Δρόμοι

«Ο άνθρωπος…

… στο ψηλό κάστρο» είναι ένα αριστούργημα φανταστικής ιστορίας του Φίλιπ
Ντικ. Το μυθιστόρημα στηρίζεται στην προϋπόθεση πως οι Γερμανοί και οι
Γιαπωνέζοι κέρδισαν τον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι νικητές έχουν κυριεύσει τις
ΗΠΑ – οι Γιαπωνέζοι τη Δυτική και οι Γερμανοί την Ανατολική ακτή, εκτός από
μια μικρή περιοχή στα ορεινά. Εκεί, σε ένα μοναχικό κάστρο, ζει ένας άνθρωπος
που ονομάζεται Άμπεντσεν και έχει γράψει ένα μυθιστόρημα που επιγράφεται «H
ακρίδα». Αν και έχει απαγορευτεί από τους Ναζί, το βιβλίο κυκλοφορεί και
διαβάζεται παράνομα. Είναι ανατρεπτικό, επειδή στηρίζεται στην προϋπόθεση πως
η Γερμανία και η Ιαπωνία έχασαν τον πόλεμο. H Τζουλιάνα, η ηρωίδα του Ντικ,
αποφασίζει να επισκεφθεί το κάστρο και το κατορθώνει ύστερα από πολλές
περιπέτειες. Όταν η Τζουλιάνα και ο Άμπεντσεν συναντώνται, τους περιμένει μια
δραματική αποκάλυψη: το βιβλίο του είναι, πράγματι, αληθινό. Παρά τα
φαινόμενα, η Γερμανία και η Ιαπωνία πράγματι έχασαν τον πόλεμο.

Ποιος κέρδισε…

… τον Ψυχρό Πόλεμο; Αν παρατηρούσε κάποιος την αμερικανική στάση έναντι της
Ρωσίας – κάποιος ας πούμε σαν την Τζουλιάνα – ίσως θα έβγαζε το συμπέρασμα πως
η Σοβιετική Ένωση δεν έχει πέσει ακόμη. H Αμερική εξακολουθεί να βάζει τα
δυνατά της για να αποσπάσει τα «δορυφορικά» κράτη της Μόσχας από την αρπάγη
της. Μετά τη Γεωργία, την Ουκρανία και το Κιργιστάν, έρχεται η σειρά της
Λευκορωσίας. Ο πρόεδρος Μπους χαρακτηρίζει τη χώρα του Λουκασένκο, φίλου του
Πούτιν, «προπύργιο τυραννίας». H Ρωσία βλέπει με ανησυχία τις γειτονικές της
χώρες να μετατρέπονται σε συμμάχους των ΗΠΑ και της Δύσης. Το Κογκρέσο, γράφει
ο Ουίλιαμ Πφαφ στη «Χέραλντ Τρίμπιουν», χρηματοδοτεί οργανώσεις που
εκπαιδεύουν εθελοντές σε αυτές τις χώρες για την ανατροπή των κυβερνήσεών
τους, όπως είχε κάνει και στην περίπτωση της Σερβίας και του Κιργιστάν (οι
εφημερίδες της αντιπολίτευσης τυπώνονταν σε τυπογραφείο που χρηματοδοτούσαν οι
Αμερικανοί και όταν μάλιστα κόπηκε κάποτε το ηλεκτρικό, πήρε με μπαλαντέζες
από τις γεννήτριες της αμερικανικής πρεσβείας).

Τι κάνουμε…

… και τι θέλουμε από τη Ρωσία; αναρωτιέται ο Ουίλιαμ Πφαφ. H Ρωσία
συνεργάζεται με τη Δύση σχεδόν σε όλα τα επίπεδα των διεθνών σχέσεων. Παρέχει
στη Δύση πετρέλαιο, συνεργάζεται με τον πρόεδρο Μπους κατά της τρομοκρατίας
και δεν φέρνει αντιρρήσεις για τις αμερικανικές βάσεις στην Κεντρική Ασία.
Γιατί, λοιπόν, οι Αμερικανοί προκαλούν τόσο πολύ τους Ρώσους; Και για πόσο
ακόμη αυτοί θα διατηρούν την ψυχραιμία τους;

Ψύχραιμοι…

… είναι οι Γερμανοί. Τουλάχιστον αυτοί γνωρίζουν πως η Ευρώπη χρειάζεται
οπωσδήποτε το δίκτυο των αγωγών που περνάει από τη Ρωσία και την τρέφει με
πετρέλαιο. Και αντί να κάνουν πολέμους για το πετρέλαιο, προτιμούν να
υπογράφουν συμφωνίες με τον Πούτιν. Κάποιος πρέπει να πει στην Τζουλιάνα πως ο
Ψυχρός Πόλεμος έχει λήξει.