Διαστάσεις Πρώτα η δημοκρατία

Οπαδοί της αντιπολίτευσης πανηγυρίζουν για την πτώση του καθεστώτος

H πρώτη τετραετία πήγε αρκετά καλά: ο πρόεδρος Πούτιν είχε εκλεγεί για να
δώσει τέλος στον πόλεμο της Τσετσενίας και οι συμπατριώτες του είχαν σχεδόν
πιστέψει ότι θα τα κατάφερνε. Αλλά η συνέχεια αποδείχθηκε καταστροφική. Το
μακελειό στο Μπεσλάν έδειξε ότι η καταστολή δεν μπορεί από μόνη της να λύσει
σύνθετα προβλήματα. Ακολούθησαν η υπόθεση Γιούκος, οι παραβιάσεις των
δημοκρατικών ελευθεριών, η κάθοδος δεκάδων χιλιάδων συνταξιούχων στους δρόμους
σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις μεταρρυθμίσεις. H δημοτικότητα του προέδρου
άρχισε να πέφτει. Παρέμενε όμως ζωντανή η υπόσχεσή του ότι θα αποκαταστήσει τα
περασμένα μεγαλεία. Απέναντι στην αλαζονική αμερικανική υπερδύναμη, ο τσάρος
Βλαδίμηρος θα αντέτασσε τη Μεγάλη Ρωσία.

Και ύστερα άρχισαν οι επαναστάσεις. Ουκρανία, Μόλδοβας, Καύκασος, χώρες της
Βαλτικής, όλο και περισσότερες χώρες της πρώην σοβιετικής σφαίρας επιρροής
άρχισαν να διεκδικούν την ελευθερία τους από τον Ρώσο «πατερούλη» και τις
οικογενειακού τύπου ολιγαρχίες που συνδέονταν μ’ αυτόν. Κάθε φορά οι πολιτικοί
αναλυτές εκτιμούσαν ότι η Μόσχα δεν θα ανεχόταν την απώλεια ενός ακόμη κρίκου,
και κάθε φορά έπεφταν έξω. Τελευταίο παράδειγμα είναι το Κιργιστάν, μια χώρα
μικρού μεγέθους αλλά μεγάλης στρατηγικής σημασίας, όχι τόσο για τους φυσικούς
της πόρους όσο επειδή συνορεύει με την Κίνα και βρίσκεται κοντά στο
Αφγανιστάν. Χάρις στην άριστη οργάνωσή της, και βέβαια την υποστήριξη των
Ηνωμένων Πολιτειών, η αντιπολίτευση κατάφερε μέσα σε λίγες ημέρες να εδραιωθεί
σε αρκετές επαρχίες, να αποκτήσει τον έλεγχο μερικών βασικών αεροδρομίων και
τελικά να διώξει τον διεφθαρμένο πρόεδρο από την εξουσία.

Εδώ και πολλούς μήνες, λέει η Γαλλίδα ερευνήτρια Αν ντε Τενγκί στη
Λιμπερασιόν, ο Πούτιν δίνει την εντύπωση ότι δεν είναι πια ο κατάλληλος
άνθρωπος για να διευθύνει τη χώρα του. Ακόμη και οι Ευρωπαίοι το κατάλαβαν:
μπορεί οι «τρεις σωματοφύλακες» (Σρέντερ, Σιράκ και Θαπατέρο) να μην έκαναν
μαθήματα δημοκρατίας στον Ρώσο πρόεδρο κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στο
Παρίσι, όπως είχαν κάνει νωρίτερα ο Μπους και η Κοντολίζα, απέφυγαν όμως και
να εκθειάσουν την πολιτική του. Ο Σιράκ περιορίστηκε να πει ότι η Ρωσία «είναι
το κλειδί της ειρήνης, της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου στην ήπειρό
μας». Πιο κυνικός, ο Σρέντερ έβαλε μπροστά τις οικονομικές πλευρές της
συνεργασίας τους. Όπως έλεγε κι ένας διάσημος συμπατριώτης του, ο Μπέρτολτ
Μπρεχτ, «πρώτα το φαΐ και ύστερα η ηθική».

Το πρόβλημα δημιουργείται όταν δεν υπάρχει ούτε φαΐ ούτε ηθική, όπως
συμβαίνει, για παράδειγμα, στο Κιργιστάν. Όσο δεν διαμαρτυρόταν κανείς, η Δύση
μπορούσε να κλείνει τα μάτια. Αλλά τα πράγματα άλλαξαν. H εκλογική νοθεία δεν
είναι πλέον ανεκτή. Έκπληκτοι διαπιστώνουμε όλοι ότι η δημοκρατία είναι μια
αξία πιο οικουμενική απ’ ό,τι νομίζαμε. Ακόμη και στον αραβικό κόσμο την
υπερασπίζονται. Ακόμη και στην Κεντρική Ασία την επιζητούν.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com