20 ΕPΩTHΣEIΣ EΛENH KAKAΛOY

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΓΙΑΤΡΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ

Τελείωσε την Ιατρική Σχολή έχοντας πάντα μόνο ένα όνειρο: να βρεθεί σε
αποστολή ως γιατρός Χωρίς Σύνορα. H επιθυμία της έγινε πραγματικότητα, καθώς
τους τελευταίους 18 μήνες διετέλεσε επικεφαλής της μεγαλύτερης αποστολής των
Γιατρών Χωρίς Σύνορα (Γιατροί Χωρίς Σύνορα) Ελλάδας στη Ζάμπια με σκοπό να
προσφέρουν βοήθεια στους ανθρώπους που πάσχουν από AIDS. Η κ. Κάκαλου
«γιορτάζει» για ακόμα έναν λόγο: τη γεφύρωση του «ρήγματος» μεταξύ του
ελληνικού τμήματος με το διεθνές κίνημα. Το «μήλον της Έριδος», ο πόλεμος στο
Κόσοβο.

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα είναι και πάλι ισότιμο μέλος του διεθνούς
κινήματος…

Το όνειρο όλων μας ήταν όχι μια ελληνική Μη Κυβερνητική Οργάνωση, αλλά να
είμαστε τμήμα ενός διεθνούς κινήματος με επιχειρησιακή δράση. Αυτό το όνειρο
μόλις πραγματοποιήθηκε… ξανά!

Επί τέσσερα χρόνια ήταν εκτός. Πού «σκόνταφτε» η επανένταξη;

Χρειάστηκε να περάσει χρόνος ώστε να αξιολογηθεί η κατάσταση και από τις δύο
πλευρές. Επιτύχαμε όμως την επανένταξη με προσπάθειες ανθρώπων, με γέφυρες
διαλόγου και μπόλικη διάθεση αυτοκριτικής.

Πρακτικά, τι αποκομίζουν οι Έλληνες Γιατροί Χωρίς Σύνορα από την
επανένταξη;

Τη δυνατότητα να μετέχουμε σε ένα μεγάλο κίνημα παροχής ιατρικής ανθρωπιστικής
βοήθειας. Τη δυνατότητα για μεγαλύτερες και αποτελεσματικότερες παρεμβάσεις,
έχοντας στη διάθεσή μας περισσότερους οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους.

Θα μπορούσε το ελληνικό τμήμα να συνεχίσει να λειτουργεί αυτόνομα;

Θα μπορούσε, στο πλαίσιο μιας μεγάλης ελληνικής Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης.
Όπως είπα, όμως, αυτό δεν ήταν ποτέ το όνειρό μας.

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα υποτίθεται πως προσφέρουν τη βοήθειά τους χωρίς
φυλετική, θρησκευτική ή πολιτική διάκριση. Στον πόλεμο του Κοσόβου τι συνέβη;

Και θα εξακολουθήσουν να το κάνουν. Στο Κόσοβο, απλώς υπήρξε επιχειρησιακή
διαφωνία μας με τα υπόλοιπα τμήματα.

Πώς θα αντιδρούσατε σε ένα παρόμοιο μελλοντικό δίλημμα;

Πάντοτε ο προβληματισμός και οι διαφορετικές θέσεις σε ένα διεθνές κίνημα
ωθούν τα πράγματα. Διλήμματα θα υπάρχουν πάντα.

Ποιος είναι ο επόμενος στόχος του ελληνικού τμήματος των Γιατρών Χωρίς
Σύνορα;

H επέκταση των παρεμβάσεων, η εξειδίκευση των δράσεων για μεγαλύτερη
αποτελεσματικότητα, η συμβολή του στη διαμόρφωση των μελλοντικών
προβληματισμών και πολιτικών του κινήματος.

Σε ποια γωνία του πλανήτη θα προσφέρατε υπηρεσίες ακόμα και αύριο, αν
είχατε τη δυνατότητα;

Σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη οι ανάγκες το απαιτούσαν.

Ποια είναι η ανταπόκριση των Ελλήνων γιατρών;

Χρειάζονται… πάντα περισσότεροι!

Στο εξωτερικό ο εθελοντισμός είναι πιο διαδεδομένος;

H Ελλάδα μέχρι πρόσφατα ήταν χώρα αποδοχής ανθρωπιστικής βοήθειας και εξαγωγής
μεταναστών. Στην Ευρώπη ο εθελοντισμός δεν αποτελεί κάτι το εξωτικό, αλλά μία
παράμετρο καθημερινής ζωής. Παλεύουμε να εμβαθύνουμε αυτήν τη συνείδηση.

Τι είναι αυτό που ωθεί έναν γιατρό έξω από τα… Σύνορα;

Στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα έχω νιώσει τι θα πει να είσαι γιατρός πραγματικά,
εκεί όπου δεν υπάρχει κανείς άλλος, εκεί όπου αν δεν το κάνεις εσύ κάτι δεν θα
το κάνει κανείς.

Και η περιπέτεια;…

Θα έλεγα ένα ταξίδι στην περιπέτεια της ζωής, που είναι κάτι μεγαλύτερο από
την τηλεοπτική, εικονική μας πραγματικότητα. Ο πλανήτης μας είναι πολύ μεγάλος
για να εγκλωβιζόμαστε στο πιο ευνοημένο κομμάτι του.

Εθελοντισμός και προσωπική ζωή: χρειάζονται θυσίες;

Για μένα ήταν και είναι η πιο όμορφη εμπειρία της ζωής μου. Πιο πολύ ένα δώρο,
παρά μία θυσία…

Για ποιο λόγο θα παύατε να είστε γιατρός… Χωρίς Σύνορα;

Νομίζω ότι δεν θα πάψω ποτέ. Βέβαια, κάποια στιγμή η οργάνωση ανανεώνεται με
εθελοντές που μπορούν να την προαγάγουν. Και αυτό είναι δυναμικό
χαρακτηριστικό της. Δεν θα πάψω να είμαι κομμάτι της ό,τι κι αν κάνω…

Μία εικόνα τυπωμένη στο μυαλό σας;

Τα πρόσωπα παιδιών που γεννήθηκαν με AIDS. Λυπημένα, δεν κλαίνε όταν πονάνε.
Οι γιατροί μας να σπάνε ταμπλέτες αφού οι εταιρείες δεν βγάζουν παιδιατρικές
δόσεις, μια και η αγορά βρίσκεται σε χώρες πάμφτωχες και τα κέρδη είναι
αμελητέα…

Το ψυχολογικό βάρος είναι μεγάλο;

Είναι, αλλά έχοντας μόλις γυρίσει από αποστολή, η εμπειρία είναι ότι μπορεί να
χάνουμε πολλούς ασθενείς, αλλά αυτοί που με τη βοήθειά μας γυρίζουν στη ζωή,
στο τέλος κάνουν το ισοζύγιο θετικό.

Αισθάνεστε αδύναμη μπροστά στη βία του πολέμου, την αγριότητα της φύσης;…

Δε θα ήταν ανθρώπινο κάτι διαφορετικό.

Δυνατή;…

Ναι, γιατί μπροστά σε απέλπιδες καταστάσεις, το μόνο που μας μένει είναι η
δράση για να κρατήσουμε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ελπίδα ζωντανή…

Τι σας εξοργίζει περισσότερο;

Ότι θα αρκούσαν 15 ευρώ τον χρόνο ανά κάτοικο του ανεπτυγμένου κόσμου για να
κρατήσουμε στη ζωή όσους ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα. Όσο τρεις
καφέδες στη γειτονιά μας…

H μεγαλύτερη φοβία σας ως γιατρού… Χωρίς Σύνορα;

Ότι δεν θα πάψει να υπάρχει η ανάγκη της ύπαρξής μας. Δυστυχώς, δεν «βλέπω»
αυτήν την ημέρα να έρχεται σύντομα…