Tο μέλλον στηρίζεται σε… μεμονωμένες προσπάθειες

Στο παρελθόν διαφημιστικά προγράμματα προώθησης του κρασιού στο εξωτερικό
είχαν βοηθήσει σημαντικά στην ενίσχυση της εικόνας του στο εξωτερικό. Σήμερα
το μέλλον του ελληνικού κρασιού μοιάζει να στηρίζεται στις φιλότιμες, αλλά
μεμονωμένες προσπάθειες των Ελλήνων επιχειρηματιών, όταν τρίτες χώρες ξοδεύουν
κάθε χρόνο δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για τη διαφήμιση των προϊόντων τους.

Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα της έκθεσης που συνέταξε πέρυσι η ελληνική
πρεσβεία στο Βερολίνο για το κρασί: «Το διαφημιστικό πρόγραμμα για την
προώθηση των ελληνικών κρασιών στη γερμανική αγορά που έτρεξε κατά την περίοδο
1992 – 1996 με θετικά, όπως αποδείχθηκε, αποτελέσματα, έκτοτε δεν
επαναλήφθηκε. Για τη διατήρηση και αύξηση της παρουσίας μας στη μεγαλύτερη για
την Ελλάδα εξαγωγική αγορά, την ώρα μάλιστα που ο ανταγωνισμός αποσπά χρόνο με
τον χρόνο μεγαλύτερα μερίδια, ενδείκνυται η επανάληψη ενός παρόμοιου
προγράμματος».

Τι γίνεται με τις συγχωνεύσεις

Την ώρα που επί ευρωπαϊκού εδάφους πληθαίνουν οι κινήσεις συγχωνεύσεων μεγάλων
συνεταιρισμών οίνου (όπως της ιταλικής Caviro Groupe και της δεύτερης
μεγαλύτερης οινοποιίας στη Γαλλία Val d’ Orbieu) που αντιλαμβάνονται ότι «η
ισχύς εν τη ενώσει» είναι ο μόνος τρόπος για να αντέξουν στις πιέσεις που
δέχονται από τα φθηνά κρασιά τρίτων χωρών, οι ελληνικοί συνεταιρισμοί
προτιμούν να ακολουθούν το δικό τους μοναχικό αδιέξοδο δρόμο. Ούτε που θέλουν
να ακούσουν για συνενώσεις ομάδων παραγωγών ή και μεγάλων επιχειρήσεων,
προκειμένου να πέσει δραστικά το κόστος παραγωγής και διάθεσης του κρασιού
στην εγχώρια και ξένη αγορά.

Δίγλωσσες ετικέτες

H βρετανική εμπειρία δείχνει ότι η δίγλωσση ετικέτα δεν είναι αποτελεσματική
καθώς μπερδεύει τον καταναλωτή. Οι ξεκάθαρες και απλές ετικέτες πωλούν
περισσότερο. Θα ήταν ευχής έργον, εξηγούν οι ειδικοί, φορείς σαν τον Οργανισμό
Προώθησης Εξαγωγών (ΟΠΕ) να συντάξουν ένα ενημερωτικό φυλλάδιο για τους
Έλληνες οινοπαραγωγούς με απλές οδηγίες γύρω από τη διαδικασία εξαγωγής
κρασιών (π.χ. εκτελωνισμοί κ.ά) στην Κοινότητα και εκτός.

Σημαντικό, αλλά ως ένα βαθμό ανεκμετάλλευτο όπλο που διαθέτουν οι Έλληνες
παραγωγοί έναντι των ανταγωνιστών τους είναι και η παρουσία πληθώρας ελληνικών
εστιατορίων σε όλες τις δυτικοευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία, Βρετανία, Βέλγιο,
Ολλανδία, Σουηδία, κ.λπ.). Οι Ιταλοί, για παράδειγμα, κατάφεραν να κάνουν μόδα
διεθνώς τη μεσογειακή κουζίνα, χρησιμοποιώντας, μεταξύ άλλων, το πλεονέκτημα
που τους έδινε η παρουσία ιταλικών εστιατορίων σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Δύσκολη χρονιά για τον οινοπαραγωγικό κλάδο χαρακτηρίζεται το 2004 από στελέχη
της αγοράς κρασιού. Τόσο όσον αφορά την ποιότητα του κρασιού όσο και σχετικά
με τις τιμές που εισέπραξαν οι παραγωγοί. Την ποιότητα του παραγόμενου οίνου
επηρέασαν πέρυσι τόσο η αύξηση κατά 11% της παραγωγής από 386.000 σε 429.500
τόνους όσο και τα υψηλά αποθέματα προηγουμένων ετών.

KTHMA ΠΟΡΤΟ ΚΑΡΡΑΣ

Κέρδισε 15 βραβεία ποιότητας τα τελευταία δύο χρόνια

Άλματα προόδου έχει κάνει τα τελευταία χρόνια το ελληνικό κρασί, που
από λίγες μόλις ετικέτες τη δεκαετία του 1980, σήμερα αριθμεί μερικές
χιλιάδες.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της εταιρείας Κτήμα Πόρτο Καρράς στη Σιθωνία
Χαλκιδικής. Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους αμπελώνες στην Ευρώπη
καθώς απλώνεται σε έκταση 4.500 στρεμμάτων στις πλαγιές του όρους Μελίτωνα, σε
υψόμετρο από 140 έως 350.

Τα πρώτα αμπέλια φυτεύτηκαν το 1965 από τον Γιάννη Καρρά και σήμερα η
εταιρεία, μέλος – από το 2000 – του ομίλου της Τεχνικής Ολυμπιακής, έχει
φτάσει να εμφιαλώνει κατά μέσον όρο 800.000 φιάλες κρασιού τον χρόνο από
σταφύλι που καλλιεργείται αποκλειστικά στο κτήμα.

1.000 τόνοι σταφυλιού

Πέρυσι, η παραγωγή σταφυλιού άγγιξε τους 1.000 τόνους, με τις λευκές ποικιλίες
να αποτελούν το 60% και τις ερυθρές το υπόλοιπο 40%. Μεταξύ των ερυθρών
ποικιλιών που παράγονται στο κτήμα ξεχωρίζουν οι Λημνιό, Cabernet Sauvignon,
Cabernet Franc, Syrah, Merlot και Cinsault, ενώ ανάμεσα στις κυριότερες λευκές
περιλαμβάνονται οι Ασύρτικο, Αθήρι, Μαλαγουζιά, Ροδίτης, Sauvignon blanc και
Ugni blanc. Όσοι ερυθροί οίνοι προορίζονται για παλαίωση ωριμάζουν σε 1.000
γαλλικά δρύινα βαρέλια που κάθε χρόνο ανανεώνονται. Για την ιστορία αναφέρεται
ότι στην περιοχή καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά η ποικιλία Cabernet Sauvignon,
που έδωσε και το όνομά της στο πρώτο «ελληνικό» Cabernet, το Chateau Porto
Carras. Άλλωστε τo ερυθρό Chateau 2001, που κυκλοφόρησε σε 55.000 φιάλες, μαζί
με το λευκό Μαλαγουζιά 2004 που εμφιαλώθηκε πέρυσι σε 30.000 φιάλες, είναι δύο
από τα πιο φημισμένα κρασιά του κτήματος.

Για την ποιότητα των κρασιών της, που ήδη από το 1982 φέρουν τον τίτλο
Ονομασίας Προελεύσεως Πλαγιές Μελίτωνα Ανωτέρας Ποιότητος, η εταιρεία έχει
βραβευθεί την τελευταία διετία με 3 χρυσά, 10 ασημένια και 2 χάλκινα μετάλλια.

Καινούργιες ποικιλίες

Επίσης από το 2002 η Κτήμα Πόρτο Καρράς έχει ξεκινήσει ευρύ πρόγραμμα
αντικατάστασης των παλαιών της αμπελώνων με τις ίδιες αλλά και καινούργιες
ποικιλίες, σε συνολική έκταση 1.700 στρεμμάτων. Σημειώνεται ότι στην
αμπελουργική ζώνη του Μελίτωνα υπάρχουν πολλές γαλλικές και ελληνικές
ποικιλίες που καλλιεργούνται βιολογικά, δηλαδή η λίπανση γίνεται με κοπριά και
οι ψεκασμοί με θειάφι, χαλκό και άλλα βιολογικά σκευάσματα.