Πρόσωπα Yπό προεδρική κηδεμονία

Κεντρώος, πιστός στον πρόεδρο Ζακ Σιράκ, φημισμένος για το επικοινωνιακό
του ταλέντο, αλλά χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις περί γεωπολιτικής, ο Φιλίπ
Ντουστ-Μπλαζύ ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας.

Φιλίπ Ντουστ-Μπλαζύ. Στο υπουργείο Εξωτερικών, για τα επικοινωνιακά του χαρίσματα

Καρδιολόγος στο επάγγελμα, ο 52χρονος Ντουστ, όπως τον αποκαλεί ο γαλλικός
Τύπος, αναλάμβανε συνήθως… ασθενείς τομείς της κυβέρνησης. Το 2004
διορίστηκε υπουργός Υγείας μετά τον καταστροφικό θερινό καύσωνα της
προηγούμενης χρονιάς, που είχε στοιχίσει τη ζωή σε 15.000 ανθρώπους, κυρίως
ηλικιωμένους. Και το περασμένο καλοκαίρι είχε αναλάβει τη δύσκολη μεταρρύθμιση
του βαριά χρεωμένου κρατικού συστήματος υγειονομικής ασφάλειας, την οποία
κατάφερε να περάσει παρά τις εις βάρος του κατηγορίες για κοινωνική αναλγησία.
Χάρη στους ήπιους τρόπους του, που λειτουργούν κατευναστικά στους
δημοσιογράφους, και την πίστη του στον πρόεδρο Σιράκ, ο Ντουστ ήταν ο
ευνοούμενος της συζύγου του προέδρου, της Μπερναντέτ, για να αντικαταστήσει
τον πρωθυπουργό Ζαν-Πιερ Ραφαρέν.

Τελικά δεν ανέλαβε την πρωθυπουργία, αλλά το δύσκολο έργο να αποκαταστήσει στο
εξωτερικό την τραυματισμένη εικόνα της γαλλικής κυβέρνησης μετά το «όχι» των
Γάλλων στο Ευρωσύνταγμα. Ωστόσο η διπλωματική απειρία του 52χρονου Ντουστ τον
θέτει υπό την άμεση κηδεμονία του ίδιου του προέδρου Ζακ Σιράκ και του
πρωθυπουργού Ντομινίκ ντε Βιλπέν. Και υπό την «επίβλεψη» της υφυπουργού του
επί των Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Κατρίν Κολονά, μιας από τις στενότερες
συνεργάτιδες του Σιράκ από το 1995 ώς το 2004, ο διορισμός της οποίας στη θέση
αυτή υποδηλώνει ότι ο Σιράκ θέλει να διατηρήσει υπό τον έλεγχό του την
εξωτερική πολιτική.

Ο Ντουστ-Μπλαζύ γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1953 στη Λούρδη. Ξεκίνησε την
πολιτική του σταδιοδρομία στη δεκαετία του 1980 σχεδόν ταυτόχρονα με τη
δουλειά του ως διευθυντή μιας καρδιολογικής κλινικής και ως καθηγητή στο
Πανεπιστήμιο της Τουλούζης. Μέλος από το 1987 του κεντρώου σχηματισμού Κέντρο
Κοινωνικών Δημοκρατών (CDS), εξελέγη δήμαρχος της Λούρδης (ο παππούς του ήταν
γερουσιαστής – δήμαρχος της πόλης) και μετά της Τουλούζης, ευρωβουλευτής και
βουλευτής. Το 1993 διορίστηκε υφυπουργός Υγείας στην κυβέρνηση του Εντουάρ
Μπαλλαντύρ. Δύο χρόνια μετά, και παρά την υποστήριξή του προς τον Μπαλλαντύρ,
ο οποίος διεκδίκησε ανεπιτυχώς το 1995 την προεδρία από τον Σιράκ, διορίστηκε
υπουργός Πολιτισμού στην κυβέρνηση του Αλαίν Ζυππέ. Έκτοτε βάλθηκε να κερδίσει
την εκτίμηση του Σιράκ, στο στρατόπεδο του οποίου εντάχθηκε το 2002.

Φίλοι του Ντουστ-Μπλαζύ λένε ότι έχει απίστευτη αυτοπεποίθηση, επειδή τα
κατάφερε τόσο γρήγορα, ότι «ξέρει να βάζει τους ανθρώπους στην τσέπη» και όταν
έχει ένα στόχο δεν τον εγκαταλείπει ποτέ. Επικριτές του τού αποδίδουν πάντως
μια υπέρμετρη φιλοδοξία. Και όλοι πιθανολογούν πως, παρά τη διπλωματική
απειρία του, θα χρησιμοποιήσει τα νέα του καθήκοντα ως εφαλτήριο για την
ανέλιξή του στη γαλλική πολιτική σκηνή.