Ο νόμος του αίματος στοιχειώνει το Kόσοβο

Στρατιώτες του Σώματος Προστασίας του Κοσόβου μεταφέρουν το φέρετρο του Ενβέρ Χαραντίναϊ, του πιο πρόσφατου θύματος της βεντέτας ανάμεσα στους Χαραντίναϊ και τους Μούσαϊ

H βεντέτα στα Βαλκάνια δεν αποτελεί μονοπώλιο καμιάς εθνικο-πολιτισμικής
ομάδας. Μία περιοχή που δεν είχε και τις καλύτερες σχέσεις με το κράτος
δικαίου μπήκε στη σύγχρονη εποχή, «κρατώντας» αρκετά διακριτικά σημάδια της
προηγούμενης, οθωμανικής εποχής. Κάποιοι εθνολόγοι λένε πάντως πως οι
Κοσοβάροι και οι Μαυροβούνιοι «διατηρούν» την πιο αρχέγονη εκδοχή τού «νόμου
του αίματος».

Εκστρατεία συμφιλίωσης. Στο Κόσοβο, στις αρχές του ’90, ένας
χαρισματικός Αλβανός Κοσοβάρος, ο Αντόν Τσέτα, καθολικός ο ίδιος, ανέλαβε τη
μεγαλύτερη εκστρατεία συμφιλίωσης των οικογενειών που «βρίσκονταν σε αίμα». Το
αποτέλεσμα ήταν θεαματικό. Για να επιτύχει όμως, ο Τσέτα χρησιμοποίησε το
επιχείρημα της εθνικής συμφιλίωσης απέναντι στην «άγρια Μιλοσεβιτσική
καταπίεση». Ακολούθησαν ταραγμένες εποχές. Στις αρχές του 1997, αντάρτικες
εθνικιστικές ομάδες αψήφησαν την «παθητική αντίσταση» του Ιμπραχίμ Ρουγκόβα,
κατηγορώντας τον για προδοσία, επιλέγοντας έτσι την ένοπλη αντιπαράθεση. Οι
αντάρτες οργανώθηκαν κυρίως γύρω από τα αλβανικά «μεγάλα τζάκια» στην περιοχή
του Ντουγκαγκίν, στο Δυτικό Κόσοβο. Δύο από τα μεγαλύτερα «τζάκια» ήταν οι
Χαραντίναϊ και οι Μούσαϊ. Μοιράζονταν τις ίδιες εθνικιστικές αντιλήψεις, παρ’
όλα αυτά ανήκαν σε διαφορετικά στρατόπεδα που απέβλεπαν το καθένα στην κατοχή
της εξουσίας μετά την απομάκρυνση των Σέρβων. Τον Ιούνιο του 1999 ο Νταούτ
Χαραντίναϊ, αδελφός του Ραμούς Χαραντίναϊ – του πρώην πρωθυπουργού του
Κοσόβου, ο οποίος βρίσκεται σήμερα κατηγορούμενος για εγκλήματα πολέμου στην
Χάγη – σκότωσε τον Σινάν Μούσαϊ. Τότε άνοιξε ένας φοβερός κύκλος αίματος. Από
τα έξι αδέλφια του Ραμούς Χαραντίναϊ σήμερα ζει μόνον ένας: και αυτός στη
φυλακή όπως ο ίδιος. Οι υπόλοιποι έχουν σκοτωθεί, αφού η οικογένεια Μούσαϊ
πήρε το «αίμα της πίσω» για τους δικούς της δολοφονημένους άνδρες. Ο Ενβέρ
Χαραντίναϊ, ο μικρότερος αδελφός του Ραμούς, ο οποίος σκοτώθηκε πριν από λίγες
εβδομάδες, είναι το πιο πρόσφατο θύμα. Ίσως όχι και το τελευταίο. Ο ίδιος ο
Ραμούς Χαραντίναϊ, από τη Χάγη, άφησε να εννοηθεί πως εάν δεν συλληφθούν οι
δράστες τότε θα γίνει… κόλαση.

H βεντέτα ανάμεσα στα «μεγάλα τζάκια» έχει πάρει πλέον τη μορφή μιας ιδιότυπης
«εμφύλιας σύγκρουσης», με απρόβλεπτες συνέπειες. Οι διεθνείς δυνάμεις στο
Κόσοβο, αν και γνωρίζουν τους δράστες, δεν τολμούν να τους συλλάβουν,
φοβούμενες μία γενικευμένη σύγκρουση με τους υποστηρικτές του κάθε «τζακιού».
Από την άλλη, οι Κοσοβάροι διανοούμενοι έχουν «εξεγερθεί», καλώντας τη
Δικαιοσύνη να επιβάλλει την τάξη. «Πριν να ζητήσουμε ένα ανεξάρτητο κράτος» –
γράφει η Γιέτα Τζάρα, δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «Kosovo’s
Wild West» – «πρέπει να ξέρουμε εάν θα έχουμε ένα κράτος που θα το
κυβερνήσουν οι σύγχρονοι νόμοι ή οι κανόνες του Μεσαίωνα».

LINK:

* www.gkapllani.com