Παρατείνουν την εκεχειρία

Οι Παλαιστίνιοι μαχητές αποφάσισαν την παράταση της εκεχειρίας με το Ισραήλ
έως τα τέλη του χρόνου. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός μίλησε για «ένα θετικό πρώτο
βήμα». Οι αναλυτές χαιρέτισαν μια ευκαιρία για την ειρήνη. Όλες οι πλευρές,
ωστόσο, πρόφεραν και από ένα «ναι μεν, αλλά…».

Σαρόν – Αμπάς. Όλες οι πλευρές έχουν συμφέρον αυτή τη στιγμή να επικρατήσει ηρεμία

Έπειτα από δύο εικοσιτετράωρα συνομιλιών στην Αίγυπτο με τον Μαχμούντ Αμπάς,
όλες οι παλαιστινιακές παρατάξεις συμφώνησαν «στο πλαίσιο του προγράμματός
τους για το 2005» να διατηρήσουν την εκεχειρία που είχαν υποσχεθεί ανεπισήμως
στον Παλαιστίνιο πρόεδρο στις αρχές του Φεβρουαρίου, πριν από την
ισραηλινο-παλαιστινιακή σύνοδο κορυφής στο Σαρμ ελ-Σεΐχ και την αμοιβαία
κήρυξη κατάπαυσης του πυρός. Υπάρχουν ωστόσο προϋποθέσεις: να τερματίσει το
Ισραήλ τις κάθε λογής επιθέσεις και να συνεχίσει να απελευθερώνει
Παλαιστίνιους κρατούμενους. Σε αντίθετη περίπτωση, και όπως φρόντισε να
επισημάνει η Χαμάς (η οποία απαιτεί την απελευθέρωση και των 8.000
κρατουμένων), η συμφωνία μπορεί να καταρρεύσει πολύ νωρίτερα από τα τέλη του
2005.

Μιλώντας στο τηλέφωνο με τον Αιγύπτιο πρόεδρο Χόσνι Μουμπάρακ, ο Αριέλ Σαρόν
καλωσόρισε τη συμφωνία, αλλά επανέλαβε την πάγια θέση του πως δεν πρόκειται να
υπάρξει πρόοδος στην ειρηνευτική διαδικασία «χωρίς τη διάλυση των
τρομοκρατικών οργανώσεων». Ο Αμπάς έχει δηλώσει πως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να
οδηγήσει σε εμφύλιο πόλεμο και είναι σαφές πως προτιμά να πείσει τους μαχητές
να συμμετάσχουν στην επίσημη πολιτική διαδικασία – εξ ου και η απόφαση να
«επαναδιευθετήσουν το παλαιστινιακό σπίτι» που έλαβαν χθες οι παλαιστινιακές
παρατάξεις στο Κάιρο.

Τα συμφέροντα

Οι αναλυτές θεωρούν πως με τη νέα συμφωνία επέκτασης της εκεχειρίας είναι πιο
πιθανόν να τεθεί τέλος στα τέσσερα χρόνια αιματοχυσίας από ό,τι στις
προηγούμενες απόπειρες. Υπενθυμίζουν πως η προηγούμενη παρόμοια προσπάθεια
κράτησε το 2003 μόλις 50 ημέρες. H εικόνα όμως είναι τελείως διαφορετική μετά
τον θάνατο του Αραφάτ και την αντικατάστασή του από τον Αμπάς. «Πρώτον και
κύριον», λέει ο Μουίν Ραμπανί από τη Διεθνή Ομάδα Κρίσεων, «όλες οι πλευρές
έχουν συμφέρον αυτή τη στιγμή να επικρατήσει ηρεμία». Ο Αμπάς χρειάζεται χρόνο
να αναδιοργανωθεί και να κερδίσει την εμπιστοσύνη των Παλαιστινίων. Οι
εξτρεμιστικές οργανώσεις αφενός έχουν αποδυναμωθεί στρατιωτικά, αφετέρου
φλερτάρουν ολοένα και περισσότερο με την ιδέα της ενσωμάτωσης στο πολιτικό
σύστημα λήψης αποφάσεων. Όσο για τον Σαρόν, είναι σαφές πως θα προτιμούσε να
θέσει το ερχόμενο καλοκαίρι σε εφαρμογή το σχέδιό του περί αποχώρησης από τη
Γάζα και ένα μικρό τμήμα της Δυτικής Όχθης χωρίς να ανησυχεί για τυχόν
παλαιστινιακές επιθέσεις – πέρα από τους έξαλλους εποίκους.

Ισορροπία

Όπως σημειώνουν ωστόσο οι αναλυτές, η κατάσταση παραμένει ιδιαίτερα εύθραυστη,
κυρίως επειδή οι Παλαιστίνιοι μαχητές αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο επανάληψης
των επιθέσεων. Μία ακόμα επίθεση αυτοκτονίας όπως εκείνη που πραγματοποίησε
πυρήνας της Ισλαμικής Τζιχάντ στις 25 Φεβρουαρίου, ή η πραγματοποίηση του
σχεδίου κατάληψης του διαφιλονικούμενου Όρους του Ναού στην Ιερουσαλήμ από
Εβραίους εξτρεμιστές, ή, όπως λέει ο Ραμπανί, «ένα στραβοπάτημα από κάποιον…
και τα πάντα μπορεί να καταρρεύσουν».