ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα λέμε

Δεν είμαι εναντίον της επικοινωνίας και ασφαλώς ούτε εναντίον της διαφήμισης.
Ίσα ίσα, που βγάζω το καπέλο μου στα «δημιουργικά» των εταιρειών για τα μικρά
αριστουργήματα που συχνά πυκνά μας ξεφουρνίζουν. Άλλο όμως το καπέλο και άλλο
το… κάτω μας εσώρουχο.

Αυτό, περίπου, μου φαίνεται πως ζητούν από τις σύγχρονες γυναίκες οι
διαφημιστές όλων όσοι παρέχουν υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας. Δεν χρειάζεται να
επεκταθώ. Το πιάσατε φαντάζομαι το υπονοούμενο: Κυράδες που καίνε το φαΐ
εκμεταλλευόμενες τη φτήνια της σύνδεσής τους. Νοικοκυρές που καίνε το
κουστούμι του άντρα τους παρασυρμένες από την πολυτέλεια να τιποτολογούν με
τις ώρες. Γυναίκες καριέρας που καίνε φλάντζα φλυαρώντας μέσα από το
αυτοκίνητο και ουκ ολίγα δεσποινάρια που πυρπολούν τη γενετήσια αξιοπρέπειά
τους μετατρέποντας τον ακουστικό τους πόρο, περίπου, σε βαθύ λαρύγγι.

Ας τη βρίσκει ο καθένας όπως βολεύεται. Στην περίπτωση την οποία εξετάζουμε,
το ζήτημα είναι αλλού – και συγκεκριμένα: ποιος κανοναρχεί ποιον; H διαφήμιση
τη συμπεριφορά των γυναικών ή η συμπεριφορά των γυναικών τη διαφήμιση;

Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα κινδυνεύουμε, νομίζω, να βρεθούμε ενώπιον αναγωγών
του τύπου «η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;». Ως εκ τούτου, βιάζομαι
να πάρω θέση και να δηλώσω απερίφραστα ότι όπως και να ‘χει, είμαι αναφανδόν
εναντίον της «κότας».

Άντε βρε, σε κλείνω τώρα γιατί έχουμε και δουλειές.