Tώρα αρχίζουν να ελπίζουν

Ακριβώς δύο χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου στο Ιράκ, τα πράγματα μοιάζουν
να αλλάζουν προς το καλύτερο για τους Ιρακινούς, καθώς οι επιτυχημένες εκλογές
της 30ής Ιανουαρίου αρχίζουν να αποδίδουν καρπούς.

H εικόνα που έκανε τον γύρο του κόσμου πριν από ακριβώς δύο χρόνια, την 9η
Απριλίου 2003, ήταν εκείνη της πτώσης του αγάλματος του Σαντάμ Χουσεΐν σε
πλατεία της Βαγδάτης. Αμέσως μετά το τέλος της κύριας φάσης των εχθροπραξιών
στο Ιράκ, το Πεντάγωνο θριαμβολογούσε κάνοντας λόγο για «περίπατο» και
«απελευθέρωση» του ιρακινού λαού. Αλλά και σε ολόκληρο το Ιράκ υπήρχε ένα
«ξελάφρωμα», μια αίσθηση ότι τα χειρότερα είχαν περάσει πια και ότι ανέτελλε
μια νέα εποχή πρωτόγνωρης ελευθερίας.

Αυτή η αισιοδοξία γρήγορα πνίγηκε στο χάος που ακολούθησε, το οποίο πυροδότησε
ένα αντάρτικο κίνημα – που ακόμα ταλανίζει τη χώρα – κάνοντας πολλούς να
μιλούν για έναν δεύτερο, ακήρυκτο πόλεμο στο Ιράκ. Συγκεκριμένα, εκ των
πραγμάτων απεδείχθη ότι το Πεντάγωνο δεν είχε εκπονήσει επαρκές μεταπολεμικό
σχέδιο για την ασφάλεια και την ανασυγκρότηση του Ιράκ. Έτσι, σε ελάχιστες
εβδομάδες η αιματοχυσία, οι επιθέσεις αυτοκτονίας, οι φονικές επιχειρήσεις των
συμμαχικών δυνάμεων, οι απαγωγές, οι αποκεφαλισμοί και οι εκτελέσεις ξένων
πολιτών από Ιρακινούς αντάρτες ή μέλη της Αλ Κάιντα είχαν γίνει καθημερινή
πραγματικότητα για τους Ιρακινούς πολίτες, αλλά και για τα συμμαχικά
στρατεύματα. H χώρα γέμισε… επίδοξους τρομοκράτες και εγκληματικές
οργανώσεις. Όλοι μιλούσαν για το φιάσκο του Ιράκ.

Δεν θα λυθούν ως διά μαγείας όλα τα προβλήματα της χώρας

H πρώτη ενθαρρυντική ένδειξη ήλθε την 30ή Ιανουαρίου 2005, όταν διενεργήθηκαν
εκλογές με μεγάλη συμμετοχή των πολιτών – πλην των σουνιτών. Και την περασμένη
Τετάρτη εξελέγη από τη νέα ιρακινή Εθνοσυνέλευση ο Κούρδος ηγέτης Τζαλάλ
Ταλαμπανί στη θέση του προέδρου. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του Ιράκ, που
πρόεδρος της χώρας γίνεται ένας μη Άραβας – και μάλιστα, Κούρδος! Μία ημέρα
αργότερα, διορίστηκε πρωθυπουργός ο ισλαμιστής σιίτης ηγέτης Ιμπραήμ αλ
Τζαφάαρι. Γεγονός είναι πως δεν έχουν λυθεί ως διά μαγείας όλα τα προβλήματα
του Ιράκ. Κρίσιμα ζητήματα – όπως αν θα ενταχθεί η πετρελαϊκή πόλη Κιρκούκ
στην αυτόνομη κουρδική περιοχή ή αν θα επιβληθεί ισλαμικού τύπου καθεστώς –
παραμένουν ακόμη άλυτα. Άγνωστο παραμένει, επίσης, αν το αντάρτικο θα αρχίσει
να ατονεί και – συνακόλουθα – η Άλ Κάιντα θα αναγκαστεί να περιορίσει τη δράση
της. Γεγονός είναι, όμως, πως πρώτη φορά οι Ιρακινοί, όπως και ολόκληρη η
διεθνής κοινότητα έχουν βάσιμο λόγο να ελπίζουν.