[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΥΣΤΕΡΑ από την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, δεν υπάρχουν πλέον
αμφιβολίες. Ο κ. K. Καραμανλής – έπειτα και από ένα τεράστιο εσωτερικό
«μπαράζ» επιθέσεων που δέχθηκε – πήρε μια ιστορική απόφαση, πλήρως συμβατή με
τα ιδιαίτερα συμφέροντα της αμερικανικής υπερδύναμης. Θα στηρίξει απόλυτα τις
επιλογές τής Ουάσιγκτον όχι μόνον στα Βαλκάνια, αλλά και στη Μέση Ανατολή,
ακόμη και στο μακρινό Αφγανιστάν. Γι’ αυτό αντέγραψε με κομψό τρόπο τον
Αμερικανό πρόεδρο, «βαφτίζοντας» κι αυτός την πολιτική των αμερικανικών
στρατιωτικών επεμβάσεων ως …«εξάπλωση της Δημοκρατίας»!

Το θέμα σήμερα δεν είναι εάν και πόσα αμερικανικά αεροπλάνα θα αγοράσει η
Ελλάδα από τις ΗΠΑ ή πόσους ναυτικούς, εναέριους και χερσαίους διαδρόμους θα
παραχωρήσει υπέρ των «μαχητών της ελευθερίας» που εδώ και δύο χρόνια έπνιξαν
στο αίμα το περήφανο Ιράκ. Αυτό είναι ήδη συμφωνημένο! Το ζήτημα είναι κατά
πόσον αυτή η πολιτική θα οδηγήσει σε νέες εθνικές υποχωρήσεις, ύστερα από τα
Ίμια (1996), την παράδοση Οτζαλάν (1999) και την απίστευτη στήριξη του
αμερικανοβρετανικού σχεδίου Ανάν (2003 – 2004) για την Κύπρο.

Οι ευθύνες της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι τεράστιες. Κυρίως, γιατί είναι
υποχρεωμένη εκ των πραγμάτων να εκφράσει (παρά το πρόσφατο παρελθόν της) μια
άλλη πολιτική. Το ΠΑΣΟΚ, που ακολούθησε τα προηγούμενα – μετά τον Ανδρέα
Παπανδρέου – χρόνια, ανοιχτά και χωρίς ανταλλάγματα, φιλοαμερικανική πολιτική,
δεν μπορεί να ταυτισθεί με τον Κώστα Καραμανλή. Κυρίως, οφείλει να πείσει τον
ελληνικό λαό πως δεν ασκεί κριτική γι’ αυτήν «τη στρατηγική συμφωνία» για
αντιπολιτευτικούς λόγους, αλλά επειδή αυτή η πολιτική οδηγεί σε επέκταση των
πολέμων στη «γειτονιά μας» και σε περαιτέρω αμφισβητήσεις τού εθνικού μας
χώρου. Ανάλογα βαριές είναι και οι ευθύνες της Αριστεράς, κυρίως του KKE, που
με απόλυτη συνέπεια όλα αυτά τα χρόνια (με τον Χαρίλαο Φλωράκη και την Αλέκα
Παπαρήγα) ακολούθησε μια πατριωτική και διεθνιστική συνάμα πολιτική.

Το ζήτημα για την Αριστερά δεν είναι να αποκομίσει μικροοφέλη και να ρίξει στο
καναβάτσο το ΠΑΣΟΚ (και τη N.Δ.). Αλλά, αντιθέτως, πώς θα πιέσει και θα πείσει
για μια άλλη πορεία, από την οποία πολλοί θα κερδίσουν· πρωτίστως ο τόπος, η
ειρήνη και η αξιοπρέπεια των λαών.