Πρώτοι σε διακρίσεις, αλλά όχι σε πωλήσεις

Τα ελληνικά κρασιά μπορεί να έρχονται πρώτα σε διακρίσεις στις διεθνείς
εκθέσεις, όμως η παρουσία τους στα ράφια των σούπερ μάρκετ και στις κάβες του
εξωτερικού είναι μάλλον περιορισμένη.

Κρασιά από τη Νότια Αφρική, τη Νέα Ζηλανδία, ακόμη και από τη FYROM, αν και
κατώτερης ορισμένες φορές ποιότητας από τα ελληνικά, καταλαμβάνουν περίοπτες
θέσεις στα ράφια των ξένων αλυσίδων λόγω του κατάλληλου μάρκετινγκ και της
εξαγωγικής πολιτικής των χωρών αυτών.

Στα παραπάνω εμπόδια έρχονται να προστεθούν τόσο οι συχνά υψηλές τιμές σε
σχέση με τον ανταγωνισμό όσο και οι αδυναμίες στην εμφάνιση, καθώς οι
δίγλωσσες ετικέτες συχνά μπερδεύουν τον καταναλωτή.

Παράλληλα, η απουσία συστηματικής προώθησης και διαφήμισης της Ελλάδας και του
κρασιού της στο εξωτερικό έχει ως αποτέλεσμα η εικόνα του ελληνικού προϊόντος
να βρίσκεται ακόμη εγκλωβισμένη στο στερεότυπο της ρετσίνας και της
μαυροδάφνης. Εικόνα που σίγουρα αδικεί ένα προϊόν σαν το κρασί, το οποίο μέσα
σε μια εικοσαετία έχει καταφέρει πραγματικά άλματα ποιότητας: Από μόλις
μερικές εκατοντάδες σήματα που κυκλοφορούσαν στα μέσα της δεκαετίας του 1980,
σήμερα υπολογίζεται ότι οι ετικέτες των μεγάλων αλλά κυρίως των χιλιάδων
μικρών παραγωγών και συνεταιρισμών που εμφιαλώνουν και διαθέτουν το κρασί τους
στην ελληνική αγορά ξεπερνούν τις 3.500!

Μια αποκαλυπτική εικόνα, τόσο για τις κακές εξαγωγικές μας επιδόσεις στο
εμφιαλωμένο κρασί όσο και για τις αιτίες που μας έχουν φέρει στη δεινή αυτή
θέση, δίνει η έκθεση που συνέταξε το 2004 το εμπορικό τμήμα της ελληνικής
πρεσβείας στη Γερμανία.

Μια αγορά που απορροφά πάνω από το μισό των ελληνικών εξαγωγών κρασιού και
επομένως αποτελεί τον καθρέφτη της ελληνικής αμπελοκαλλιέργειας στο εξωτερικό.
Από την 4η θέση που κατείχε το 1997 η Ελλάδα σε εξαγωγές εμφιαλωμένων κρασιών
στη γερμανική αγορά, βρέθηκε στην 9η θέση το 2000, για να κατρακυλήσει όμως
στην 11η το 2003, πίσω από τις ΗΠΑ, τη Χιλή, την Ουγγαρία και τα Σκόπια, τάση
που συνεχίστηκε δυστυχώς και πέρυσι.

Από την έκθεση προκύπτει ότι τα ελληνικά κρασιά έχουν πολύ μικρή παρουσία στα
ράφια των αλυσίδων σούπερ μάρκετ και στις κάβες της Γερμανίας. Από 2,85%, το
μερίδιό τους το 1990 υποχώρησε στο 1,6% το 2002, για να περιοριστεί στο 1,2%
το 2003, ενώ η καθοδική αυτή πορεία διατηρήθηκε και το 2004.

TI ΦΤΑΙΕΙ

Ανταγωνισμός από τρίτες χώρες

Τι άλλαξε άραγε προς το χειρότερο για τις ελληνικές εξαγωγές οίνου στη
μεγάλη γερμανική αγορά; Γιατί ενώ οι Ελληνες παραγωγοί έχουν κάνει τα
τελευταία χρόνια σημαντικά βήματα προόδου δεν καταφέρνουμε να «πιάσουμε» τους
ανταγωνιστές μας που «τρέχουν» με 5η ταχύτητα; Την τελευταία εικοσαετία εκείνο
που άλλαξε δραματικά για τις ελληνικές εξαγωγές είναι ότι στον παγκόσμιο
οινοπαραγωγικό χάρτη εισήλθαν χώρες που, εκτός από τεχνογνωσία, διαθέτουν ένα
ασυναγώνιστο πλεονέκτημα: τα φθηνά εργατικά. Για παράδειγμα, στη Μεγάλη
Βρετανία μπορεί κανείς να βρει καλής ποιότητας κρασιά από την Αργεντινή, τη
Χιλή και τη Νότια Αφρική προς 4,5 και 6 ευρώ (!), όταν εκεί τα φθηνότερα
ελληνικά δεν κοστίζουν κάτω από 9-12 ευρώ. Τα κρασιά αυτά καταλαμβάνουν συχνά
πιο προβεβλημένες θέσεις από τα ελληνικά, δίπλα στα γαλλικά και τα ιταλικά,
που επίσης έχουν ρίξει τις τιμές τους για να κρατηθούν στην αγορά.

ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΩΝ

Αγνοούν τις ενισχύσεις οι παραγωγοί

Το ερώτημα είναι αν τα δυσοίωνα αυτά μηνύματα είναι ικανά να αφυπνίσουν
τον ελληνικό οινοπαραγωγικό κόσμο (τόσο τους αγρότες όσο και τους
συνεταιριστές). Οι Χιλιανοί, για παράδειγμα, που μέχρι πριν από 10 χρόνια ήταν
ανύπαρκτοι στην ευρωπαϊκή αγορά, προχώρησαν σε γενναία αναδιάρθρωση στις
καλλιέργειές τους και σήμερα φιγουράρουν στην 5η θέση των εισαγωγών στη
Γερμανία. Αντίθετα, οι Έλληνες παραγωγοί επιμένουν να αγνοούν τα κονδύλια που
απλόχερα μοιράζει κάθε χρόνο η Ευρωπαϊκή Ένωση για αναδιαρθρώσεις
αμπελοοινικών καλλιεργειών (δηλαδή για στροφή σε αναβαθμισμένες ποικιλίες). Το
2004 οι προτάσεις που υποβλήθηκαν στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης για
συμμετοχή στα σχετικά προγράμματα της E.E. όχι μόνο δεν σημείωσαν αύξηση σε
αριθμό σε σχέση με το 2003, αλλά αντιθέτως παρουσίασαν μείωση, δείγμα του
χαμηλού βαθμού ενδιαφέροντος.