Όταν το ρεμπέτικο συνάντησε το μπλουζ

H Κατερίνα Τσιρίδου· η μία εκ των τριών εκπροσώπων μας στο νορβηγικό Φεστιβάλ Nidaros, που θα δούμε και στους «Μουσικούς του Κόσμου» (NET)

Ρεμπέτικο και μπλουζ: όσο κι αν οι αποστάσεις στον χάρτη αποκλείουν κάθε
πιθανότητα συγγένειας, πολλοί είναι εκείνοι που θα έβαζαν το χέρι τους στη
φωτιά, ότι ο Μάρκος Βαμβακάρης και ο Λουιζιάνα Ρεντ – δε μπορεί – κάπου
(κάπως) επικοινωνούσαν μυστικά. Σ’ αυτό ακριβώς το σκεπτικό των παράλληλων και
ταυτόσημων ιστοριών του ρεμπέτικου και του μπλουζ, αλλά και στις «παράλληλες
ζωές» των μουσικών που έδωσαν υπόσταση σ’ αυτά τα δύο περιθωριακά είδη
τραγουδιών στηρίχθηκε η κοινή τους παρουσίαση στο Nidaros Blues Festival του
Τρόντχαϊμ της Νορβηγίας – ενός από τα σημαντικότερα μπλουζ φεστιβάλ της
Ευρώπης. Ο Αμερικανός «βετεράνος» Louisiana Red – τακτικός επισκέπτης στα μέρη
μας – και το μπλουζ ντουέτο των Νορβηγών Jolly Jumper & Big Moe έδωσαν
ραντεβού με τους δικούς μας Κατερίνα Τσιρίδου, Δημήτρη Κρανίδα και Νίκο
Πρωτόπαπα, της νεώτερης – αλλά «προπονημένης» στο είδος – γενιάς μουσικών.
(Στο Φεστιβάλ θα μας φιλοξενήσει και ο Λεωνίδας Αντωνόπουλος στους «Μουσικούς
του κόσμου», την Κυριακή στις 19.00, από τη NET).

H υποδοχή αυτής της περίεργης (για τους Νορβηγούς) συνύπαρξης, ήταν λίαν
ενθαρρυντική για τον διοργανωτή Γιάννη Αγγελάτο, που είναι κυριολεκτικά η ψυχή
και η κινητήρια δύναμη πολλών μπλουζ εκδηλώσεων στην Ελλάδα, μα και υπεύθυνος
– μαζί με τον Γιώργο Πιλάλα (Ζορζ Πιλαλί) – για την προσέγγιση των δύο αυτών
μουσικών παραδόσεων. «Κάναμε μια δοκιμή», λέει, «και πήγε εξαιρετικά. Ήμασταν
η νέα πρόταση του Φεστιβάλ».

Ρεμπέτικο και μπλουζ. Δύο παράλληλες ιστορίες, τις ίδιες εποχές, σε δύο
διαφορετικά σημεία του πλανήτη. Στίχοι που εκφράζουν τις δυσκολίες της
καθημερινότητας, τον πόνο του χωρισμού, τον αγώνα για ένα καλύτερο αύριο.
Στους στίχους βασίστηκε και η ροή του προγράμματος της βραδιάς· στίχοι τόσο
συγγενείς, που μοιάζουν να βγήκαν από την ίδια ψυχή. «Αλλά και οι μουσικές
δομές αυτών των παραδόσεων έχουν ομοιότητες», λέει ο κ. Αγγελάτος.

Εμείς, πάντως, μάθαμε ότι οι μεγάλες ημέρες και οι σύντομες νύχτες τού
Τρόντχαϊμ γέμισαν ελληνικές μουσικές και γλέντια, γιατί το Φεστιβάλ έγινε
αφορμή να συναντηθούν οι Έλληνες της πόλης με τους μουσικούς και να γιορτάσουν
παρέα. Μέχρι και ο Λουιζιάνα Ρεντ, που λόγω της εύθραυστης υγείας του
κυκλοφορεί με αναπηρικό καροτσάκι, εθεάθη να τραγουδάει ρεμπέτικα τραγούδια σε
κάποιο από τα στέκια της πόλης. Γιατί όχι… Όταν εκείνος τραγουδούσε «I went
to see a gypsy / to have my fortune read…» (πήγα να δω μια Τσιγγάνα, να
διαβάσει την τύχη μου) είχε μεγάλη διαφορά από το «Ρίξε Τσιγγάνα τα χαρτιά /
και πες μου την αλήθεια..», που έλεγε ο Μάρκος Βαμβακάρης;