ΧPIΣTOΣ ΣOΛZAKHΣ Kαι το ρεμπέτικο θέλει τον… Γερμανό του
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«Δεν αντέχει ο κόσμος άλλη θορυβώδη μουσική. Χρειάζεται γλυκύτητα, |
Το ντιτζεριντού και η νταραμπούκα είναι όργανα άμεσα συνδεδεμένα με τη μουσική
παράδοση των αβορίγενων των αυτόχθονων της Αυστραλίας. Μέχρις εδώ όλα καλά.
Ντιτζεριτού, νταραμπούκα και μπουζούκι, πώς σας ακούγεται ως συνδυασμός; Μόνο
μην πείτε αδύνατον…
Στην εξαιρετική διπλή έκδοση της καταξιωμένης διεθνώς, στη world music,
γερμανική Network, «The Diaspora of Rembetiko» («H διασπορά του ρεμπέτικου»)
που κυκλοφορεί σε 37 χώρες, ακούμε έναν αυτοσχεδιασμό με βάση το Cafe Izmir
από τους παγκοσμίου φήμης μουσικούς του ντιτζεριντού, Μαρκ Άτκινς και Janawiri
Yiparrka, σε συνδυασμό με το μπουζούκι του Μάικλ Άθερτον και την νταραμπούκα
ακόμη ενός Αυστραλιανού μουσικού. Από την πλούσια έντυπη τεκμηρίωση της
έκδοσης (στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά) μαθαίνουμε ότι το αυστραλιανό γκρουπ
Ankala δεν έχει καμία άμεση σχέση με την Ελλάδα. Απλώς, στη μακραίωνη ιστορία
τους, οι αυτόχθονες μουσικοί της Αυστραλίας ήρθαν σε επαφή με όλους τους
μετανάστες που ρίζωσαν στη χώρα τους -και με το ρεμπέτικο.
Την ίδια μακρινή, αλλά ιδιαίτερα αγαπησιάρικη σχέση με το αστικό τραγούδι της
Ελλάδας και των Μικρασιατικών παραλίων έχουν και οι Γάλλοι Bratsch, που εδώ
τους ακούμε με τα σπασμένα τους ελληνικά στο «Ερινάκι» ενώ ο Ισπανός Miquel
Gil, από τους πιο «δυνατούς» ερμηνευτές του σύγχρονου καταλανικού τραγουδιού,
αποδίδει στη γλώσσα του ένα δικό του κομμάτι («Ι Giren») βασισμένο στο
ιδιαίτερο ύφος του ρεμπέτικου.
Στα δύο CD (33 τραγούδια) σταματάμε εδώ κι εκεί, πότε για να δούμε ποιο είναι
το γκρουπ που έκανε την καταπληκτική ενορχήστρωση, πότε από ποια χώρα
προέρχεται, ποια γλώσσα μιλάει: από γνωστά – και πιο σύγχρονα – κομμάτια των
Σταύρου Ξαρχάκου, Μίκη Θεοδωράκη, Διονύση Σαββόπουλου, Μανόλη Ρασούλη, Ρος
Ντέιλι κ.ά. μέχρι παλιά ρεμπέτικα, τραγουδισμένα από κομπανίες Ελλήνων
μεταναστών τρίτης και τέταρτης γενιάς (Αμερική, Γερμανία, Ολλανδία, Αυστραλία
κ.α.) που νιώθουν ελεύθεροι να αυτοσχεδιάσουν.
Πίσω από τη γερμανική έκδοση για το ρεμπέτικο βρίσκεται ο κύριος Christo
Scholzakis που (μαζί με τον Νίκο Βαλκάνο) προλογίζει την έκδοση. Είναι ο
ιδιοκτήτης της γνωστής (κυρίως για τις συλλογές world music) δισκογραφικής
εταιρείας Network και δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολήθηκε με το δικό μας
τραγούδι. CD όπως το «Portrait» της Μελίνας Κανά, «The Colours of Love»
(Λουδοβίκος των Ανωγείων). «At the Cafe Aman» (Νίκη Τράμπα και Ρος Ντέιλι)
έχουν κυκλοφορήσει διεθνώς από τη δυναμική και ανεξάρτητη εταιρείας.
Άλλος ένας Έλληνας της διασποράς που διέπρεψε στα ξένα; Όχι. Ο Christos
Scholzakis δεν είναι άλλος από τον Γερμανό Christian Scholze, που λόγω…
τρέλας με την Ελλάδα και τακτικού πηγαινέλα στην Κρήτη, βαφτίστηκε ορθόδοξος
και άλλαξε όνομα. Η Κρήτη είναι, πλέον, δεύτερη πατρίδα του, τα καλοκαίρια του
τα περνάει εκεί και τη σύγχρονη σκηνή του ελληνικού τραγουδιού την… παίζει
στα δάχτυλα.
Με το ρεμπέτικο πώς ασχοληθήκατε;
Ήταν πολύ παλιό όνειρό μου. Στην αρχή σκεπτόμασταν να βρούμε παλιές,
αυθεντικές ηχογραφήσεις, αλλά στην πορεία είδαμε ότι είναι τόσο απλωμένο και
τόσο ζωντανό το «σύγχρονο» ρεμπέτικο, που αποφασίσαμε να το καταγράψουμε στη
σημερινή του μορφή. Έτσι φαίνεται και η εξέλιξή του μέσα στον χρόνο. Επίτηδες
συμπεριλάβαμε και κομμάτια πιο λαϊκά ή παραδοσιακά, κομμάτια του Ξαρχάκου, του
Σαββόπουλου, του Ξυδάκη, για να δείξουμε τη συνέχεια.
Πώς αντιμετωπίζει η Network την κρίση που υπάρχει στη δισκογραφία;
Με σωστές και… ψαγμένες δουλειές. Δουλειές που στοχεύουν στο συναίσθημα και
στηρίζονται σχεδόν αποκλειστικά στον ακουστικό ήχο. Δεν αντέχει ο κόσμος άλλη
«θορυβώδη» μουσική. Χρειάζεται γλυκύτητα, συναίσθημα. Είναι τυχαίο, νομίζετε,
ότι η συλλογή μας «Desert Blues» («Τα μπλουζ της ερήμου») έχει πουλήσει πάνω
από 250.000 αντίτυπα; Εγώ πάω παντού και ψάχνω μουσικές… Στην Κούβα, τη
Λατινική Αμερική, τη Ζανζιβάρη, την Αυστραλία, την Αρμενία, τη Βουδαπέστη, την
Πράγα, σε όλα τα Βαλκάνια…
H συλλογή για το Ρεμπέτικο πώς πάει;
Έχει ήδη αποσπάσει το πρώτο βραβείο Γερμανών κριτικών (German Critics Award),
έχουμε πολλά δημοσιεύματα από τις μεγαλύτερες γερμανικές εφημερίδες, πολλά
e-mail… Κυκλοφορεί σε 35 χώρες…
«Οι Έλληνες μουσικοί βιάζονται να πάρουν πολλά λεφτά»
Σε ποιους λόγους πιστεύετε ότι οφείλεται η ανικανότητα των ελληνικών
εταιρειών να εξαγάγουν τις μουσικές μας;
Κατ’ αρχάς, βγαίνουν πολλά πράγματα πολύ εγκεφαλικά που δεν έχουν ελπίδες για
το εξωτερικό. Σε αυτό φταίει και το ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν παραγωγοί,
άνθρωποι που δίνουν κατεύθυνση σε μια δουλειά, που δίνουν στόχο. Μετά είναι
θέμα παρουσίασης της δουλειάς. Πρέπει ο στίχος να είναι μεταφρασμένος στα
αγγλικά τουλάχιστον. Και να δίνονται πληροφορίες στον ξένο ακροατή. Είναι και
άλλα, διάφορα. Έχω την εντύπωση ότι όχι μόνο οι εταιρείες, αλλά και οι ίδιοι
οι μουσικοί δεν έχουν την υπομονή να «κτίσουν» κάτι στο εξωτερικό. Βιάζονται
να πάρουν πολλά λεφτά στις περιοδείες, να έχουν τις ανέσεις τους, να μην
πολυκουράζονται. Αυτά τα πράγματα χρειάζονται υπομονή.
Google news
