Σχέσεις οργής

Όταν προ ημερών ο Πέτρος Μολυβιάτης συζητούσε με συνεργάτες του και η
συζήτηση ήρθε στο θέμα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, ουδείς εξεπλάγη που ο
υπουργός Εξωτερικών «ξέχασε» το όνομα του αρμοδίου υφυπουργού του, Παναγιώτη
Σκανδαλάκη. «Να ρωτήσετε αυτόν τον… πώς τον λένε…».

Είναι κοινό μυστικό στο υπουργείο Εξωτερικών ότι ο υπουργός Πέτρος Μολυβιάτης έχει σχέσεις καχυποψίας με τους υφυπουργούς Γιάννη Βαληνάκη, Παναγιώτη Σκανδαλάκη και Ευριπίδη Στυλιανίδη

Ευτυχώς, ο εκπρόσωπος του υπουργείου κ. Κουμουτσάκος που καθόταν δίπλα στον
προϊστάμενό του έσπευσε να ψιθυρίσει το όνομα κι έτσι αποσοβήθηκε η παράταση
της αμηχανίας.

Κάποιος καλοπροαίρετος – ή ανυποψίαστος περί των συμβαινόντων στη Βασιλίσσης
Σοφίας θα μπορούσε να υποθέσει ότι η «αμνησία» του κ. Μολυβιάτη ήταν της
στιγμής – ένα ανθρώπινο στοιχείο, βρε αδερφέ, όπως έλεγε συνεργάτης του.
Μονάχα που ο υπουργός Εξωτερικών δεν συνηθίζει να ξεχνά, προσθέτει άλλος
διπλωμάτης που γνωρίζει για δεκαετίες τον κ. Μολυβιάτη…

Υπονόμευση

Στην πραγματικότητα, ο κ. Μολυβιάτης απλώς φανέρωσε δημοσίως το κοινό μυστικό
του υπουργείου Εξωτερικών: τις σχέσεις αμοιβαίας καχυποψίας και υπονόμευσης
που επικρατούν στη Βασιλίσσης Σοφίας, τόσο μεταξύ των μελών της πολιτικής
ηγεσίας όσο και μεταξύ διπλωματών και πολιτικής ηγεσίας.

Στην… κορυφή του παγόβουνου βρίσκεται η «ευαίσθητη σχέση» του κ. Μολυβιάτη
με τον υφυπουργό, αρμόδιο για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις, καθηγητή Γιάννη
Βαληνάκη. Ο τελευταίος, λόγω των ακαδημαϊκών του προσόντων, της προσωπικής του
φιλίας με το ζεύγος Κώστα και Νατάσας Καραμανλή, αλλά και της έντονης
δραστηριότητάς του με τα συντηρητικά κόμματα της Ευρώπης όταν η N.Δ. ήταν
αντιπολίτευση, θεωρούσε βέβαιο – λένε στη Ρηγίλλης – ότι θα οριζόταν
αναπληρωτής υπουργός (όπως ο κ. Τάσος Γιαννίτσης επί κυβερνήσεων Σημίτη).

Αμηχανία

Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι. Ο κ. Βαληνάκης περιορίσθηκε στη θέση του
υφυπουργού – και μάλιστα με ασφυκτικό έλεγχο από τον προϊστάμενό του. Στην
αρχή, αντέδρασε με αμηχανία και περιορίσθηκε στην οργάνωση του γραφείου του.
Στη συνέχεια, άρχισε να ασχολείται με θέματα που γνώριζε ότι δεν θα ενδιέφεραν
τον κ. Μολυβιάτη, όπως είναι οι δημοσιονομικές προοπτικές της Ένωσης για την
περίοδο 2007 – 2013. Τελικά, όμως, αποφάσισε να προχωρήσει σε συγκεκριμένες
πρωτοβουλίες. Το πρώτο «κρούσμα» σημειώθηκε παραμονές της κρίσιμης Συνόδου
Κορυφής του Δεκεμβρίου, που αποφάσισε την έναρξη των ενταξιακών
διαπραγματεύσεων της Τουρκίας. Ο κ. Βαληνάκης είχε εισηγηθεί να τεθούν κάποιοι
όροι στην Τουρκία, που θα περιελαμβάνοντο στα συμπεράσματα των «25». Όμως,
όταν ήρθε η 17η Δεκεμβρίου, ο κ. Μολυβιάτης με τη σύμφωνη γνώμη του κ.
Καραμανλή συναίνεσε σε μια πλήρως άνευρη παράγραφο.

Ο κ. Βαληνάκης διαχειρίσθηκε επίσης σχεδόν εξ ολοκλήρου μόνος του το ζήτημα
της ονομασίας των Σκοπίων. Πήγε και ήρθε ουκ ολίγες φορές στη Νέα Υόρκη για να
δει τον Μάθιου Νίμιτς, διαπραγματεύθηκε με Αμερικανούς και άλλους και πίεσε
ώστε να κατατεθεί τελικά η πρόταση από τον διαμεσολαβητή του ΟΗΕ. Έφθασε
μάλιστα στο σημείο να υποστηρίξει ακόμη και την απαράδεκτη παράγραφο της
επιστολής Νίμιτς ότι ο όρος Μακεδονία δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από άλλη
περιοχή, ισχυριζόμενος ότι είναι… υπέρ των ελληνικών συμφερόντων!

«Χλωμά»

Για τον δεύτερο υφυπουργό, τον Παναγιώτη Σκανδαλάκη, τα πράγματα ήταν από την
αρχή «χλωμά». Μολονότι στην πολιτική δεν βρέθηκε από ανάγκη – είναι
επιτυχημένος πανεπιστημιακός γιατρός – οι αρμοδιότητες που του δόθηκαν δεν
προσφέρονταν για ανάδειξη. Μέχρι που ήρθε η κρίση στην Εκκλησία – τόσο με την
πτυχή της κόντρας Χριστόδουλου και Βαρθολομαίου όσο και στη συνέχεια με τα
σκάνδαλα που έπληξαν και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Εν ριπή οφθαλμού
αποδείχθηκε ότι ο κ. Σκανδαλάκης όχι μόνον είχε τις απαραίτητες διασυνδέσεις,
αλλά μπορούσε και να παίρνει αποφάσεις. Το τελευταίο αυτό στοιχείο φαίνεται
πως δεν άρεσε στον πολιτικό του προϊστάμενο και πριν αλέκτορα φωνήσαι η
βούληση του υφυπουργού και της κυβέρνησης για «εκδίωξη» του κ. Ειρηναίου
μετετράπη στη συνήθη στάση αναμονής και αναποφασιστικότητας.

Κάπως πιο…. ήρεμα είναι τα πράγματα με τον αρμόδιο για την αναπτυξιακή
πολιτική υφυπουργό Εξωτερικών, Ευριπίδη Στυλιανίδη κυρίως επειδή – όπως λένε
στη Βασιλίσσης Σοφίας – φροντίζει να μένει μακριά από τον κ. Μολυβιάτη.
Περιορίζεται στις αρμοδιότητές του, έχει ευρύ δίκτυο δημοσίων σχέσεων,
αποφεύγει να τοποθετείται σε θέματα «πρώτης γραμμής».

Ενοχλημένοι και οι διπλωμάτες

ΕΝΟΧΛΗΜΕΝΟΙ όμως με τον κ. Μολυβιάτη στο υπουργείο Εξωτερικών είναι και
οι διπλωμάτες. Είδαν μεν με ανακούφιση να απομακρύνεται η στρατιά των
συμβούλων του κ. Παπανδρέου, αλλά δεν είδαν – όπως λένε – τη δική τους
αξιοποίηση. H ηγεσία του υπουργείου – υποστηρίζουν – αξιοποιεί τους διπλωμάτες
επιλεκτικά και με απολύτως υποκειμενικά κριτήρια αρνείται να προχωρήσει σε
προαγωγές και προβαίνει σε τοποθετήσεις που δεν συνοδεύονται πάντα από λογικές
εξηγήσεις. Έτσι, δεν είναι πλέον λίγοι οι διπλωμάτες όλων των βαθμίδων που
κάνουν κάτι σαν λευκή απεργία – περιορίζουν την εργασία τους στη διαχείριση
και στην ελάχιστη δυνατή συνεισφορά. Αυτό, όμως, έχει ως αποτέλεσμα να
περιορίζεται και η γνώση περί του τι συμβαίνει εντός και εκτός των τειχών, να
έχουν εκλείψει οι καταθέσεις απόψεων και να υπάρχουν μεγάλες καθυστερήσεις και
διάχυτη διπλωματική ολιγωρία.

Ευλόγως, το ερώτημα που θέτουν διπλωμάτες με μεγάλη πείρα είναι εάν μια
αντικατάσταση του κ. Μολυβιάτη μπορεί να απαντήσει σε όλα τα παραπάνω
ερωτήματα ή η στάση του υπουργού Εξωτερικών δεν είναι τίποτε άλλο από
αντανάκλαση της συνολικής στάσης της κυβέρνησης…