ΣE ΠPΩTO ENIKO Ήταν μια φορά ο Mπόμπος…

Παίρνεις φόρα για να πεις το ανέκδοτο και κατά το σύνηθες «κόβεις» πρώτα γύρω
φάτσες. Αν το έχετε ξανακούσει, πείτε το, λες. Το έχουν ξανακούσει. Και αυτό.
Και το άλλο, μην μπαίνεις καν στον κόπο. Όλα τα έχουν ξανακούσει. Μεταξύ μας,
δεν υπάρχει ανέκδοτο που να μην έχουμε ακούσει. Πιο… μεταξύ μας, ζούμε σ’
ένα ανέκδοτο (γέλια). Δεν υπάρχουν άλλα για να πεις. Τέλειωσαν. Τα ακυρώσαμε.
Τα χάσαμε στον δρόμο έτσι όπως το πάμε, στην πλάκα. Γιατί για να πεις ένα
αστείο, πρέπει κάτι να γίνεται στα σοβαρά. Σοβαρά τώρα, στη χώρα του χαβαλέ
κοίτα να δεις ποιοι στέκονται απέναντι. Οι σοβαροί; Μπα! Αυτοί που δεν
κατάλαβαν το αστείο – στο ίδιο ανέκδοτο δηλαδή είναι κι αυτοί, με άλλους
ρόλους. «Κάστινγκ» για χοντρά γέλια και χαβαλές να γίνεται.

Το άλλο το έχεις ακούσει; Αυτό με τους παπάδες; Εκείνο με τα γιαούρτια;
Ληγμένο. Το άλλο με τα σούπερ μάρκετ; Καλά, από πού ήρθες; Από άλλο ανέκδοτο;
Πάμε πάλι. Ήταν μια φορά ένας που έλεγε ψέματα. Χα, αστείο είναι αυτό; Να σου
πω δέκα τέτοιους. Ήταν, που λες, ένας που δεν είχε δεκάρα και δεν είχε και
καμία τύχη. Έλα, το ξέρουμε, άλλο. Ήταν ένας άλλος και ο κολλητός του. Άσ’ το,
ξέρω πού το πας. Ήταν κάτι καινούργια, ωραία στάδια και δεν ήταν κανένας μέσα.
Ωραίο αυτό, καλή προσπάθεια, αλλά ποιος δεν το ξέρει! Ήταν ένας άλλος που
περπατούσε στον δρόμο και ξαφνικά και… Έλα τώρα, το έμαθαν όλοι, την ίδια
στιγμή. Λοιπόν, άκου αυτό. Ήταν μια φορά, αυτοί και οι άλλοι. Μετά αυτοί και
οι άλλοι πήγαν μαζί. Αυτοί που έλεγαν αυτά, με τους άλλους που έλεγαν εκείνα.
Όλοι, στο ίδιο, μεγάλο ανέκδοτο. Οκέι, γνωστό, αλλά συνέχισε, για να
γελάσουμε. Τι, έχασες το χιούμορ σου; Πλάκα κάναμε. Κάνει κανείς τίποτε άλλο;
Το άλλο το ξέρεις; Με την πορτοκαλάδα στο αεροπλάνο; Παλιό αλλά καλό.