Ο Kαραμανλής ποντάρει τώρα στις HΠA

Καραμανλής – Μπους. H Αθήνα πιστεύει πως μπορεί να διεκδικήσει έναν ρόλο περιφερειακής δύναμης βασισμένο όχι στην ισχύ, αλλά στα όσα πέτυχε τις τελευταίες δεκαετίες με αποκορύφωμα την ένταξή της στην ΟΝΕ

TA ΧΑΜΟΓΕΛΑ στο Μέγαρο Μαξίμου, εν όψει της συνάντησης του Κώστα
Καραμανλή με τον Τζορτζ Μπους, μετά δυσκολίας κρύβονται όπως εξάλλου και οι
στεναγμοί ανακούφισης, καθότι χωρίς αυτήν τη συνάντηση η εξωτερική πολιτική
της χώρας ελάχιστα θα είχε να επιδείξει.

H ικανοποίηση, ωστόσο, της ελληνικής πλευράς οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο
«επικοινωνιακό στοιχείο» – ότι ο κ. Μπους δέχθηκε να δει τον κ. Καραμανλή
παρότι άργησε να του απαντήσει κάποιους μήνες. Ένας άλλος σημαντικός λόγος,
όπως υποστηρίζουν οι ίδιοι διπλωμάτες, ικανοποίησης για την Αθήνα είναι και το
γεγονός ότι την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση δείχνει να περιθωριοποιείται
ραγδαία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η υπερδύναμη εμφανίζεται να μην περιφρονεί την
Ελλάδα. Αυτό συνιστά μια βελτίωση σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν: μόλις το
2004 η Αθήνα έμοιαζε να είναι ανύπαρκτη για τους Αμερικανούς. H μόνη
επικοινωνία μαζί τους γινόταν όταν η Ουάσιγκτον απαιτούσε κάτι – συνήθως
υπερβολικό – όπως την αποστολή μάχιμων στρατευμάτων στο Αφγανιστάν και το
Ιράκ.

Αλλαγή προσέγγισης

Διπλωματικές πηγές επιμένουν πως αυτήν τη φορά ο κ. Καραμανλής δεν πρόκειται
να γίνει παραλήπτης υπερβολικών αιτημάτων. Κι αυτό διότι, όπως εξηγούν, οι ΗΠΑ
έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν ωφελεί να πιέζεις μια κυβέρνηση να ενδώσει σε
ζητήματα που της είναι αδύνατον να ικανοποιήσει, όπως για παράδειγμα θα ήταν
μια αποστολή στο Ιράκ τη στιγμή που η κοινή γνώμη έχει ξεκάθαρα διαφορετική
άποψη. Αντιθέτως, λένε, η Ουάσιγκτον, χωρίς να έχει ουσιαστικά αλλάξει την
εξωτερική της πολιτική, έχει μεταβάλει τον τρόπο με τον οποίο την ασκεί
ακολουθώντας πιο ήπιες μεθόδους. Έχει, άλλωστε, επιλέξει να αφήσει πίσω της
την κόντρα με τους Ευρωπαίους που σημάδεψε την πρώτη θητεία Μπους.

Στο πλαίσιο αυτό, λένε συνεργάτες του Πρωθυπουργού, η Ουάσιγκτον προτείνει μια
«στρατηγική σχέση» με την Ελλάδα. H Αθήνα πιστεύει πως μπορεί να διεκδικήσει
για τον εαυτό της, με τις ευλογίες των Αμερικανών, έναν ρόλο περιφερειακής
δύναμης βασισμένο όχι στην ισχύ, αλλά στα όσα πέτυχε τις τελευταίες δεκαετίες
με αποκορύφωμα την ένταξή της στην ΟΝΕ. Στη χώρα… πρότυπο δηλαδή για τους
κοντινούς και μακρινούς γείτονες (Βαλκάνια, Μέση Ανατολή, Καύκασος). Όπως
έλεγε χαρακτηριστικά Έλληνας διπλωμάτης, «η Τουρκία δεν μπορεί πλέον να
αποτελεί πρότυπο για μια χώρα σαν το Καζαχστάν ή το Ιράκ, με τον ίδιο τρόπο
δεν μπορεί και η Δανία. H Ελλάδα όμως που ξεκίνησε από χαμηλά και βρίσκεται
κάπου στη μέση της διαδρομής, μπορεί να… εμπνεύσει».

Παίρνει το ρίσκο

Αυτός ο περιφερειακός ρόλος που φιλοδοξεί να έχει η κυβέρνηση Καραμανλή, με
τις ευλογίες του κ. Μπους, φυσικά, έχει και το ρίσκο του, σημειώνουν
διπλωμάτες. Και το πρώτο είναι η περαιτέρω απομάκρυνση της χώρας από την
Ευρωπαϊκή Ένωση: εάν οι Βρυξέλλες θεωρήσουν ότι η Ελλάδα έχει καταστεί ένα
ατλαντικό «φερέφωνο» στους κόλπους της, τη στιγμή μάλιστα που οι επιδόσεις της
τους τελευταίους κυρίως μήνες δεν ειναι και τόσο ικανοποιητικές, ασφαλώς η
απόσταση από την Αθήνα θα συνεχίσει να μεγαλώνει. Αντιστοίχως, και στο
«παιχνίδι» που οσονούπω ανοίγει και πάλι στα Βαλκάνια, η Ευρώπη δεν πρόκειται
να «ποντάρει» στην Αθήνα εάν θεωρεί ότι εκπροσωπεί ουσιαστικά την Ουάσιγκτον.