Yψηλή ραπτική χωρίς λεκέδες

Για την αεροδυναμική φόρμα στο τζιν παντελόνι ο Σίλβιο Μπετερέλι χρησιμοποίησε το Denim T-400 που παρουσιάζει μεγάλη ανθεκτικότητα στο πλύσιμο, σε σκληρές επεξεργασίες και διατηρεί την ελαστικότητά του

Όταν τα μόρια της Χημείας ενώνονται με τις ιδέες των σχεδιαστών, τότε
δημιουργούνται οι εκλεκτικές συγγένειες της μόδας με την τεχνολογία. Και από
αυτούς τους δεσμούς παρουσιάζονται τα ρούχα του μέλλοντος. Δηλαδή, ρούχα που
δεν τσαλακώνονται, δεν λεκιάζουν, δεν ιδρώνουν, δεν ξεθωριάζουν. Δημιουργίες
που έχουν τα χαρακτηριστικά τού ντιζάιν τρέχουν με τους ρυθμούς των τάσεων των
σεζόν, δένουν με το ύφος των σχεδιαστών, κατανοούν τις ανάγκες εκείνων που τα
φοράνε και ανεβαίνουν στην πασαρέλα.

Lycra, Teflon, Elixir, Coolmax, Τ-400: ονόματα υλικών που δένουν τις ιδιότητές
τους με τις υπογραφές των σύγχρονων σχεδιαστών, όπως ο Γιόζι Γιαμαμότο, η
Στέλλα Μακ Κάρτνεϊ, ο Ίσεϊ Μιγιάκε. «H μόδα έχει μπει στην καθημερινή ζωή όλων
μας. Και είναι ένας λόγος που οι σχεδιαστές μπορούν να προωθήσουν τα νέα
προϊόντα που προκύπτουν από την έρευνα των τεχνητών ινών. Από την πλευρά της,
η βιομηχανία των υφασμάτων δουλεύει πάνω σε υλικά που βελτιώνουν την αντοχή
των παραδοσιακών υφασμάτων, δίνουν καλύτερη ποιότητα χρωμάτων, αλλά μπορούν
επίσης να χειριστούν την υγρασία και τη θερμοκρασία του σώματος», εξηγεί στα
«NEA», ο διευθυντής πωλήσεων της εταιρείας υφασμάτων Invista (πρώην DuPont)
Κιθ Μιλν. «Σήμερα, η απήχηση των σχεδιαστών είναι μεγάλη. Επομένως, μας
ενδιαφέρει να δουλεύουν τις συλλογές τους με τέτοια νέα υλικά και να
προσθέτουν στην τελευταία τεχνολογική λέξη τα σχέδιά τους, τις αποχρώσεις
τους, το στυλ τους. Για παράδειγμα, λέει ο Κιθ Μιλν, «η προσθήκη μίας μικρής
ποσότητας Lycra στις ίνες από κασμίρι, μετάξι ή δέρμα δίνει στο υλικό
περισσότερες αρετές, αφού γίνεται πιο εύκαμπτο, χωρίς να χάνει τη φόρμα του ή
να μπαίνει στο πλύσιμο. Ενώ το προστατευτικό υλικό Teflon προστατεύει την ίνα
από τους λεκέδες παρατείνοντας το διάστημα μεταξύ δύο καθαρισμών».

Μια φορά κι έναν καιρό, τα βαμβακερά υφάσματα, τα μεταξωτά, οι μάλλινες ίνες
και κάθε φυσική πρώτη ύλη είχαν περιορισμένες αντοχές και δυνατότητες.
Ευαίσθητα υλικά που ζητούσαν προσεκτική μεταχείριση, στεγνό καθάρισμα, απαλά
απορρυπαντικά. Και πάλι όμως τίποτα δεν ήταν σίγουρο ότι θα επιβίωναν για την
επόμενη σεζόν, θα διατηρούσαν τη φόρμα τους, το χρώμα τους, την απαλή υφή
τους. Ήταν τότε που γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ’60, τα νάιλον υφάσματα
έκαναν την επανάστασή τους με ψυχεδελικά και εμπριμέ σχέδια πάνω σε μίνι
φορέματα και έδιναν τη λύση σε αυτά τα προβλήματα ευαισθησίας των φυσικών
υλικών. Όμως οι συνθετικές αυτές ίνες ήταν σκληρές και ο ιδρώτας πρόδιδε την
πολύωρη επαφή τους με το δέρμα.

Στο ίδιο διάστημα ο άνθρωπος πάτησε στο φεγγάρι και στη συνέχεια η NASA έδωσε
παραέξω προς τη βιομηχανία των υφασμάτων τα μυστικά των ειδικών στολών που
προστατεύουν το σώμα από πολύ υψηλές και χαμηλές θερμοκρασίες. Έρευνα στην
έρευνα, τα υλικά βελτιώθηκαν, οι τεχνητές ίνες λέπτυναν, σχεδόν έγιναν
αόρατες, ελαφριές, ελαστικές, άοσμες και ιδανικές για να μπουν στα ατελιέ των
δημιουργών της υψηλής ραπτικής και των πρωτοπόρων σχεδιαστών του πρετ α πορτέ
όπως ο Κριστιάν Λακρουά, ο Τιερί Μιγκλέρ, ο Αζεντίν Αλαϊά, ο Τζούλιαν
ΜακΝτόναλντ, ο Ζαν Πολ Γκοτιέ. Για να μάθουν στη μόδα αρχικά με Lycra υφάσματα
να συμπεριφέρεται με άνεση, χωρίς να χάνει την κομψότητά της.