Hθοποιοί που «υπολειτουργούν»…

Έγραφα για μία θαυμάσια ηθοποιό, την Αγγελική Λεμονή, που βλέπω εδώ και αρκετά
χρόνια αλλά δεν βλέπω να γίνεται ανάρπαστη για ρόλους οι οποίοι της αξίζουν
από τους θιάσους τούς λεγόμενους στα νεοελληνικά «main stream»… Δεν είναι η
μόνη. Βλέπω ηθοποιούς σπουδαίους να «υπολειτουργούν». Βλέπω θιάσους να
στελεχώνονται από μετριότητες. Βλέπω θιάσους μετρημένους στα δάχτυλα – όρα
«Αμόρε» – όπου πραγματικά να θαυμάζω το σύνολο των ηθοποιών, ακόμα κι όταν δεν
θαυμάζω την παράσταση.

… και τα «κολλητάρια»

Και αναρωτιέμαι: πού είναι, σ’ αυτό το ελληνικό θέατρο που θέλει ματαιόδοξα να
καμαρώνει για τα επιτεύγματά του, οι άνθρωποι – οι διευθυντές των κρατικών
θεάτρων, οι σκηνοθέτες, οι θιασάρχες, οι πρωταγωνιστές, οι παραγωγοί… – που
βλέπουν θέατρο, που ψάχνουν, που εντοπίζουν αυτούς τους καλούς ηθοποιούς, που
τρέχουν να τους δουν αν κάτι καλό φτάσει στ’ αυτιά τους, που τους «αρπάζουν»
και τους δίνουν τους ρόλους που τους πρέπουν; Ελάχιστους, μα εντελώς
ελάχιστους, ξέρω να το κάνουν. Οι υπόλοιποι… Ποιον μου «σφύριξαν» κάποιοι
που τους εμπιστεύομαι – ή τους έχω υποχρέωση… -, και ποιος δίνει «παρών» στα
μπαρ που συχνάζω, και ποιος πηγαινοέρχεται στις πρεμιέρες μου, και «μ’ αυτούς
συνεργάζομαι τακτικά και τους έχω μάθει και δεν πειράζει κι αν δεν είναι και
πρώτα ταλέντα», κι «αυτή είναι μ… άρα και κάτι θα βγει…», κι αυτός (ή
αυτή) «πουλάει» γιατί κάνει σίριαλ φέτος, και ποιος είναι κόλακας και γλείφτης
και «φόρου υποτελής», και ποιος έρχεται να δουλέψει περίπου στο τσάμπα, κι
αυτή είναι γκόμενά μου, κι αυτός είναι γκόμενός μου, κι αυτός είναι
«κολλητάρι» μου, κι άντε και καμιά «οντισιόν» ψιλοστημένη, και νάτοι, έτοιμοι
οι θίασοι. Στο συντριπτικό ποσοστό τους. Γιατί να κρυβόμαστε; Κι αναρωτιόμαστε
γιατί το θέατρό μας πάει κατά διαβόλου…