ΣE ΠPΩTO ENIKO H εκδίκηση της ατζέντας…

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, Πάντα έλεγα ότι η ατζέντα τηλεφώνων είναι ένα ύπουλο
αντικείμενο κι όσο και να ‘χεις τον νου σου, έρχεται η στιγμή που σου «τη
βγαίνει» και μάλιστα με ανελέητο τρόπο. H ατζέντα είναι μια σκέτη πόρνη. Σ’
αφήνει να γράφεις, να γράφεις, επί χρόνια, να τη μουντζουρώνεις, να την
«παιδεύεις» καθημερινά, να τη μετατρέπεις σε χάρτινη κουρελού, και μια ωραία
πρωία, πάνω στο «σκάνινγκ» για την ανεύρεση ενός τηλεφώνου, μπαπ σού ρίχνει
μια σφυριά στο κεφάλι: τούτο το τηλέφωνο πρέπει να το σβήσεις. Τηλέφωνα,
τηλέφωνα που τρέχουν στη σελίδα, οικείες καλημέρες και γέλια, παράπονα,
ανέκδοτα, κουτσομπολιά, ρεπορτάζ, φωνές που αντιστοιχούν σε πρόσωπα που δεν
είδες (αλλά τα ξέρεις γιατί μιλάς μαζί τους τακτικά), ζωές μέσα στη ζωή σου,
μια καθημερινότητα χρόνων που με έναν περίεργο τρόπο συμπυκνώνεται σε μερικές
ταλαιπωρημένες σελίδες. Ένας ολόκληρος κόσμος, σειρά σειρά, σελίδα σελίδα, κι
εκεί ανάμεσά τους, το όνομα που μέχρι χθες ήταν εκεί, σαν όλα τα άλλα,
πρόσωπο, όνομα και τηλέφωνο μαζί, ζωή δίπλα στη δική σου και τώρα πώς να
πάρεις μπλάνκο και να το σβήσεις;

Αν συγκρίνουμε δηλαδή την ατζέντα με τo άλμπουμ φωτογραφιών, τo δεύτερo είναι
πολύ καθαρότερων προθέσεων. Δεν θες, δεν βλέπεις. Ενώ η ατζέντα; Ακόμη κι
εκείνα τα διακριτικά σβησίματα με μπλάνκο – που μόνο διακριτικά δεν είναι –
αφήνουν κάτι να αιωρείται στη σελίδα, κάτι σαν υπόνοια ψέματος, ένα τόσο δα
άσπρο λεκεδάκι, που όμως είναι πάντα εκεί, πάντα ένα αγκάθι στο μάτι.

Δεν σβήνω τηλέφωνα πλέον. Το πήρα απόφαση εδώ και κάνα δυο χρόνια, ότι αυτή η
απλή, η ανέξοδη κίνηση της εξαφάνισης του ονόματος από τη σελίδα μού πέφτει
πολύ βαριά στο στομάχι. Γιατί να το κάνω αφού με ενοχλεί; To πολύ πολύ να
σταματάω πού και πού και να θυμάμαι. Είναι κι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσω
την ατζέντα.