ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο τίποτα και τα πάντα

H είδηση έμοιαζε αταίριαστη, παράταιρη από όλες τις άλλες. Σαν κάτι από αυτά
που δεν συμβαίνουν, δεν πρέπει να συμβαίνουν: Ένας νέος ψηλόλιγνος άνδρας
βρέθηκε μία βροχερή νύχτα πριν από ενάμιση μήνα να κυκλοφορεί, στάζοντας,
στους δρόμους μιας βρετανικής παραλιακής πόλης. Οι αστυνομικοί που τον
εντόπισαν δήλωσαν πως πρέπει να είχε μόλις βγει από τη θάλασσα. Φορούσε ένα
πανάκριβο βραδινό κοστούμι και όχι μόνο δεν έφερε πάνω του κανένα στοιχείο που
θα μπορούσε να φανερώσει την ταυτότητά του, αλλά ακόμα και οι ετικέτες από τα
ρούχα του ήταν κομμένες. Οι αστυνομικοί του μίλησαν, αλλά εκείνος δεν
απάντησε. Τους κοιτούσε μονάχα, όχι με βλέμμα τρελού ή καθυστερημένου, απλώς
σα να βρισκόταν κάπου πολύ μακριά. Υπερβολικά μακριά για κάθε επικοινωνία και
επαφή. Ακόμα και σήμερα, δεν έχει μιλήσει. Βρίσκεται στα χέρια ειδικών του
Βρετανικού Ιδρύματος Πρόνοιας, καθότι είναι τόσο ευάλωτος και κλεισμένος στον
εαυτό του, που εάν αφεθεί στους δρόμους, η επιβίωσή του κρίνεται απίθανη. Του
έδωσαν χαρτί και μολύβι, ελπίζοντας ότι θα έγραφε το όνομά του. Εκείνος
σχεδίασε ένα περίτεχνο πιάνο. Γι’ αυτό και τον πήγαν σε ένα. Τώρα, το μόνο που
κάνει είναι να παίζει κλασική μουσική, με τρόπο αριστοτεχνικό, σαν βιρτουόζος,
ενώ έχει αρχίσει να γράφει και δική του μουσική. Όσες ώρες δεν βρίσκεται στο
πιάνο, τρέμει φοβισμένος και γεμάτος αγωνία, σε μία γωνία. Χωρίς το πιάνο, δεν
υπάρχει.

«Vissi d’arte», έζησα για την Τέχνη, φέρεται να είπε η Μαρία Κάλλας, ωστόσο η
ζωή της αποδεικνύει ότι η Τέχνη δεν της ήταν αρκετή, ότι ζούσε και για τους
άλλους. Τι γίνεται όμως όταν «οι άλλοι» δεν υπάρχουν πλέον για σένα; Όταν πια
κανένας άνθρωπος δεν μπορεί – δεν θέλεις – να σε αγγίξει; Ζεις από τύχη, ζεις
μονάχα για σένα. Σε έναν κόσμο όπου υπάρχει το τίποτε και τα πάντα. H αρχή και
το τέλος του σύμπαντος.