EΓPAΨAN

Αντώνης Καρκαγιάννης

(ο αρθρογράφος, για τους βιομηχάνους)

«Σε κάθε προσπάθεια ανασυγκρότησης είχαν την κρατική «προστασία» και
απομύζησαν εθνικούς πόρους και κέρδη. Χαλάλι τους! H βιομηχανία είναι το
σύμβολο της ανάπτυξης και της νεωτερικότητας, το θεμέλιο για τη γενικότερη
παραγωγική προσπάθεια, αλλά και παράγοντας κοινωνικών ισορροπιών, αυτή που
δίνει δουλειά στους ανθρώπους. Θα μπορούσε ο ΣΕΒ να ισχυρισθεί ότι η ελληνική
βιομηχανία, που ήταν το χαϊδεμένο παιδί όλων των κυβερνήσεων, έχει αυτά τα
ευεργετικά χαρακτηριστικά και ότι είναι σε θέση να παίξει τον κοινωνικό ρόλο
που της ανήκει; Μπορεί π.χ. να απορροφήσει ένα μέρος της ανεργίας ή να
απορροφήσει τον πλεονάζοντα αγροτικό πληθυσμό; Κανείς πλέον δεν έχει αντίρρηση
να διαχειρίζονται ανεμπόδιστα τις επιχειρήσεις τους, σύμφωνα με τις ανάγκες
της αγοράς και με κεντρική επιδίωξη το κέρδος. Αλλά το κέρδος έχει κοινωνικό
ρόλο, είναι μάλλον κοινωνικό περίσσευμα παρά κέρδος.

Μαθαίνω ότι τώρα πάλι ζητούν τα πάντα, τα θέλουν όλα δικά τους: μείωση της
φορολογίας, μείωση του κόστους εργασίας, ελαστικό ωράριο, ανατροπή των
εργασιακών σχέσεων και πρόσθετα κίνητρα. Να πούμε και πάλι χαλάλι τους;
Μερικοί θα το πουν, με τη σκέψη ότι η επιχειρηματικότητα και ιδιαίτερα η
βιομηχανική είναι μια ελπίδα. Με ποιες όμως εγγυήσεις; Το παρελθόν δεν μας
παρέχει καμία εγγύηση»…

(«H Καθημερινή»)