Zητούν την καταδίκη του «Xασάπη»

«Θυμάμαι έναν βλοσυρό αξιωματικό των Ες- Ες να στέκεται στην αποβάθρα του
σιδηροδρομικού σταθμού της Θεσσαλονίκης και να επιβλέπει την επιβίβασή μας στο
τρένο που μας πήγαινε στο Άουσβιτς. Το όνομά του το έμαθα όταν τελείωσε ο
πόλεμος. Από τότε η καταδίκη του Αλόις Μπρούνερ αποτελεί για εμένα ζήτημα
πρώτης προτεραιότητας. Όχι τόσο για όσα υπέστην στο Άουσβιτς και στο
Μαουτχάουζεν, αλλά για τους 46 χιλιάδες συμπατριώτες μου που δολοφόνησε. Είναι
αδικία ένας τέτοιος στυγνός εγκληματίας να κυκλοφορεί ακόμη ελεύθερος».

Ο κ. Χαΐντς Κούνιο είναι ένας από τους ελάχιστους Έλληνες Εβραίους που διασώθηκαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ελπίζει πως μέχρι να κλείσει τα μάτια του, η Ελλάδα θα καταδικάσει τον «Χασάπη της Θεσσαλονίκης»

Ο κ. Χαΐντς Κούνιο είναι ένας από τους ελάχιστους Έλληνες Εβραίους που
διασώθηκαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ελπίζει πως μέχρι να κλείσει τα
μάτια του, η Ελλάδα επιτέλους θα καταδικάσει για τα εγκλήματά του τον Αλόις
Μπρούνερ, τον αποκαλούμενο «Χασάπη της Θεσσαλονίκης».

«Το παράδοξο της υπόθεσης είναι πως το εμπόδιο για να ζητηθεί η έκδοση του
Μπρούνερ στην Ελλάδα ή για να δικαστεί, έστω ερήμην, είναι το ίδιο το ελληνικό
κράτος», λέει ο πρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου κ. Μωυσής
Κωνσταντίνης, που εξηγεί πως με τον νόμο 3933 του 1959 και το νομοθετικό
διάταγμα 4016 του ίδιου έτους ανεστάλη στην Ελλάδα η ποινική δίωξη κατά των
ναζί εγκληματιών πολέμου και η αρμοδιότητα αυτή μεταβιβάστηκε στις γερμανικές
δικαστικές αρχές. Βάσει αυτού του νόμου αφέθηκε ελεύθερος ο διοικητής της
υπηρεσίας εφοδιασμού των ναζί στη συμπρωτεύουσα, δρ Μαξ Μέρτεν, και δεν έχει
καταδικαστεί ο «Χασάπης της Θεσσαλονίκης».

Ο μοναδικός επιζών. Ο Αλόις Μπρούνερ θεωρείται ο μοναδικός επιζών
ανώτερος αξιωματικός των Ες-Ες. Ο στενός συνεργάτης του Άντολφ Άιχμαν
γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1912 στην κωμόπολη Ρόρμπρουν της Αυστρίας. Είκοσι
χρόνια αργότερα έγινε μέλος των Ες-Ες και τοποθετήθηκε στην υπηρεσία ασφαλείας
ως διοικητής του κεντρικού γραφείου για τη μετανάστευση των Εβραίων.

Τον Οκτώβριο 1941 στο αρχηγείο του Άιχμαν στο Βερολίνο πραγματοποιήθηκε ευρεία
σύσκεψη, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Χίμλερ αναφέρεται στην κατάσταση
εκκαθάρισης των διαφόρων φυλετικών στοιχείων στις περιοχές που έχουν
κατακτήσει οι ναζί. Προτείνει να εφαρμοστούν τα ίδια μέτρα και για την εβραϊκή
κοινότητα Θεσσαλονίκης

«H Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που δεν τον έχει καταδικάσει για τα εγκλήματά του. Ζητούμε λοιπόν την κατάργηση των νόμων που απαγορεύουν τη δίωξή του», λέει ο πρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου κ. Μωυσής Κωνσταντίνης

Ο Μπρούνερ έφτασε στη Θεσσαλονίκη στις 6 Φεβρουαρίου 1943, σταλμένος από τον
Άιχμαν, με τον λοχαγό των Ες-Ες Ντίτερ Βισλιτσένι και είχαν εντολή να
οργανώσουν τον εκτοπισμό των Ελλήνων Εβραίων. Όπως ομολόγησε ο Βισλιτσένι στη
δίκη της Νυρεμβέργης, ο Άιχμαν είχε ορίσει τον Μπρούνερ ως «υπεύθυνο για την
τεχνική διοργάνωσης του σχεδίου, ενώ είχε εντολές να δρα αυτόνομα».

Στις 15 Μαρτίου 1943 ο Μπρούνερ οργάνωσε την πρώτη αποστολή θανάτου. «Εκείνο
το πρωινό μάς φόρτωσαν 2.600 άτομα στα τρένα, δίχως κανείς να γνωρίζει πού
πηγαίνουμε. Όταν φτάσαμε στο Άουσβιτς, οι ναζί επέλεξαν ως σκλάβους εργάτες
417 άντρες και 192 γυναίκες ηλικίας μέχρι 40 ετών. Οι υπόλοιποι 1.991
μεταφέρθηκαν απευθείας στα κρεματόρια και τους φούρνους», λέει ο κ. Κούνιο.

Στις 19 Αυγούστου 1943 ο Μπρούνερ αναφέρει στον Άιχμαν πως «η πόλη της
Θεσσαλονίκης είναι καθαρή», εννοώντας πως μέσα σε 5 μήνες 45.620 Έλληνες
Εβραίοι, το 95% του συνολικού εβραϊκού πληθυσμού της πόλης, στάλθηκαν στο
Άουσβιτς – Μπίρκεναου με 19 αποστολές θανάτου. Από αυτούς επέστρεψαν ζωντανοί
μόλις 1.000.

Κρησφύγετο στη Συρία

Ο Αλόις Μπρούνερ φωτογραφημένος στη Θεσσαλονίκη την εποχή της παντοδυναμίας του (αριστερά). Για τα εγκλήματά του καταδικάστηκε στις 5 Ιανουαρίου 1954 ερήμην σε θάνατο από το Στρατοδικείο Μασσαλίας και το Στρατοδικείο του Παρισιού. Στις 28 Φεβρουαρίου 2001 δικάστηκε εκ νέου στο Παρίσι και καταδικάστηκε σε ισόβια. Το 1947 ο Μπρούνερ στρατολογήθηκε από τους Αμερικανούς στην οργάνωση Γκέλεν και του ανατέθηκε ο τομέας της Μέσης Ανατολής (επάνω). H εμπειρία του στον πόλεμο κατά του κομμουνισμού κρίθηκε απαραίτητη στον Ψυχρό Πόλεμο και του δόθηκε άτυπο συγχωροχάρτι για τα εγκλήματά του. Τον Μπρούνερ στη Δαμασκό τον ανακάλυψε το 1985 ο Γάλλος δικηγόρος Σερζ Κλάρσφελντ. Τότε σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό «Bunte Illustrierte», είχε εκφράσει τη λύπη του επειδή δεν πρόλαβε να δολοφονήσει περισσότερους Εβραίους

Το 1954 ο Μπρούνερ εντοπίστηκε από τη γερμανική αστυνομία στο Έσεν, με το
όνομα Αλόις Σμαλντίενστ. Κατάφερε ωστόσο να διαφύγει, με τη βοήθεια παλιών
φίλων του από τα Ες-Ες, και κατέφυγε στη Δαμασκό. Εκεί αρχίζει να προσφέρει
τις γνώσεις του στην οργάνωση των μυστικών υπηρεσιών της Συρίας. Εντοπίστηκε
όμως από τον «κυνηγό» των ναζί Σίμον Βίζενταλ, αλλά η κυβέρνηση της Δαμασκού
αρνήθηκε την παρουσία του εκεί. Οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ ανακαλύπτουν
τα ίχνη του και το 1961 προσπαθούν να τον εξοντώσουν με μία επιστολή – βόμβα,
από την οποία χάνει το ένα μάτι του. Θα ακολουθήσει και δεύτερη απόπειρα
εναντίον του από τη Μοσάντ το 1980, από την οποία χάνει όλα τα δάκτυλα του
αριστερού χεριού του. Το 1991 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καταγγέλλει την
κυβέρνηση της Συρίας ότι παρέχει άσυλο σε έναν από τους μεγαλύτερους
εγκληματίες του B’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Απόδοση τιμής θα είναι η «τιμωρία»

ΑΛΛΕΠΑΛΛΗΛΑ AITHMATA ΑΠΟ ΤΟ 1985 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ

H τελευταία αρνητική απάντηση του υπουργείου Δικαιοσύνης σχετικά με την έκδοση του Μπρούνερ ήρθε στις 17 Μαΐου 2005 από τον κ. Αναστάσιο Παπαληγούρα

Το 1985 για πρώτη φορά το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο (ΚΙΣ) ζητάει από τον
τότε υπουργό Δικαιοσύνης κ. Γεώργιο-Αλέξανδρο Μαγκάκη την παρέμβαση της
ελληνικής κυβέρνησης για την έκδοση του Μπρούνερ από τη Συρία και την
παραπομπή του στα ελληνικά δικαστήρια. Τον επόμενο χρόνο το ΚΙΣ, με έγγραφό
του προς τον τότε υπουργό Δικαιοσύνης κ. Απόστολο Κακλαμάνη, ξαναζήτησε την
έκδοση του Μπρούνερ στην Ελλάδα. Ωστόσο, ο κ. Κακλαμάνης απάντησε πως «η
Ελλάδα δεν μπορεί να ζητήσει την έκδοση του Γερμανού εγκληματία πολέμου Αλόις
Μπρούνερ γιατί με δύο νόμους που ψηφίστηκαν το 1959 ανεστάλη η ποινική δίωξη
κατά Γερμανών εγκληματιών πολέμου και μεταβιβάστηκε στις γερμανικές δικαστικές
αρχές κάθε δικαίωμα της ελληνικής Πολιτείας να διώξει και να δικάσει Γερμανούς
εγκληματίες που έδρασαν στο έδαφός της».

Το 2001 το ΚΙΣ επανέρχεται στο αίτημά του για αλλαγή του νόμου του 1959, αλλά
ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Μιχάλης Σταθόπουλος δίνει την ίδια αρνητική
απάντηση με τους προκατόχους του. H τελευταία αρνητική απάντηση του υπουργείου
Δικαιοσύνης προς τους Έλληνες Εβραίους σχετικά με την έκδοση του Μπρούνερ ήρθε
στις 17 Μαΐου 2005 από τον κ. Αναστάσιο Παπαληγούρα. «Ο Μπρούνερ θα είναι
σήμερα 93 ετών. H καταδίκη του από τα ελληνικά δικαστήρια θα έχει μάλλον
τυπικό χαρακτήρα, αλλά θα είναι απόδοση τιμής για όσους δολοφόνησε. Άλλωστε, η
Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που δεν τον έχει καταδικάσει για τα εγκλήματά
του. Ζητούμε λοιπόν την κατάργηση των νόμων που απαγορεύουν τη δίωξή του, έστω
ερήμην. Αν συντρέχει κάποιος λόγος σκοπιμότητας που το ελληνικό κράτος δεν
μπορεί να το κάνει, ας μας το δηλώσει επισήμως, διαφορετικά η στάση της
Πολιτείας είναι – το λιγότερο – προκλητική απέναντι στα χιλιάδες θύματα του
“Χασάπη της Θεσσαλονίκης”», λέει ο πρόεδρος του ΚΙΣ κ. Μωυσής Κωνσταντίνης.