ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Την εβδομάδα που κρίθηκε (σχεδόν) το πρωτάθλημα, κάποια εξωαγωνιστικά γεγονότα
ήρθαν να σχετικοποιήσουν λίγο τα πράγματα, θυμίζοντας στους φιλάθλους τι
σημαίνει ποδόσφαιρο στις μέρες μας.

Στη δεκαετία του 1950 ήταν ένα δεκαεξάχρονο αγόρι που περνούσε την μπάλα πάνω
από τον αμυντικό και με βολέ, πριν σκάσει κάτω, κεραυνοβολούσε τον αντίπαλο
τερματοφύλακα σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Στη δεκαετία του ’60 ήταν ήδη ο
καλύτερος ποδοσφαιριστής του κόσμου κι ας του διέλυαν δύο φορές το πόδι. Στη
δεκαετία του ’70 κέρδιζε το τρίτο του Παγκόσμιο Κύπελλο, επικεφαλής της
καλύτερης ομάδας όλων των εποχών. Στη δεκαετία του ’80 σημείωνε το χιλιοστό
του γκολ και μάζευε μερικά δισεκατομμύρια παίζοντας όχι για τον κόσμο, αλλά
στον Κόσμο (της Νέας Υόρκης). Στη δεκαετία του ’90 γνώριζε τις χαρές του
μάρκετινγκ και της πολιτικής – και τα δύο σε συσκευασία ουάν-μαν-σόου. Και στα
μέσα της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, ο Πελέ κορύφωνε την καριέρα του
εγκαινιάζοντας το αθλητικό κέντρο της Skonda Ξάνθης («το καλύτερο του
κόσμου»), βολτάροντας με την Μπε-Εμ-Βε τού ιδιοκτήτη της («η πιο δυνατή του
κόσμου»), γνωρίζοντας από κοντά τον προπονητή της («στο Μουντιάλ του Μεξικού
νικήσαμε γιατί δεν μπόρεσε να ενισχύσει τη Ρουμανία»), ανακαλύπτοντας τον
συμπατριώτη του πλέι μέικέρ της («τέτοιους παίκτες βγάζει η Βραζιλία και μένει
στην κορυφή») και συντρώγοντας με την αχτύπητη διοικητική τετράδα Ορφανού –
Μητρόπουλου – Γκαγκάτση – Λυκουρέζου («τώρα κατάλαβα γιατί κερδίσατε το
Ευρωπαϊκό»).

Προηγουμένως, είχε προλάβει να αποτίσει φόρο τιμής στο γήπεδο Καραϊσκάκη
(«ανάποδα δεν ήταν γυρισμένο;»), να πάρει δώρο μια κόκκινη φανέλα από τον τότε
προσωπικό αντίπαλό του («δεν με είχε αφήσει να πάρω ανάσα»), να γραφεί μέλος
του κλαμπ των Θρυλεόντων («παρακαλώ ένα νούμερο στρογγυλότερο από του
Μαραντόνα») και να φωτογραφηθεί με δύο από τους παραλίγο διαδόχους του («μη
σπρώχνετε, όλους τους χωρά η Σάντος»). Κι όλα αυτά – όλα μα όλα αυτά τα
συγκινητικά και δύσκολα πράγματα – τζάμπα. Ή σχεδόν τζάμπα, δηλαδή Πανο-τζάμπα
στην πρώτη περίπτωση και Γλου-τζάμπα στη δεύτερη.

Μόνο από αγνή αγάπη για τη διάδοση του ποδοσφαίρου, που μπορεί να μη βγάζει
πια Πελέ, πουλάει όμως στα μαγαζιά των ομάδων ως και κρεμ καραμελέ.

Μερικά νησάκια πιο βόρεια, μια άλλη ποδοσφαιρική αγοραπωλησία δημιούργησε
μεγάλες συγκινήσεις. Ένας Αμερικανός απέκτησε την πλειοψηφία της Μάντσεστερ
Γιουνάιτεντ! Ένας Γιάνκης διέρρηξε το σπίτι του Λο, του Μπεστ, του Τσάρλτον
και του Τζεμπά Τζεμπά! Χωρίς να γνωρίζει απέξω την ιστορία των Μπέμπηδων,
χωρίς να έχει παρακολουθήσει παράσταση στο Θέατρο των Ονείρων (και χωρίς να
σκοπεύει μάλλον να παρακολουθήσει), χωρίς καν να υποπτεύεται γιατί δίνει τόσα
κέρδη το κυνήγι μιας μπάλας που δεν είναι ούτε μεγάλη σαν του μπάσκετ ούτε
αυγοειδής σαν του πραγματικού φουτμπόλ! Τι να σου κάνει όμως ο δύστυχος
επιχειρηματίας, που η ομάδα είχε μπει στο Χρηματιστήριο γιατί πουλούσε πολλές
φανέλες και έκανε πολλές τουρνέ στην Άπω Ανατολή κι άπαξ και μπεις στο
Χρηματιστήριο γίνεσαι εμπόρευμα και μπορούν να σε αγοράσουν όλοι, ακόμα και οι
βάρβαροι. Ή μήπως, αγαπητοί Μπεμπό-φιλοι, σας φταίει ο κύριος Γκλέιζερ μέχρι
να σας φέρει στην ομάδα τον καινούργιο Κακά (ή και τον παλιό Κακά, αλλά σε
είκοσι χρόνια, όταν θα πηγαίνει κι αυτός παντού, για την αγάπη του
ποδοσφαίρου);