια
της Ουάσιγκτον; Δεν αισθάνονται, όσοι τουλάχιστον θέλουν να φέρουν
προοδευτικές ταμπέλες στην προμετωπίδα τους, ότι «δεν τραβάει άλλο» η πολιτική
που ακολουθούν – «και με τον χωροφύλακα και με τον αστυφύλακα»; Και δεν
βλέπουν πως αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα της πολιτικής τους, που αφορά
άλλωστε όλη την κοινωνία και όχι αυτό που κάποιοι πάνε, για ιδιοτελείς
προσωπικούς λόγους, να «περάσουν», ότι «δήθεν ο Γιώργος δεν έχει γραμμή, δεν
έχει στίγμα, δεν έχει πυγμή»; Γιατί δεν απαντούν ευθέως στον λαό, «αν θέλουν ή
όχι πραγματική και ποιοτική δωρεάν παιδεία», «αν επιδιώκουν δωρεάν και σοβαρή
ιατροφαρμακευτική περίθαλψη», «αν παλεύουν για την εμπέδωση συνθηκών ασφάλειας
των εργαζομένων στην εργασία και στη σύνταξή τους»; Και γιατί καλύπτονται από
αναχρονιστικά «σλόγκαν» κατά μιας δήθεν «συντηρητικής Αριστεράς», όταν
γνωρίζουν – κι ας μην το ομολογούν – ότι αυτή η Αριστερά παλεύει με συνέπεια
για «το δίκιο του εργάτη»; Τι θα ‘χαναν – άλλωστε – αν αφουγκράζονταν κι αν
ισότιμα συνομιλούσαν μαζί της; Τόσο μεγάλο είναι το δίλημμα; Γιατί διστάζουν;