Tα δικά μου «number one»…

Σας έγραφα για την παράσταση του «Πιστοποιητικού» του Έρντμαν από τη νεανική
ομάδα «Θεατροσκόπιο». Και τις θετικότατες εντυπώσεις που μου προκάλεσε. Και
μετά άρχισα να αναρωτιέμαι – όλο αναρωτιέμαι, μάλλον αφελής μου φαίνεται ότι
είμαι…: σ’ αυτό τον τόπο ΠΟΥ είναι οι επιτροπές επιχορηγήσεων, και οι
διευθυντές των κρατικών θεάτρων, και των ΔΗΠΕΘΕ, και των πειραματικών Σκηνών,
και οι θιασάρχες, και οι παραγωγοί, και οι άνθρωποι του θεάτρου, γενικώς, οι
οποίοι έχουν τη δύναμη, και οι θεατρόφιλοι οι οποίοι έχουν την οικονομική
επιφάνεια ώστε να γίνουν χορηγοί; Πού θα «ανακαλύψουν» την παράσταση αυτή –
και δεν είναι η μόνη… – και θα την «υιοθετήσουν»;

…και τα δικά τους

Αλλά σε μια χώρα όπου η ίδια η κυβέρνηση, και οι άνθρωποί της, και τα MME, και
οι πάντες – μέχρι και ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως! – ανάγουν σε θέμα
εθνικό τη συμμετοχή μας στον διαγωνισμό με τα τραγουδάκια και περιποιούν στην
κ. Έλενα Παπαρίζου τιμές και μεταχείριση που ποτέ δεν γνώρισε η Μαρία Κάλλας,
στον κ. Χρήστο Δάντη τιμές που ποτέ δεν απέδωσαν στον Νίκο Σκαλκώτα και στην
κ. Ναταλία Γερμανού τιμές Σεφέρη και Ελύτη, ε, τότε, ναι, είναι φαιδρό και να
τα γράφω αυτά… Αλλά ας ζω κι εγώ στην ουτοπία μου με τα δικά μου «number
one»…