ΣE ΠPΩTO ENIKO Ένα τσιγάρο δρόμος…

Δεν μ’ αρέσει να τα βάζω με τον Αντρέα Μικρούτσικο. Ύστερα από τόσα ριάλιτι
που έχω δει, νομίζω ότι δεν το δικαιούμαι. Ένας λόγος παραπάνω που την
τηλεόραση δεν την αντιμετωπίζω σαν να ‘ναι η Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα.
Σιγά… Απλώς, δεν βρίσκω λόγο να της χρεώσω τα προσωπικά μου ελλείμματα. Από
το καθιστικό μου ίσα με την Διονυσίου Αρεοπαγίτου, όπου αυτόν τον καιρό
λαμβάνει χώρα η ενιαύσια έκθεση βιβλίου, ο δρόμος ανοιχτός και τα σκυλιά
δεμένα.

Εκείνο που με κάνει να θέλω να γαβγίσω και να κάνω φέτες καλοσιδερωμένα
μπατζάκια είναι όταν αρχίζουν οι παραβάσεις και τα επικίνδυνα τετ α κε. Έτσι
φουνταριστός και με αμολυτά τα τιμόνια ήρθε κι άραξε στον πολιτισμό των
ριάλιτι κοτζάμ Γιάννης Κακλέας. Πουρκουά; Ειλικρινά δεν βρίσκω πού ακριβώς
έγκειται το (καλλιτεχνικό) κίνητρό του. Να δοκιμάσει μήπως πόσο «Μελίνα»
αισθάνεται η μοιραία της παρέας ή πώς ένας μπούλης μπορεί επιτυχώς να καμωθεί
τον γαμπρό στον «Ματωμένο γάμο» του Λόρκα; Μεγάλο το ρίσκο και οι ευθύνες του
λεγεών.

Το είπα και προηγουμένως. Δεν έχω τίποτα με την παρωδία. Απεναντίας διασκεδάζω
όταν κάτω από την καλλιτεχνική καθοδήγηση της Αννίτας Πάνια περφορμάρουν ο
κύριος Ταμπάκης και ο Κάτμαν. Από την Πάνια ίσα με τους καλλιτεχνικούς
προγυμναστές του «Dream show», ένα τσιγάρο δρόμος. Δυστυχώς…