ΦEPNANTΟ MΠΟTEPΟ Tα βασανιστήρια στο Iράκ τον ενέπνευσαν…

H σκληρότητα και η βία στις φυλακές του Αμπού Γράιμπ ενέπνευσαν τον Φερνάντο Μποτέρο στη νέα του δουλειά

Και ο πόλεμος στο Ιράκ έχει τη δική του Γκερνίκα. Μπορεί να μην την υπογράφει
ο Πάμπλο Πικάσο, αλλά επάξια τον διαδέχεται ένας από τους σημαντικότερους
ζωγράφους του καιρού μας, ο Κολομβιανός Φερνάντο Μποτέρο, που κάνει την
ανατροπή. Γδύνει τις αισθησιακές του γυναίκες και τους ευκατάστατους
επιχειρηματίες, που μέχρι σήμερα καταλάμβαναν τους πολύχρωμους καμβάδες του,
και τους μετατρέπει σε αιχμαλώτους. Τους «βασανίζει» και τους «εξευτελίζει»
όπως οι Αμερικανοί στρατιώτες τους Ιρακινούς. Τους δένει τα μάτια και φοράει
στους άνδρες γυναικεία εσώρουχα. Τους «απειλεί» με σκυλιά, τους αφήνει να
αιμορραγούν και τους στοιβάζει σε ανθρώπινες πυραμίδες. Έτσι, ανοίγει ένα
παράθυρο στο κολαστήριο του Αμπού Γράιμπ.

«H συμπεριφορά των Αμερικανών ήταν ένα ολοκληρωτικό σοκ για μένα», δηλώνει ο
Μποτέρο. «Ως μανιώδης αναγνώστης, άρχισα να διαβάζω όσο περισσότερο
μπορούσα για τα όσα συνέβησαν και συγκλονίστηκα, καθώς οι Αμερικανοί
υποτίθεται ότι είναι το πρότυπο της συμπόνιας. Όσα συνέβησαν στα ιρακινά κελιά
ήταν πολύ σοβαρά. Είμαι ολοένα και πιο ευαίσθητος στην αδικία. Κάνει το αίμα
μου να βράζει. Και αυτοί οι πίνακες ζωγραφικής γεννήθηκαν από τον θυμό που
προκλήθηκε λόγω αυτή της φρίκης».

Τα νέα έργα του ζωγράφου θα εκτεθούν αρχικά στην Ιταλία και συγκεκριμένα στο
Παλάτσο Βενέτσια της Ρώμης, τόπο κατοικίας κάποτε του Μπενίτο Μουσολίνι, που
έχει μετατραπεί σε εκθεσιακό χώρο και μάλιστα ο Μποτέρο θα είναι ο πρώτος εν
ζωή καλλιτέχνης που θα δει τη δουλειά του εκεί. Τη σκυτάλη θα πάρει η
Γερμανία, ενώ επιθυμία του 72χρονου δημιουργού είναι η συγκεκριμένη σειρά να
παρουσιαστεί και στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τα νέα σκληρά έργα του Μποτέρο δεν θα πωληθούν, αλλά θα παραμείνουν μέρος της
προσωπικής του συλλογής με σκοπό να δανείζονται σε μουσεία. «Δεν είχα κανέναν
εμπορικό σκοπό όταν ζωγράφιζα αυτά τα έργα. Τα δημιούργησα καθαρά για να
μιλήσω για τη φρίκη. Και από τη στιγμή που όλη η τέχνη είναι επικοινωνία,
είναι πιο σημαντικό να τα εκθέσω σε μουσεία και σε μεγάλες δημόσιες εκθέσεις
παρά να είναι κρυμμένα στο σπίτι ενός ιδιώτη συλλέκτη», εξηγεί την επιλογή του
ο καλλιτέχνης.