TPITH AΠOΨH Πολεμική ανταπόκριση

Το μέτωπο είναι ευρύ και ο εχθρός παντού. Ευτυχώς οι μυριάδες γενναίοι της
γαλάζιας στρατιάς έχουν σιγά-σιγά ακροβολιστεί σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες.
Ο υπουργός Προπαγάνδας τονώνει το φρόνημα του χειμαζόμενου λαού
προετοιμάζοντάς τον για ψέμα και δάκρυα. Ο στρατηγός Π. συλλαμβάνει και
δικάζει στο Σύνταγμα τον παντοδύναμο κατάσκοπο με το κωδικό όνομα «βολικός
συμμέτοχος». Ο συνταγματάρχης Μπ. εκμεταλλεύεται τον αντιπερισπασμό και καίει
τα μπαμπάκια και ό,τι άλλο βγάζει η ελληνική ύπαιθρος. Οι συνθήκες είναι πλέον
ώριμες για τον στρατάρχη K. να καρφώσει τη σημαία μας στον υψηλότερο λόφο των
Βρυξελλών και να κατατροπώσει τους αλλόθρησκους γραφειοκράτες…

Ομολογώ ότι δεν περίμενα ότι η πολιτική ανάλυση στον τόπο μας θα απαιτούσε
δεξιότητες πολεμικού ρεπορτάζ. Όμως, από τη στιγμή που η κυβέρνηση της χώρας
ανήγγειλε επισήμως ότι μάχεται υπέρ βωμών και εστιών, καθήκον όλων είναι να
την ακολουθήσουν. Εκείνοι βέβαια που έχουν όπλα τη σκέψη και την πένα, δύσκολα
θα μπορέσουν ν’ αντισταθούν στον πειρασμό να παρατηρήσουν μερικές μικρές
αντιφάσεις: όπως ότι η κυβέρνηση που εμφανιζόταν ως μετενσάρκωση εκείνης που
μας έβαλε στην Ευρώπη κάνει ό,τι μπορεί για να μας στερήσει τα ωφελήματά της.
Ή ότι η ελληνική Δεξιά είναι μάλλον η μόνη στον κόσμο που βάζει στο στόχαστρό
της την επιχειρηματικότητα. Ή ακόμα ότι η υπεράσπιση του Συντάγματος είναι
πατριωτική πράξη αλλά η τήρηση των κανόνων που θέτει το ίδιο αυτό Σύνταγμα για
τη συμμετοχή τής χώρας μας στη διεθνή σκηνή συνιστά προδοσία.

Πόλεμος λοιπόν της κυβέρνησης με τη διαπλοκή, φυσικά, αυτό το τέρας με τα
πολλά κεφάλια και χωρίς κανένα πρόσωπο. Αλλά και με την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα
κόμματα, τη δικαστική εξουσία, τα μεγάλα συμφέροντα, τα μικρά μας
ενδιαφέροντα, το κομμάτι της Εκκλησίας που δεν αυτοκαθαίρεται και το τμήμα
εκείνο της κοινωνίας που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο παραφέρεται. Αυτή η
εκτεταμένη μιλιταριστική δραστηριότητα μιας, κατά δήλωσή της, πολιτικής
παράταξης, δεν μπορεί τελικά παρά να σημαίνει δύο πράγματα: πλήρη ένδεια έργου
και οριστική αποδόμηση του «κεντρώου» της προσωπείου. Γιατί μόνο όποιος δεν
έκανε ή δεν μπορεί να κάνει κάτι, ενώ έχει στα χέρια του όλη τη νομιμοποίηση
της εκλογικής νίκης, όλους τους μοχλούς της εξουσίας και όλη την ανοχή του
κόσμου, μόνο αυτός ψάχνει απεγνωσμένα να βρει ή να εφεύρει εσωτερικούς και
εξωτερικούς εχθρούς και κατασκευάζει ανεμόμυλους για να δοκιμάσει τις
υπνώττουσες δυνάμεις του. Και μόνο από μιας τέτοιας κυβέρνησης το μυαλό δεν
περνά πόσο καλύτερα θα ήταν για την ίδια, αλλά κυρίως για όλους μας, να
χρησιμοποιήσει τις όποιες δυνατότητές της για ν’ αντιμετωπίσει τα πραγματικά
προβλήματα, που όχι μόνο δεν λείπουν αλλά δεν είναι ούτε λιγότερο έντονα ούτε
λιγότερο ενδιαφέροντα από τα φανταστικά.

Μια τέτοια κυβέρνηση, εξάλλου, απεμπολεί οικειοθελώς το δικαίωμα να
χαρακτηρίζεται «κεντρώα». Γιατί το κέντρο, ως τοποθέτηση και ως πολιτική
φιλοσοφία, είναι η προσπάθεια συνεννόησης με όσο το δυνατόν πιο πολλούς, ώστε
να βρεθούν κοινά αποδεκτές λύσεις, είναι το πλησίασμα, ο διάλογος, η άμβλυνση
των διαφορών, ακριβώς τα αντίθετα δηλαδή της μετωπικής σύγκρουσης, των υψηλών
τόνων και των δραματικών πλην ψευδεπίγραφων διλημμάτων μιας εξουσίας σε διαρκή
πολεμικό πυρετό. Στα πεδία των εικονικών μαχών της η κυβέρνηση προσφέρει
τουλάχιστον στη δημόσια ζωή αυτή την υπηρεσία: αποδεικνύει πόσο Δεξιά είναι
και πόσο η Δεξιά στην εξουσία στρέφεται ενστικτωδώς στα γενετικά αυταρχικά της
χαρακτηριστικά. Παρεμπιπτόντως αποδεικνύει και πόσο της λείπει το χιούμορ,
αφού δεν έχει ακόμα αντιληφθεί τη μετάβαση από τον Κλάουζεβιτς στον
κλαυσίγελω.

O Κώστας Μποτόπουλος είναι Συνταγματολόγος μέλος του Εθνικού Συμβουλίου
του ΠΑΣΟΚ