«Tο “έχει μπλόκο η Aστυνομία” έγινε το θέμα της ζωής μου»

Ο Αλβανός σκηνοθέτης Μπουγιάρ Αλιμάνι ήταν ο κεντρικός ομιλητής στην ημερίδα

«”Μπαμπά, χάσατε… “. Έτσι μου απάντησε η κόρη μου – είναι, ξέρετε, εννιά
χρόνων και γεννήθηκε στην Ελλάδα – μετά τον πρόσφατο ποδοσφαιρικό αγώνα
Ελλάδας και Αλβανίας. Στη διάρκεια του αγώνα είχαμε δύο… κερκίδες στο σπίτι.
H σύζυγός μου κι εγώ με την Αλβανία και η κόρη μου με την Ελλάδα». Ο Μπουγιάρ
Αλιμάνι σπούδαζε σκηνοθεσία στη χώρα του. Έφυγε και περπάτησε ώς την Ελλάδα
πριν από 13 χρόνια. Συμμετείχε ως βοηθός σκηνοθέτη στη βραβευμένη, το 1997,
ταινία «Μιρουπάφσιμ» των Γιώργου Κόρρα και Χρήστου Βούπουρα, βραβεύτηκε το
2002 στη Δράμα για τη μικρού μήκους ταινία του «Κατώι», εκλήθη να συμμετάσχει
σε 12 φεστιβάλ του εξωτερικού, αλλά αρνήθηκε γιατί… «η ταινία μου πάει, εγώ
όμως όχι. Δεν έχω άδεια παραμονής, άρα δεν μπορώ να ταξιδέψω».

Ο Μπουγιάρ Αλιμάνι συμμετείχε στη Θεσσαλονίκη στην ημερίδα με θέμα «Μετανάστες
και ανθρώπινα δικαιώματα», που διοργανώθηκε στο πλαίσιο του 7ου Φεστιβάλ
Ντοκιμαντέρ. Δίπλα του στο πάνελ των ομιλητών ήταν η εκπρόσωπος της Υπάτης
Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες Karen Farkas, η πρόεδρος του Ιδρύματος
Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Αλίκη Γιωτοπούλου, ο πρόεδρος του φόρουμ των
εν Ελλάδι μεταναστών, ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, ο
καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο ΑΠΘ Αντώνης Μανιτάκης και ο σκηνοθέτης
Κωνσταντίνος Γιάνναρης. Μίλησαν όλοι με αριθμούς: 17 εκατομμύρια είναι σήμερα
οι πρόσφυγες ανά τον κόσμο και το 2,9% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι
μετανάστες. Ο Μπουγιάρ Αλιμάνι μίλησε για τον εαυτό του: «Χρειάστηκε να
περπατώ οκτώ ημέρες από το Αργυρόκαστρο ώς το Αγρίνιο. Στον δρόμο οι
γιαγιούλες της Ηπείρου μάς προστάτευαν. Μας έλεγαν “μην περάσετε από ‘κεί,
πάτε από αλλού – εκεί έχει μπλόκο η Αστυνομία”. Πέρασαν δεκατρία χρόνια. Αυτό
το “όχι από ‘κεί, έχει μπλόκο” είναι το κύριο θέμα της ζωής μου. Εργάστηκα από
ελαιοχρωματιστής έως σκηνοθέτης, βραβεύτηκα και ετοιμάζω καινούργια ταινία.
Έχω δουλειά και ανανεούμενη άδεια, ενώ άλλοι, 200.000 συμπατριώτες μου, δεν
έχουν την τύχη μου. Το “κλειδί” βρίσκεται στον απέραντο χρόνο που μεσολαβεί
μεταξύ του “νόμιμου” και του “παράνομου”. Έχουμε ταυτιστεί με τους Έλληνες
ψυχικά, όχι όμως νομικά με την ελληνική πολιτεία».