Nέα διακυβέρνηση και άλλες κωμωδίες

ΠΑΛΙΑ, έλεγαν ότι εκεί που τελείωνε η λογική, άρχιζε ο Στρατός. Τώρα
πια, εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει η κυβέρνηση. Για την ακρίβεια,
αρχίζει η «νέα διακυβέρνηση» της Νέας Δημοκρατίας. Το παράδειγμα της
Πρωτομαγιάς δεν είναι το κορυφαίο – είναι απλώς το τελευταίο στην αλυσίδα των
απίστευτων κατορθωμάτων τους…

Το θέαμα – και το ακρόαμα – υπουργών και υφυπουργών στα τηλεοπτικά κανάλια,
ξεπερνά πλέον τη φαντασία και του πλέον προικισμένου επιθεωρησιογράφου: Αρκεί
μία καλή δόση Πάνου Παναγιωτόπουλου, ο οποίος θεώρησε καλό να «καρφώσει» από
τηλεφώνου τούς συναδέλφους του με τους οποίους συναποφάσισε την… κατάργηση
της Πρωτομαγιάς. ‘H ίσως μία – πιο μικρή, για να μη χαλάσει η συνταγή – δόση
Γεράσιμου Γιακουμάτου, που όταν του τέθηκε το ζήτημα ότι η Πρωτομαγιά είναι
γιορτή και λοιπά, θεώρησε καλό να απαντήσει ότι… τον φίλο του τον Γιώργο,
που γιόρταζε, πήγε να τον δει βράδυ στο σπίτι – άρα, να συμπεράνουμε ότι και
οι εργαζόμενοι θα ‘πρεπε να την γιορτάσουν… νύχτα την Πρωτομαγιά!

Προσεχώς, συντονισμένοι…

ΓΡΑΦΙΚΑ όλα αυτά – και ενδεχομένως διασκεδαστικά, για πολλούς. Μόνον
που δεν συνιστούν διακυβέρνηση. Οι υπουργοί αρέσκονται – στις ιδιωτικές τους
συζητήσεις – να μιλούν για την «ανάγκη συντονισμού» της κυβέρνησης. Για την
ανάγκη να βρεθεί κάποιος να τους συντονίζει – ένας επιλοχίας, ένας
αρχιυπουργός, ένας κάποιος, τέλος πάντων…

Ωραία, να βρεθεί. Αλλά τι ακριβώς θα συντονίζει ο άνθρωπος αυτός; Στην
διακυβέρνηση, δεν αρκεί να συντονίζονται οι άνθρωποι, αλλά – κυρίως – οι
πολιτικές. Και στον τομέα της πολιτικής, η «νέα διακυβέρνηση» έχει να
παρουσιάσει μόνον σκηνές από ταινία προσεχώς…

Δεν τους λείπει ο συντονιστής, λοιπόν. Απλώς, η κυβέρνηση βολεύτηκε για πολύ
καιρό στη θεωρία ότι οι ψηφοφόροι είχαν τέτοιο θυμό με τους ΠΑΣΟΚους, που δεν
θα ήθελαν να τους ξαναδούν στα μάτια τους. Οι πολίτες, όμως, με αυτά που
βλέπουν, έχουν αρχίσει να τρίβουν τα μάτια τους…