Eίναι σχεδόν… αγνώριστος

«Ο Πάπας είναι σχεδόν αγνώριστος, το πρόσωπό του είναι απισχνασμένο, το
δέρμα του έχει το χρώμα του κεριού», ανέφερε χθες η ιταλική εφημερίδα «Κοριέρε
ντέλα Σέρα». Ίσως γι’ αυτό ο καρδινάλιος που είναι επικεφαλής των τελετών, ο
Πιέρο Μαρίνι, να ανακοίνωσε χθες πως, για πρώτη φορά σε κηδεία Πάπα, το
πρόσωπο του Ιωάννη Παύλου B’ θα είναι καλυμμένο με ένα πέπλο από λευκό μετάξι.

Γιατί όμως η σορός του εκλιπόντος έχει υποστεί τόσο σοβαρές βλάβες; Γιατί
άραγε δεν υπεβλήθη στη διαδικασία της ταρίχευσης, όπως ήταν ώς τώρα η
παράδοση;

Ο εκπρόσωπος του Βατικανού Χοακίν Ναβάρο-Βαλς δήλωσε χθες πως η σορός του
Ιωάννη Παύλου B’ δεν ταριχεύτηκε, αλλά απλώς «προετοιμάστηκε καταλλήλως»,
χωρίς να εξηγήσει το γιατί. Από άλλες πηγές έγινε γνωστό πως το Βατικανό
εμπιστεύθηκε τη σορό του Πάπα για τις κατάλληλες προετοιμασίες σε μια
ειδικευμένη ομάδα ιατροδικαστών της πολυκλινικής «Τορ Βεργκάτα» της Ρώμης, με
επικεφαλής τον καθηγητή Τζοβάνι Αρκούντι. Σύμφωνα με την έως τώρα παράδοση,
όταν πέθαινε ένας Πάπας, τη σορό του αναλάμβανε η οικογένεια Σινιοράτσι,
ειδικευμένη σε ταριχευτικές τεχνικές οι οποίες επέτρεπαν την πολυήμερη έκθεση
του νεκρού σε λαϊκό προσκύνημα. H οικογένεια είχε ταριχεύσει τις σορούς του
Πάπα Ιωάννη ΚΓ’ το 1963, του Παύλου ΣΤ’ το 1978 και του Ιωάννη Παύλου A’,
επίσης το 1978. Αλλά τούτη τη φορά το αίτημα από το Βατικανό δεν ήρθε. «Είναι
μια παράδοση και μας προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι δεν τηρήθηκε», δήλωσε ο
Μάσιμο Σινιοράτσι, 48 ετών, επικεφαλής σήμερα της εταιρείας, ο οποίος διδάσκει
επίσης Ιατροδικαστική στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης.

H τεχνική

Εξήγησε πως η τεχνική της ταρίχευσης που ακολουθεί η οικογένειά του έγκειται
στην ενδοφλέβια έγχυση φορμαλδεΰδης ως απολυμαντικού, καθώς και στην αφαίρεση
του αίματος και άλλων υγρών από τη σορό. Ως πρακτική, η ταρίχευση
χρονολογείται από τους αρχαίους Αιγυπτίους, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν έλαια
και βότανα για να διατηρήσουν τις σορούς των νεκρών τους, από τις οποίες
αφαιρούσαν τα εσωτερικά όργανα. Εκτός από τους τρεις Πάπες, ο πατέρας και οι
θείοι του Μάσιμο Σινιοράτσι είχαν φροντίσει επίσης τη σορό του δολοφονημένου
πρώην πρωθυπουργού Άλντο Μόρο, το 1978, και του τέως βασιλιά Φαρούκ της
Αιγύπτου, ο οποίος πέθανε το 1965 εξόριστος στη Ρώμη.

Όταν έγινε εκταφή της σορού του Πάπα Ιωάννη ΚΓ’, το 2001, 38 χρόνια μετά τον
θάνατό του, για να μεταφερθεί από την κρύπτη στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου,
αξιωματούχοι του Βατικανού λένε πως ήταν διατηρημένη σε εξαιρετική κατάσταση –
όχι εξαιτίας κάποιου θαύματος, αλλά λόγω της επιδεξιότητας των αδελφών
Σινιοράτσι. Αλλά υπήρξαν και αποτυχίες. H σορός του Πάπα Παύλου ΣΤ’, για
παράδειγμα, άρχισε να αποσυντίθεται στη διάρκεια της έκθεσής της σε λαϊκό
προσκύνημα μέσα στη ζέστη του Αυγούστου του 1978. Σύμφωνα με τηλεγράφημα του
Ασοσιέιτεντ Πρες της εποχής εκείνης, «τα χαρακτηριστικά του Πάπα έχουν γίνει
πιο αχνά και το πρόσωπό του έχει πάρει ένα πρασινωπό χρώμα».

Οι Σινιοράτσι είχαν βρεθεί στο κέντρο της συζήτησης για τον θάνατο του Πάπα
Ιωάννη Παύλου A’, το 1978, από την οποία προέκυψε η θεωρία πως δολοφονήθηκε.
Μια προφανώς εσφαλμένη πληροφορία, που είχε μεταδοθεί την εποχή εκείνη από τα
ιταλικά μέσα ενημέρωσης, ανέφερε πως οι Σινιοράτσι είχαν κληθεί στο Βατικανό
μία ώρα πριν πεθάνει ο Πάπας. H πληροφορία αυτή τροφοδότησε φήμες για κάποια
σκοτεινή συνωμοσία. Στο βιβλίο του «Ένας κλέφτης στη νύχτα» (1989), ο
συγγραφέας Τζον Κόρνγουελ, ο οποίος είχε πάρει συνεντεύξεις από δύο αδελφούς
Σινιοράτσι (που σήμερα έχουν πεθάνει), διαψεύδει πάντως τη θεωρία αυτή και
καταλήγει στο συμπέρασμα πως ο Ιωάννης Παύλος A’ πέθανε από φυσικά αίτια που
θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί με καλύτερη ιατρική περίθαλψη και πως η
απουσία έγκαιρης και ακριβούς ενημέρωσης από το Βατικανό συνέβαλε στις φήμες
περί συνωμοσίας.