[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΟΤΑΝ τον Απόστολο Βαβύλη; Όσοι έτρεμαν στη σκέψη της σύλληψης
ή της αυτόβουλης εμφάνισης που μας είχε προαναγγείλει, αλλά μάλλον δεν θα την
αποτολμούσε. Ξεπήδησε κάποια στιγμή από το πουθενά, εισέβαλε – χωρίς να το
επιδιώξει ασφαλώς – στην καθημερινότητά μας, έγινε πρόσωπο της επικαιρότητας
για μεγάλο διάστημα και μετά, ηθελημένα ή αθέλητα, χάθηκε. Αποκαλύψεις,
ονόματα, δραστηριότητες, αποστολές, επιστολές, φιλίες, έχθρες, μεταμφιέσεις.
Και τι δεν μάθαμε για το χαρισματικό παιδί που ξεκίνησε από τον Βόλο, για να
κατακτήσει τον κόσμο και τον υπόκοσμο.

Μια συστατική επιστολή του Αρχιεπισκόπου – τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος –
Χριστόδουλου και μια καταδίκη για ναρκωτικά τον σημάδεψαν. H πρώτη (πολύτιμο
εφόδιο στα πρώτα του παραστρατήματα) του στοίχισε αργότερα όσο τίποτε άλλο.
Ήταν η αφορμή για να χάσει την ησυχία του. Κι αυτός και οι μέντορές του. Οι
ενδοεκκλησιαστικές έριδες στην κορύφωσή τους και ο Βαβύλης «μπαλάκι». Ή μάλλον
χειροβομβίδα. Κι εμείς παρακολουθούσαμε με αγωνία σε ποιου τα χέρια θα σκάσει.
Ο ίδιος, που χρόνια τώρα έσερνε το βάρος της φυγοδικίας του, έρμαιο επομένως
των ισχυρών εντολέων του, προσπαθούσε κάτι να πει. Αλλά δεν έλεγε τίποτα. Ο
χρόνος ήταν γι’ αυτόν πολύτιμος. Εντός του 2005 σημαίνει η λήξη του
συναγερμού. H αναστολή που του έδωσε απλόχερα το δικαστήριο της Λάρισας – παρά
την καταδίκη του για ναρκωτικά – εκπνέει. Εφόσον δεν τον βαρύνει άλλη ποινή,
με αμετάκλητη απόφαση, ο Βαβύλης ξοφλάει το παλαιό εκείνο χρέος. Και με
εξοφλητική απόδειξη. Που του έδωσε πρόσφατα το δικαστήριο, όταν ανέβαλε την
εκδίκαση της υπόθεσης όπου ήταν κατηγορούμενος για τα πλαστά έγγραφα. Γιατί
δεν τον δίκασε ερήμην; Ίσως εξέτισε την ποινή του εκτός φυλακής. Με μεροκάματα
δουλείας. Για ποιον, για πού, άγνωστο. Όπως άγνωστος θα παρέμενε κι εκείνος σε
μας, αν δεν προκαλούσε το πρόσκαιρο ενδιαφέρον του Τύπου. Έντυπου και
ηλεκτρονικού, που ως γνωστόν θέλγεται από τους διάττοντες αστέρες για να
κρατάει ζωντανή την επικαιρότητα. H συντήρηση των μύθων είναι δουλειά της σόου
μπιζ. Και οι συλλήψεις καθήκον άλλων. Που τις αποφασίζουν κατά το δοκούν.