ΣE ΠPΩTO ENIKO Mανούλα… uber alles

«Απ’ τα χεράκια της μαμάς», ανακράζει με βλακώδη περηφάνια η εκφωνήτρια για τα
ετοιματζήδικα φαγητά της τηλεοπτικής διαφήμισης που μυρίζουν συντηρητικό και
όχι μανούλα, ενώ στο ραδιόφωνο μια άλλη μαμά ξελαρυγγιάζεται στο κατόπι του
γιόκα της. Οι πάντες προσπαθούν να μας πείσουν ότι η μαμά της διαφήμισης είναι
φτυστή η μαμά μας, που ήταν στο σπίτι και είχε πάντα έτοιμο ζεστό φαγητό. Ότι
μόνο το χτένισμα και το μακιγιάζ έχει αλλάξει…

H μαμά αυτή δεν ζει πια ανάμεσά μας. Τη θέση της έχει πάρει μια άλλη που
ξημεροβραδιάζεται στο γραφείο κι όλο χάνεται μεταξύ παιδικής χαράς, τηλεφώνου
και σούπερ μάρκετ, κομμωτηρίου και φροντιστηρίου, αναλογιζόμενη στο καθημερινό
κατοστάρι τίνος τις αμαρτίες πληρώνει… Βλέπει τις διαφημίσεις με τις
καλοζωισμένες – βαμμένες και χτενισμένες στην τρίχα, εννοείται… – μαμάδες να
επιδεικνύουν με καμάρι στα τέκνα τους τα αποτελέσματα μιας ακόμη άψογης
εκτέλεσης της μαγειρικής τους τέχνης κι αναρωτιέται αν έφταιγε η συνταγή ή αν
τελικά δεν είναι γεννημένη για τα μεγαλεία της κουζίνας, αλλά για το
ντελίβερι.

Ύστερα, είναι και το βάρος που αισθάνεται από τη μανία όλων να περιμένουν
πολλά απ’ τη μανούλα: να μεγαλώσει σωστά τα παιδιά, να είναι καλή στη δουλειά
της, να δείχνει καλοβαλμένη και ήρεμη. Αγώνας δρόμου να ανταποκριθεί στις
προσδοκίες. Κι αναρωτιέται – κι εμείς οι υπόλοιπες μαζί της: Ποιος υπονομεύει
τους γυναικείους αγώνες τόσων χρόνων; Γιατί εκείνη αισθάνεται πρώτα γυναίκα κι
ύστερα μανούλα; Γιατί δεν νιώθει ότι η ζωή της τέλειωσε τη μέρα που έπιασε για
πρώτη φορά μωρουδιακές πάνες;

Μήπως είναι προβληματική; Ή μήπως όλη αυτή η ταύτιση της σύγχρονης superwoman
– πετυχημένη, όμορφη, αλλά μητέρα uber alles – με τη μητρότητα κρύβει έναν
βαθύ συντηρητισμό που είναι και ύποπτος και επικίνδυνος;

Λέω, μήπως…