Πρόσωπα Οι σιδηρόδρομοι ως πάθος

Το θέμα είναι να κάνεις στη ζωή σου κάτι που σου αρέσει, λέει ο Ουώλτερ Ο’
Ρουρκ. Έτσι κι εκείνος έγινε πολυεκατομμυριούχος, για να κάνει αυτό που του
αρέσει – να γίνει προϊστάμενος αμαξοστοιχίας.

Ουώλτερ Ο’ Ρουρκ. Την ερχόμενη εβδομάδα ο Αμερικανός πολυεκατομμυριούχος παίρνει σύνταξη ως σιδηροδρομικός

«Είναι απολύτως λογικό για μένα» εξηγεί. «Είναι μια δουλειά που την κάνω γιατί
μ’ αρέσει, τι μπορεί να είναι καλύτερο από αυτό; Και χωρίς τις επιχειρήσεις
μου δεν θα μπορούσα να την κάνω, επειδή μου αρέσουν και οι ανέσεις».

Ο Ουώλτερ Ο’ Ρουρκ, 65 χρόνων, ο οποίος στέκεται με το καπέλο τού
σιδηροδρομικού στον σταθμό Πεν Στέισον της Νέας Υόρκης και δίνει το σήμα στον
μηχανοδηγό πως όλοι επιβιβάστηκαν και μπορεί να ξεκινήσει, δεν είναι ένας
συνηθισμένος προϊστάμενος αμαξοστοιχίας. Κερδίζει περισσότερα από 2
εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο από επενδύσεις σε αγροκτήματα, ιδιοκτησίες, ένα
πρακτορείο ασφαλειών και τη δική του σιδηροδρομική εταιρεία στη Δυτική
Βιρτζίνια. Αλλά έξι μέρες ή νύχτες την εβδομάδα, κάνει βάρδιες ώς και 12 ωρών
στον σταθμό για έναν ετήσιο μισθό 52.000 δολαρίων. Δεν είναι παντρεμένος και
το πάθος του είναι τα τρένα. «Δεν υπάρχει τίποτε που θα προτιμούσα να κάνω
αντί να ασχολούμαι μ’ αυτό» λέει στη βρετανική «Σάντεϋ Τέλεγκραφ».

Την ερχόμενη εβδομάδα ο Ο’ Ρουρκ παίρνει σύνταξη και θα πρέπει να αφήσει τη
θέση του έπειτα από έξι χρόνια στη δουλειά. Εδώ και λίγο καιρό που έχει
αποκαλυφθεί και η άλλη του ζωή, αυτή του πολυεκατομμυριούχου επενδυτή, πολλοί
επιβάτες τού δίνουν συγχαρητήρια όταν ελέγχει τα εισιτήριά τους. Γεννήθηκε σε
μια οικογένεια σιδηροδρομικών στο Τέξας. Ο παππούς του και πέντε από τους έξι
θείους του εργάζονταν για τους σιδηροδρόμους του Τέξας. «Νομίζω πως είναι στα
γονίδια» λέει. «Οι σιδηρόδρομοι ήταν κάποτε επικίνδυνη δουλειά και γι’ αυτό,
όταν εμείς οι Ιρλανδοί πρωτοήρθαμε στην Αμερική, ήταν μια από τις δουλειές που
μπορούσαμε να πάρουμε. Είναι και λίγο η πρόκληση. Ήθελα να αποδείξω στον εαυτό
μου ότι μπορούσα να κάνω μια πραγματική δουλειά σιδηροδρομικού».

H πρώτη του επαφή με τους σιδηροδρόμους ήταν στην εφηβεία του, ως εθελοντής
στη Φλόριντα, όπου είχε εγκατασταθεί η οικογένειά του. Πήγε στο πανεπιστήμιο,
τρία χρόνια στρατό και μετά εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος στην Πολιτεία του
Άρκανσω αποταμιεύοντας τον μισθό του. Στα 30 του είχε εξοικονομήσει αρκετά
ώστε να πληρώσει 80.000 δολάρια για να αγοράσει μια εταιρεία εξυπηρέτησης των
σιδηροδρόμων. Το 1971 την πούλησε για ένα εκατομμύριο δολάρια. Μέσα σε 10
χρόνια, χάρη στις επενδύσεις του, το ποσό αυτό αυξήθηκε μέχρι να γίνει αρκετά
μεγάλο ώστε να του παρέχει ένα ισόβιο ετήσιο εισόδημα μερικών εκατομμυρίων
δολαρίων.