Όλοι αδέλφια είμαστε…

ΠΟΣΟ ΑΞΙΖΕΙ μια φωτογραφία; Χίλιες λέξεις – αυτό είναι γνωστό. H
φωτογραφία όμως του κ. K. Καραμανλή να ομιλεί από το βήμα της ετήσιας
συνέλευσης του ΣΕΒ με φόντο το λογότυπο της Ιντρακόμ και της Ελληνικής
Τεχνοδομικής, αξίζει ενδεχομένως και δέκα… γεύματα με κεμπάπ στου
Μπαϊρακτάρη.

Άτιμοι αυτοί οι συμβολισμοί: ο Πρωθυπουργός του βασικού μετόχου, των
«νταβατζήδων» και των λοιπών επαναστατικών λεκτικών ευρημάτων, να ομιλεί περί
ανταγωνιστικότητας, μεταρρυθμίσεων και τομών με σπόνσορες τις επιχειρήσεις που
– περίπου φωτογραφικά – αφορούσε η ατυχής νομοθετική έμπνευση της κυβέρνησής
του. Από την άλλη πλευρά, βέβαια, σιγά τον φοβερό συμβολισμό: όλοι στην Ελλάδα
ζούμε – και πέντε πάνω, πέντε κάτω, όλοι αδέλφια είμαστε…

Το νερό της λησμονιάς

ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΥΣ μήνες, η κυβέρνηση επιχειρούσε να πείσει τους πάντες στη
χώρα ότι αν εννοούσε κάτι στα σοβαρά, αυτό ήταν η διάθεσή της να χτυπήσει τη
λεγόμενη «διαπλοκή» – όπως η ίδια την εννοούσε. Σήμερα, με την τροπολογία περί
παγώματος του βασικού μετόχου κατατεθειμένη στη Βουλή, η κυβέρνηση προσπαθεί
να πει ότι αν εννοεί κάτι στα σοβαρά, αυτό είναι η θέλησή της για σοβαρές
μεταρρυθμίσεις στην Οικονομία. Μπράβο τους, κι ας άργησαν. Αλλά γιατί θέλουν
και να τους πιστέψουμε; Γιατί θεωρούν ότι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες ήπιαν το
νερό της λησμονιάς και ξέχασαν ότι πριν από λίγο καιρό, άλλη ήταν η
διακηρυγμένη προτεραιότητά τους; Γιατί άραγε τώρα πρέπει να πιστέψουμε ότι
σοβαρεύτηκαν;

Κι αν ξύσει κανείς την πρώτη τους μεγάλη «τομή» – τη συμφωνία για την
εθελουσία έξοδο χιλιάδων υπαλλήλων του ΟΤΕ, δεν θα βρει μεγάλη σοβαρότητα,
αλλά μεγάλο… λογαριασμό. Πόσο θα στοιχίσει αυτή η ιστορία στον
προϋπολογισμό, δηλαδή στους πολίτες; Πόσο θα στοιχίσει αυτό το «λίφτινγκ» στον
ΟΤΕ, προκειμένου να πωληθεί σε καλύτερη τιμή το όποιο κομμάτι του έχει
απομείνει στο Δημόσιο; Κι ώς πότε θα ανοίγει η ψαλίδα μεταξύ προνομιούχων και
μη προνομιούχων εργαζομένων; Όλοι αδέλφια είμαστε, αλλά η κυβέρνηση θεωρεί
μερικούς… πιο αδέλφια από τους άλλους…