Ο γύρος του θανάτου σε… εφημερία

Είκοσι ώρες αντιμέτωπος με το νέο σύστημα των εφημεριών στα νοσοκομεία
βρέθηκε ο Νίκος Γρυντάκης. Ήταν οι τελευταίες είκοσι ώρες της ζωής του. Έφυγε
από την Εντατική τού Αλεξάνδρα, πέρασε τη νύχτα σε ένα φορείο στα επείγοντα
εξωτερικά ιατρεία του Ευαγγελισμού και από εκεί μεταφέρθηκε διαδοχικά σε
θάλαμο Παθολογικής Κλινικής και στην Εντατική. Εκεί άφησε την τελευταία του
πνοή.

Γιάννης Γρυντάκης: Όλοι οι γιατροί ένιπταν τα χέρια τους ως Πόντιοι Πιλάτοι, προσπαθώντας ο ένας να πείσει τον άλλον ότι η περίπτωση του αδελφού μου ήταν στη δική του δικαιοδοσία»

«Κύριε υπουργέ, ξέρω ότι ο αδελφός μου είχε βεβαρημένη υγεία και ότι ίσως δεν
είχε πολλή ζωή ακόμα. Δεν μπορώ όμως να δεχθώ τον τρόπο που τον
αντιμετώπισαν», γράφει ο αδελφός του Νίκου Γρυντάκη, Γιάννης, σε επιστολή προς
τον υπουργό Υγείας, που απευθύνει μέσω των «ΝΕΩΝ». «Νομίζω ότι μπορώ να
επισημάνω δύο από τις ρίζες του κακού», συνεχίζει ο κ. Γρυντάκης. «H πρώτη
είναι η αντιπαλότητα μεταξύ των γιατρών διαφορετικών νοσοκομείων. Από την
αρχή, δηλαδή, στον Ευαγγελισμό μας αντιμετώπισαν ως “Αλεξανδρινούς” (σ.σ.:
προερχόμενους από το νοσοκομείο Αλεξάνδρα), δηλαδή σχεδόν εχθρούς. H δεύτερη
είναι τα στεγανά που έχουν δημιουργηθεί μεταξύ των τμημάτων των νοσοκομείων.
Το κάθε τμήμα κάνει τα πάντα ώστε να μη δεχθεί ή καλύτερα να αποφύγει στους
θαλάμους του τον όποιο ασθενή έχει την ατυχία να έχει παραπάνω από μία
ασθένεια. Μια γιατρός μού έδωσε την εξήγηση: υπάρχουν, ισχυρίσθηκε, ελεγκτές
που τους αναγκάζουν να μη δέχονται αβίαστα αρρώστους, προκειμένου να μη
χρησιμοποιούνται ράντζα».

Καρδιοπαθής. «Ο αδελφός μου, 71 ετών, ήταν καρδιοπαθής», λέει στα «NEA»
ο κ. Γ. Γρυντάκης. «Στις αρχές του Μαρτίου εισήχθη στο νοσοκομείο Αλεξάνδρα
γιατί το σάκχαρό του είχε ανέβει υπερβολικά. Οι γιατροί τον υπέβαλαν σε
λεπτομερείς εξετάσεις και διαπίστωσαν κάποιες πυκνώσεις στον πνεύμονα, στις
οποίες απέδωσαν την άνοδο του σακχάρου». Ακολουθήθηκε θεραπεία και λίγο πριν
πάρει ο ασθενής εξιτήριο διαπιστώθηκε ότι επιπλέον είχε κύστη στη χολή.
Προκειμένου να αντιμετωπιστεί καλύτερα το πρόβλημα εισήχθη «χάρη στις
προσπάθειες φιλότιμου γιατρού» στην Εντατική, το βράδυ του Σαββάτου, 9
Απριλίου. Όμως, όπως συνεχίζει ο κ. Γρυντάκης, «το μεσημέρι της επόμενης
μέρας, Κυριακή, 10 Απριλίου, ο χειρουργός της Εντατικής μας κάλεσε και μας
έθεσε μπροστά σε ένα βασανιστικό δίλημμα: αν έσπαζε, ισχυρίσθηκε, η χολή, ο
αδελφός μου θα πέθαινε. Το Αλεξάνδρα δεν εφημέρευε, αλλά και δεν διέθετε
χειρουργικό τμήμα, αφού χρησιμοποιεί το χειρουργικό του γειτονικού Αρεταίειου,
που όμως επίσης δεν εφημέρευε». Ο γιατρός πρότεινε μεταφορά του Νίκου Γρυντάκη
στον Ευαγγελισμό. Στη συνέχεια διαβεβαίωσε ότι είχε γίνει συνεννόηση «με τους
εκεί υπευθύνους» και ο ασθενής έφυγε από την Εντατική για τον Ευαγγελισμό με
ασθενοφόρο.

«Φτάσαμε στον Ευαγγελισμό περίπου στις 2.30 το μεσημέρι», περιγράφει ο κ.
Γρυντάκης και συνεχίζει: «Εκεί, αντί να οδηγήσουν τον ασθενή, που σημειωτέον
ήταν στο φορείο με οξυγόνο και δύο ορούς, στην Εντατική ή έστω σε κάποιο
θάλαμο για να ηρεμήσει και να του χορηγηθούν τα φάρμακα για την καρδιά του,
τον έβαλαν στα επείγοντα χειρουργικά περιστατικά των Εξωτερικών, μαζί με το
πλήθος των ασθενών».

H Οδύσσεια για τον Νίκο Γρυντάκη και η αντίστροφη μέτρηση για τη ζωή
του είχε αρχίσει ήδη. Ολόκληρο το απόγευμα οι συγγενείς ζητούσαν τη μεταφορά
του έστω σε θάλαμο. Οι γιατροί του Ευαγγελισμού δήλωναν ότι η συνεννόηση είχε
γίνει με έναν χειρουργό που δεν είχε δικαιοδοσία και δεν υπήρχε δωμάτιο ούτε
στην Εντατική ούτε σε κάποιο τμήμα του νοσοκομείου. «Στις διαμαρτυρίες μου ότι
η ζωή του αδελφού μου κινδύνευε, μου απαντούσαν ότι δεν έφταιγαν αυτοί, αλλά
οι γιατροί του Αλεξάνδρα που τον είχαν στείλει, ενώ δεν συνέτρεχε λόγος», λέει
ο κ. Γρυντάκης και προσθέτει: «Οι χειρουργοί, αφού τον εξέτασαν, διαπίστωσαν
ότι η κύστη στη χολή δεν έχρηζε άμεσης επέμβασης και ότι η μεταφορά του
ασθενούς ήταν μια συνήθης πρακτική να “πασάρουν”, όπως χαρακτηριστικά μου
είπαν, τα άλλα νοσοκομεία στο δικό τους τις δύσκολες περιπτώσεις».

Ταλαιπωρία. Στη συνέχεια διαπιστώθηκε ότι ο συνοδευτικός φάκελος του
ασθενούς από το Αλεξάνδρα ήταν ελλιπής. Επί ώρες τον μετέφεραν με το φορείο
από το ένα ιατρείο στο άλλο, υποβάλλοντάς τον σε εξετάσεις τις οποίες είχε ήδη
κάνει στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν νωρίτερα. «Έπειτα από οκτάωρη
ταλαιπωρία», λέει ο κ. Γρυντάκης, «έφτασε ο επιμελητής – γιατρός. Μας είπε ότι
δεν μπορούσε να στείλει τον αδελφό μου στην Εντατική και προσπάθησε να πείσει
κάποιους υπευθύνους τμημάτων να τον δεχθούν στους θαλάμους τους. Κανένας δεν
δεχόταν και ισχυρίζονταν ότι ο ασθενής ήταν υγιέστατος σχετικά με τον τομέα
που αντιπροσώπευαν. Ο υπεύθυνος της Πνευμονολογικής ισχυρίσθηκε ότι δεν έχρηζε
θεραπείας και μάλιστα υπέγραψε σχετική γνωμάτευση. Το ίδιο έκανε κατόπιν ο
καρδιολόγος, ο αγγειολόγος, ο χειρουργός. Ένιπταν όλοι τα χέρια τους ως
Πόντιοι Πιλάτοι, προσπαθώντας ο ένας να πείσει τον άλλον ότι η περίπτωση του
αδελφού μου ήταν στη δική του δικαιοδοσία».

Οι συγγενείς έφθασαν στο σημείο να ζητήσουν να επιστρέψει ο άνθρωπός τους, που
όλες αυτές τις ώρες είχε πλήρη συνείδηση όσων συνέβαιναν, στο Αλεξάνδρα. «Όμως
το Αλεξάνδρα ή καλύτερα ο εφημερεύων υπεύθυνος δεν τον δεχόταν πια, αν και ο
χειρουργός του Ευαγγελισμού τον διαβεβαίωνε ότι θα του εξασφάλιζε έγγραφη
βεβαίωση ότι ο αδελφός μου δεν είχε άμεση ανάγκη χειρουργείου», θυμάται ο κ.
Γρυντάκης.

«Δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να μας πει ότι ο Νίκος είχε καταλήξει»

Νίκος Γρυντάκης. Τον μετακινούσαν επί 20 ώρες, χωρίς κανείς να τον βοηθάει

Στις επτά το πρωί της Δευτέρας, 11 Απριλίου, ο Νίκος Γρυντάκης, έπειτα από
ολονύχτια παραμονή στα εξωτερικά ιατρεία εισήχθη στον θάλαμο 818 της
Παθολογικής Κλινικής του Ευαγγελισμού. Έμεινε εκεί για λίγες ώρες. H κατάστασή
του επιδεινώθηκε ραγδαία και λίγες ώρες αργότερα, γύρω στις 10.30 το πρωί,
εισήχθη στην Εντατική. Εξέπνευσε στις έξι το απόγευμα, «από ανακοπή». «Στο
πιστοποιητικό ως αιτίες θανάτου αναφέρονται οι παθήσεις για τις οποίες, λίγες
ώρες πριν, ισχυρίζονταν εγγράφως ότι ουδόλως επηρέαζαν τον ασθενή: καρδιά,
σάκχαρο, χολή και νεφρά», λέει ο κ. Γ. Γρυντάκης.

«Νιώθω πίκρα για όσα έγιναν», λέει, έναν μήνα μετά τον θάνατο του αδελφού του.
«Νιώθω πίκρα ακόμη και για το γεγονός ότι ο αδελφός μου είχε πεθάνει στις έξι
το απόγευμα και δεν το μάθαμε παρά δύο ώρες αργότερα: Περιμέναμε έξω από την
Εντατική και δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να μας πει ότι ο Νίκος είχε καταλήξει.
Το μάθαμε όταν ένας συγγενής ήρθε για επίσκεψη, ρώτησε για τον ασθενή και του
είπαν ότι είχε πεθάνει…».