«Oυρές» και σιωπή…

Διαβάζω «απολογιστικές», για την – μη συμπληρωμένη ακόμα – πρώτη χρονιά του
στο ΚΘΒΕ, συνεντεύξεις του καλλιτεχνικού διευθυντή του Νικήτα Τσακίρογλου. Που
εκφράζει την ικανοποίησή του για την αυξημένη προσέλευση του κοινού και τις
«ουρές» στις Σκηνές του Κρατικού. Δεν θα διαφωνήσω – μακάρι ο κόσμος να τα
γεμίζει τα θέατρα του ΚΘΒΕ. Να του θυμίσω όμως – γιατί είδα τις παραστάσεις
του Θεάτρου φέτος… – να μην ξεχνά εκείνο το παλαιό καλό: να φυλάγεται όταν
οι αριθμοί «ευημερούν». Και να του επισημάνω να έχει τα μάτια του δεκατέσσερα
και να μην ξεχνάει την Ένωση των Θεάτρων της Ευρώπης, στην οποία έχει τη
μεγάλη τύχη να συμμετέχει το ΚΘΒΕ. Δυστυχώς, φέτος, εγώ το έχω σχεδόν ξεχάσει.
Διότι εδώ και δεκαπέντε χρόνια, επί των προηγουμένων διευθύνσεων αφότου το
Θέατρο πέτυχε την ένταξή του στην Ένωση, από Βασίλη Παπαβασιλείου και Κώστα
Τσιάνο μέχρι Διαγόρα Χρονόπουλο και Βίκτωρα Αρδίττη, το ΚΘΒΕ μάς ξεστράβωνε με
κάποιες ξένες παραστάσεις πολύ σημαντικές έως μνημειώδεις που μετακαλούσε σε
συνεργασία με την Ένωση, είτε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ της είτε ανεξάρτητα.
Και που ποτέ δεν κατάφερε να τις φέρει η Αθήνα. Από πέρυσι σιωπή. Ξένη
παράσταση η Θεσσαλονίκη ούτε είδε ούτε ακούω ότι θα δει. Γιατί;