H Φούσκα της «νέας διακυβέρνησης»…

Τον Οκτώβριο του 2003, οι δημοσκοπήσεις και οι έρευνες της κοινής γνώμης –
ποσοτικές και ποιοτικές – κατέγραφαν μεν την έντονη δυσαρέσκεια του πληθυσμού
έναντι του ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης Σημίτη, αλλά οι πολίτες συνέχιζαν να
αμφιβάλλουν ως προς το εάν η Νέα Δημοκρατία και ο Κώστας Καραμανλής μπορούσαν
να κυβερνήσουν αποτελεσματικά τη χώρα.

H μόνη προσπάθεια εξειδίκευσης της «νέας διακυβέρνησης» από τον Καραμανλή ήταν εκείνο το ηθικολογικό κήρυγμα περί «σεμνότητας και ταπεινότητας», το οποίο γρήγορα εγκαταλείφθηκε γιατί δεν μπορούσε προφανώς να υπηρετηθεί

Το «άστρο» του Σημίτη μπορεί να έδυε, αλλά οι πολίτες αναγνώριζαν στο πρόσωπό
του αρετές και ικανότητες διακυβέρνησης, τις οποίες δεν διέκριναν στην άλλη
πλευρά. Αντιθέτως μάλιστα, μια κρίσιμη ομάδα ψηφοφόρων – κυρίως στα αστικά
κέντρα – αμφισβητούσε το ότι η βασική νεοδημοκρατική ομάδα γνώριζε τα θέματα
σε βάθος και δεν είχε πεισθεί για τις δυνατότητες του Κώστα Καραμανλή.

Σε εκείνη τη χρονική συγκυρία, περίπου 6 μήνες πριν από τις εκλογές, η βασική
επικοινωνιακή ομάδα που συμβούλευε τον Κώστα Καραμανλή επεσήμανε τη
συγκεκριμένη αδυναμία και αναζήτησε τρόπους κάλυψής της. Τότε λοιπόν, όπως
ισχυρίζονται οι γνωρίζοντες, ο Δημήτρης Μαύρος της MRB πρότεινε ότι πρέπει να
υιοθετηθεί ο όρος «νέα διακυβέρνηση», ο οποίος δεν είχε χρησιμοποιηθεί στην
Ελλάδα και αποτελούσε ένα ισχυρό, μοντέρνο επικοινωνιακό εύρημα, ικανό να
καλύψει το πλεονέκτημα του κ. Σημίτη. Υπέρ της «νέας διακυβέρνησης»
συγκατένευσε και ο Νίκος Καραχάλιος, εκ των στενών συνεργατών του κ.
Καραμανλή, επισημαίνοντας ότι ο όρος «διακυβέρνηση» κυριαρχεί στην Αμερική και
παραπέμπει σε μοντέρνα, μικρά και ευέλικτα σχήματα διοίκησης.

Έκτοτε, ο Κώστας Καραμανλής υιοθέτησε πλήρως τον εν λόγω όρο· τον έκανε σημαία
του, σχεδόν διακριτικό προεκλογικό σήμα. Από τον Οκτώβριο του 2003, η «νέα
διακυβέρνηση» δεν έλειψε από κανέναν λόγο του· όλη η επικοινωνιακή στρατηγική
του κόμματος στηρίχθηκε σ’ αυτό το εύρημα. Πες – πες, ο κόσμος επείσθη, η
κρίσιμη δύσπιστη ομάδα ψηφοφόρων ένιωσε ότι η Νέα Δημοκρατία και ο Κώστας
Καραμανλής μπορούν να κυβερνήσουν, έχουν σχέδιο, είναι σε θέση να ξεπεράσουν
το πλεονέκτημα εμπειρίας του ΠΑΣΟΚ.

Ο «αυτόματος πιλότος». Επίσης, κατά την ίδια περίοδο η Νέα Δημοκρατία
και προσωπικά ο Κώστας Καραμανλής είχαν «μεταδώσει» την εντύπωση στην κοινή
γνώμη – και αυτή τελικώς επικράτησε – ότι τα μεγάλα θέματα της εξωτερικής
πολιτικής, οι σχέσεις με την Ευρώπη, η απορρόφηση των κοινοτικών πόρων, οι
σχέσεις με την Τουρκία και άλλα μείζονα θέματα βρίσκονται σε τροχιά «αυτόματου
πιλότου»· ότι δηλαδή ρυθμίζονται ή επιβάλλονται από τις Βρυξέλλες κι έτσι η
ελληνική κυβέρνηση δεν έχει να κάνει και τίποτε φοβερό!

Κάπως έτσι μάς προέκυψαν η «νέα διακυβέρνηση» και ο «αυτόματος πιλότος». Και
τα δύο απεδείχθησαν πλάνες μεγάλες και είναι αυτές που σήμερα καταδιώκουν την
κυβέρνηση της N.Δ. και προσωπικά τον Κώστα Καραμανλή.

Προϊόν επικοινωνιακής τακτικής λοιπόν η «νέα διακυβέρνηση», δεν προήλθε από
κάποια πολιτική ομάδα η οποία επεξεργάσθηκε πραγματικό σχέδιο διακυβέρνησης
και εξ αιτίας αυτού δεν μπόρεσε να εφαρμοσθεί! Ο Κώστας Καραμανλής –
παρασυρμένος από τον πυρετό της προεκλογικής περιόδου – δεν μπήκε στον κόπο να
αναζητήσει τη σημασία του όρου, δεν συγκρότησε ένα επιτελείο ικανών στελεχών
προκειμένου και εμπράκτως να υπηρετήσουν τη βαρύγδουπη και τόσο εντυπωσιακή
για την ελληνική πραγματικότητα έννοια της «νέας διακυβέρνησης».

Ωραία λόγια. Την υιοθέτησε, αλλά ουδέποτε την επεξεργάσθηκε. Αναμασούσε
απλώς ωραία λόγια, που δεν είχαν πρακτική εφαρμογή και απείχαν πολύ από την
κουλτούρα της Νέας Δημοκρατίας και των στελεχών της.

Το κενό επεξεργασίας, μεγάλο καθώς ήταν, φάνηκε αμέσως μετά τις εκλογές.
«Άψητος» ο κ. Καραμανλής, χωρίς εμπειρίες διαχείρισης σύνθετων καταστάσεων,
επηρεασμένος και αυτός από τη ρητορική του «αυτόματου πιλότου», δεν μπόρεσε να
παρακολουθήσει από την αρχή τα σύνθετα προβλήματα διακυβέρνησης της χώρας.
Συγκρότησε ένα Υπουργικό Συμβούλιο μεγάλο, δυσκίνητο και εμφανώς
αναποτελεσματικό, αποτελούμενο από πρόσωπα ετερόφωτα, χωρίς δικές τους
πρωτοβουλίες και παραστάσεις, τα οποία προσπαθούσαν εναγωνίως να προσαρμοσθούν
σε όσα εκείνος έλεγε, νιώθοντας γρήγορα πως δεν είχαν σχέδιο, πρόγραμμα και
αντίληψη για το περιεχόμενο των πολιτικών που έπρεπε να εφαρμόσουν.

Ψαρεύοντας στα θολά. Έτσι η κυβέρνηση πέρασε τον πρώτο της χρόνο,
ψαρεύοντας στα θολά, πηδώντας από θέμα σε θέμα, αυτοσχεδιάζοντας ανάλογα με τη
συγκυρία και την πίεση που αντιμετώπιζε από τα MME.

Κάπως έτσι ξέμεινε ο Πρωθυπουργός να ρητορεύει – όπως στην προεκλογική περίοδο
– και η μόνη προσπάθεια εξειδίκευσης της «νέας διακυβέρνησης» ήταν εκείνο το
απίστευτο ηθικολογικό κήρυγμα περί «σεμνότητας και ταπεινότητας», το οποίο
γρήγορα εγκαταλείφθηκε γιατί δεν μπορούσε προφανώς να υπηρετηθεί.

H… φούσκα της «νέας διακυβέρνησης» απεκαλύφθη στη διαχείριση του Κυπριακού,
έγινε κατανοητή απ’ όλους στην υπόθεση τού Σινούκ, έλαβε διαστάσεις
πρωτοφανείς κατά τον χειρισμό της δημοσιονομικής απογραφής – που οδήγησε σε
έναν προϋπολογισμό – «μαϊμού» και στην ακολουθήσασα επιτήρηση από τις
Βρυξέλλες – υπέστη ρήγματα με το «Σκοπιανό» και την απελευθέρωση της Τουρκίας
από το δεσμευτικό γι’ αυτήν Ελσίνκι και έσκασε στην κυριολεξία με το
κατασκεύασμα του βασικού μετόχου.

ΤΑΣΕΙΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ «ΙΣΧΥΡΟΥΣ» ΤΗΣ N.Δ.

H κοινωνία δεν αφήνει στο… απυρόβλητο τον Καραμανλή

Δεκατέσσερις μήνες ύστερα από τις νικηφόρες για τη Νέα Δημοκρατία εκλογές, με
τις ήττες να διαδέχονται η μία την άλλη, η κοινωνία αντιλαμβάνεται το κενό
διακυβέρνησης, ενοχλείται από τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, δυσφορεί και δεν
αφήνει στο απυρόβλητο τον Κώστα Καραμανλή.

Ήδη οι πολίτες αμφισβητούν τις δυνατότητες και την προσπάθειά του. Άπαντες πια
γνωρίζουν ότι η νεοδημοκρατική προετοιμασία ήταν ελλιπής, ότι δεν
συγκεντρώθηκε το κατάλληλο δυναμικό, ότι τα πρόσωπα που επάνδρωσαν τις
κρίσιμες θέσεις του κρατικού μηχανισμού δεν επαρκούν, ούτε διακρίνονται για
την ποιότητα και την εντιμότητά τους.

Στη Ρηγίλλης και στην ευρύτερη νεοδημοκρατική οικογένεια σιγοψιθυρίζουν λόγια
επικριτικά για τον πρόεδρο, του αποδίδουν λάθη, δεν έχουν την ίδια πίστη. Δεν
είναι λίγοι πια εκείνοι που λένε δεξιά και αριστερά ότι το πρόβλημα είναι ο
ίδιος ο Καραμανλής, ότι δεν συντονίζει και δεν επιβάλλει ενιαία γραμμή στην
κυβέρνησή του. Όσο μάλιστα θα περνά ο καιρός και η πολιτική δεν θα αποδίδει τα
προσδοκώμενα, η δημοτικότητα της κυβέρνησης θα υποχωρεί ταχύτατα και η
αμφισβήτηση θα γενικεύεται.

Αυτοσχεδιάζουν. Δεν είναι τυχαίο ότι οι «ισχυροί» της νεοδημοκρατικής
παράταξης δείχνουν τάσεις αυτονόμησης, αυτοσχεδιάζουν, προσπαθούν να
εφαρμόσουν τα δικά τους. Αυτές οι φυγόκεντρες τάσεις άλλωστε εξηγούν και τις
συγκρούσεις, τις αντιπαραθέσεις, το αλαλούμ, την εικόνα υποχώρησης και
αδυναμίας που παρουσιάζει το κυβερνητικό στρατόπεδο.

Το βέβαιο είναι πάντως πως ο Πρωθυπουργός πληρώνει σήμερα τη στάση του στα
χρόνια της αντιπολίτευσης. Παγιδευμένος στη γραμμή του «ώριμου φρούτου»,
στοχεύοντας επικοινωνιακά και μόνο, υποσχόμενος σε όλους λαγούς με πετραχήλια,
μη εργαζόμενος σκληρά – ως όφειλε – για την επόμενη ημέρα, βρέθηκε σε θάλασσα
τρικυμισμένη, καπετάνιος σε σκάφος, που όχι «αυτόματο πιλότο» δεν σηκώνει,
αλλά απαιτεί κωπηλάτες θαρραλέους και ακούραστους. Το δυστύχημα είναι ότι ο
ίδιος τώρα μαθαίνει και ότι οι περισσότεροι από τους κωπηλάτες του δεν είχαν
πιάσει ποτέ κουπί στα χέρια τους.