TPITH AΠOΨH Eλλάς: το Έθνος εν κινδύνω;

Πάλι το Έθνος εν κινδύνω! Αυτή τη φορά όχι από «προαιώνιους εχθρούς» (που
πάντα μας επιβουλεύονται!). Τώρα ο «εχθρός» είναι εντός – εσωτερικός:
υπογεννητικότητα, με συνέπεια τη γήρανση του Έθνους (ή της Φυλής, περιούσιας
κ.λπ., αν το προτιμάτε). Ο Αρχιεπίσκοπος, πολιτικοί, διανοούμενοι-Κασσάνδρες,
επισημαίνουν αγωνιούντες τον κίνδυνο!

H διαπίστωση δεν είναι νέα. Και ο Αρχιεπίσκοπος αν «διάβαζε», θα ήξερε ότι τον
κίνδυνο τον είχε επισημάνει ήδη από το 1997 ο καθηγητής κ. Σπράος, ο οποίος,
σε έκθεση για την αναμόρφωση του Ασφαλιστικού (να σωθούν τα Ταμεία που
θα κατέρρεαν το 2010), έγραφε: Οι Έλληνες (δηλαδή οι Ελληνίδες, αν δεν
απατώμαι) δεν γεννούν επαρκώς και δεν πεθαίνουν εγκαίρως, με συνέπεια να μην
εισέρχονται στην αγορά εργασίας νέοι εργαζόμενοι και να παραμένουν εν ζωή οι
συνταξιούχοι («TA NEA», 14/10/97). Ο αγαπητός συνάδελφος είχε τότε προτείνει
δραστικά μέτρα, εναρμονισμένα με τη λογιστική αντίληψη για τη ζωή. Αλλά η
ταπεινότητά μου είχε προτείνει ένα και δραστικότερο μέτρον: Να αναβιώσει το
Κείον έθιμον: οι γέροντες, στα 65, να αυτοκτονούν. (Τώρα οι πόλεις δεν
έχουν τείχη για να γκρεμίζονται οι γέροι όπως στην Τζιά, στην αρχαιότητα).
Είχα μάλιστα δεσμευτεί τότε να δώσω, μετά τον κ. Σπράο, το καλό παράδειγμα
(«TA NEA», 24/10/97).

Έκτοτε η E.E. διευρύνθηκε, καταργήθηκε η δραχμή, έγιναν οι Ολυμπιακοί Αγώνες
(κόστος 3,5 τρισ. δραχμές), το κόστος ζωής στη χώρα μας έφτασε το ευρωπαϊκό
επίπεδο, οι μισθοί μας παραμένουν στο επίπεδο Τουρκίας και τα δύο μεγάλα
κόμματα απασχολούνται με τον βασικό μέτοχο.

Λοιπόν: Γιατί να παντρευτούν οι «νέοι μας»; Και αν παντρευτούν, γιατί να
κάνουν παιδιά; Και αν κάνουν παιδιά, τι θα τα κάνουν; Ποιος θα τα μεγαλώσει;

Ας αρχίσουμε από τους ανέργους. H ανεργία (πάνω από 10% κατά μέσον όρο)
χτυπάει (ως γνωστόν) κυρίως τους νέους. Ο άνεργος και η άνεργος (ή
άνεργη, ποιο είναι το σωστό;) μάλλον δεν θα πάνε στο δημαρχείο ή στην
εκκλησία (αυτό τους έλειπε)! Έστω! Υπάρχουν εντούτοις και οι
ημιαπασχολούμενοι: 260.000 σύμφωνα με κάποια στατιστική. Εδώ μπορούμε ή έχουμε
τις εξής περιπτώσεις δυνάμει συζύγων: ημιαπασχολούμενος – ημιαπασχολούμενη.
Ημιαπασχολούμενος – άνεργη. Ημιαπασχολούμενος – εργαζόμενη. Και το αντίστροφο
(συνολικά 6 δυνατότητες). Υποθέτω ότι και τα 6 αυτά δυνάμει «ανδρόγυνα» δεν θα
γίνουν «ενεργεία» (για να θυμηθούμε τον Αριστοτέλη). Απλούστερα: δεν θα
πατήσουν το κατώφλι του δημαρχείου ή της εκκλησίας. Με μισό μισθό στήνεις
σπίτι;

Ας μην απελπιζόμαστε. Είμαστε δεύτεροι σε ετεροαπασχόληση στην Ευρώπη και
πρώτοι στην ανεργία πτυχιούχων: Απόφοιτοι AEI, άνεργοι: 47.000. Απόφοιτοι
Λυκείου: 216.000 («TA NEA», 26-27/03/05). Υπάρχουν όμως και οι τυχεροί με
πλήρη απασχόληση. Αυτοί δεν θα μπορούσαν μήπως να σώσουν το Έθνος (ή τη
Φυλή);

Ας πάρουμε μια «προνομιούχα» περίπτωση: Έναν νέο 30 ετών (άρα εις ηλικίαν
γάμου), απόφοιτο Λυκείου ή TEI (ανωτατοποιημένου!). Ο νέος μας εργάζεται και
αμείβεται με 480 έως 550 ευρώ. Ας υποθέσουμε ότι ο τυχερός μας έχει ερωτευθεί
μία επίσης εργαζόμενη, επίσης απόφοιτη Λυκείου, με μισθό επίσης 500 ευρώ. Οι
δύο «νέοι μας» επιθυμούν διακαώς (καθότι σε ερωτική έξαρση) να «νυμφευθούν»
και να αποκτήσουν οικογένεια.

Να παντρευτούν; Πώς; Και να κάνουν οικογένεια; Πώς;

Έσοδα: 1.000 ευρώ. Ενοίκιο για δυαράκι, 350 ευρώ. Φως, νερό, τηλέφωνο,
θέρμανση, κοινόχρηστα; Τι μένει; Και οι νέοι μας πρέπει να φάνε και να
ντυθούν. Και με το συνεχές ωράριο πρέπει κάτι να «τσιμπήσουν» το μεσημέρι. Για
θέατρο και κινηματογράφο; Άπαγε της βλασφημίας! Ωραία! Μήπως όμως οι γονείς θα
μπορούσαν να συμβάλουν ώστε «τα παιδιά» να αποκτήσουν έστω στέγη; Ας δούμε:
Στη γειτονιά μου πριν από 10 χρόνια αγόραζες διαμέρισμα 100 τ.μ. με 30
εκατομμύρια. Σήμερα χρειάζεσαι 75 εκατομμύρια. Σχεδόν τριπλασιασμός, που
ισχύει και για τα δυαράκια. Ας αφήσουμε λοιπόν κι αυτή την Ελπίδα (που θα
έλεγε και ο μεγάλος Φλωρεντινός)!

Φυσικά υπάρχουν και καλοπληρωμένοι εργαζόμενοι, όπως υπάρχουν και πλούσιοι μη
εργαζόμενοι (η Αθήνα τρώει σε πολυτέλεια και ακρίβεια το Παρίσι). Αλλά η
μεγάλη πλειοψηφία των νέων φυτοζωεί. «Ζει» με τον φόβο της ανεργίας, της
ημιαπασχόλησης, της ετεροαπασχόλησης και της «απασχολησιμότητας». Γιατί λοιπόν
οι νέοι μας να παντρευτούν; Και αν παντρευτούν, γιατί να κάνουν παιδιά; Και αν
κάνουν παιδιά, πώς θα τα μεγαλώσουν; Με τι λεφτά; Και ποιος θα τα μεγαλώσει,
όταν με τα νέα μέτρα της N.Δ. (απελευθέρωση του ωραρίου) η εργαζόμενη
(προνομιούχος ως προς αυτό!) μητέρα θα φεύγει από το σπίτι στις 7 ή στις 8 το
πρωί και θα επιστρέφει στις 9 ή στις 10 το βράδυ; Ακόμα: Γιατί να μείνει
έγκυος και να κινδυνεύσει να απολυθεί από τον χριστιανό και εθνικόφρονα
εργοδότη της;

Είμαστε μια κοινωνία-τραγέλαφος. Με τα χωριά ερημωμένα. Με το Λεκανοπέδιο να
«φιλοξενεί» τον μισό πληθυσμό της χώρας (παγκόσμια πρωτιά και εδώ). Με ένα από
τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας στην E.E. Με τον υψηλότερο πληθωρισμό. Με τους
χαμηλότερους μισθούς, μαζί με την Πορτογαλία. Και με βασική αρχή της «ηγέτιδος
τάξεως»: Άρπαξε να φας και κλέψε να ‘χεις! H πρόσφατη «κρίση» (Εκκλησία,
Δικαιοσύνη, Σώματα Ασφαλείας) αποκάλυψε τη σήψη των θεσμών και των προσώπων.
Ας πάψουν, λοιπόν, ιερωμένοι και πολιτικοί να κλαψουρίζουν για τη «γήρανση»
του «ανάδελφου» Έθνους μας! Αυτοί καλά περνούν και η σιωπή είναι χρυσός. Τον
οποίον σφόδρα ηγάπησαν. Ως προς τους μισθωτούς, ας επιστρέψουν στις εργασιακές
συνθήκες του πρώιμου καπιταλισμού.

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.