ZAN KΛONT MΠPIAΛI «Tώρα πια χάνουμε τα μυαλά μας για το χρήμα»

«H αγάπη ουδέποτε εκπίπτει, αλλά και χρειάζεται πολύς κόπος για να την αποκτήσεις στη ζωή σου», είπε ο φίλος της Ελλάδας – όχι μόνο της αρχαίας, αλλά και της σύγχρονης – Ζαν Κλοντ Μπριαλί, που είναι καλεσμένος στο 6ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας και παρουσίασε τα δύο αυτοβιογραφικά του βιβλία

Προσηνής, ευγενικός και ομιλητικότατος – χωρίς να βάζει πουθενά τελεία! – ο
Ζαν Κλοντ Μπριαλί, που βρίσκεται στην Αθήνα, μίλησε για τη ζωή του και δεκάδες
επώνυμους που γνώρισε. Από τη Μαρία Κάλλας, τον Αλμπέρ Καμί, την Εντίθ Πιάφ,
τους Έλληνες φίλους του Μελίνα Μερκούρη – στον τάφο της οποίας πήγε κι άφησε
λουλούδια – Νάνα Μούσχουρη, Κώστα Γαβρά, Ειρήνη Παπά, Μιχάλη Κακογιάννη, αλλά
και τον Φρανσουά Τριφό, τον Ζαν Λικ Γκοντάρ, τον Φεντερίκο Φελίνι και τον
Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Καθώς και για τον έρωτα, το σινεμά, το θέατρο, το χθες, το
σήμερα. Εν ολίγοις: για όλα! Αφορμή της παρουσίας του στην Αθήνα – στην οποία
έχει έρθει πολλές φορές – είναι το 6ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου που
αρχίζει απόψε, αλλά και η παρουσίαση της αυτοβιογραφίας του.

«Από τις 200 ταινίες που έχω παίξει, άντε να έχω μετανιώσει για καμιά
εικοσαριά – σαν εκείνα τα φλερτ, που κοιμάσαι μαζί τους και το πρωί που
ξυπνάς, λες: “Πω, πω, τι χαζομάρα έκανα!”», απεφάνθη χαριτολογώντας,
επιβεβαιώνοντας τον μύθο τού «χιουμορίστα» και «μπον βιβέρ» που τον
συνοδεύει…

Ήσασταν από τους ωραίους του γαλλικού, ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Πώς
μετράει πάνω σας το πέρασμα του χρόνου;

«Δεν ήμουν ποτέ ωραίος. Γοητευτικός, ναι. Υπήρξα ένας γνωστός ηθοποιός, αλλά
όχι σταρ ή βεντέτα σαν τον Αλέν Ντελόν ή τον Ζαν Πολ Μπελμοντό. Δεν ήμουν ποτέ
σεξ-σύμβολο, ήμουν λίγο τρελούτσικος και χιουμορίστας, το καλό παιδί της
αστικής οικογένειας. Γι’ αυτό και νιώθω συμφιλιωμένος με το πέρασμα του
χρόνου. Όταν ήμουν νέος ήθελα να γνωρίσω την ελευθερία. Παλιά όλοι είχαν τον
νου τους στις γυναίκες, σήμερα στα χρήματα!».

Και, το σπουδαιότερο απ’ όλα, δεν είναι που νιώθει συμφιλιωμένος με το πέρασμα
του χρόνου, αλλά, ίσως, αυτά που έκανε στη ζωή του και δεν του άφησαν κανενός
είδους απωθημένο: «Μικρός ήθελα να γίνω διάσημος κι ό,τι ονειρευόμουν κατάφερα
να το κάνω. H ζωή είναι ο καλύτερος δάσκαλος για έναν ηθοποιό. Στο σινεμά θα
ήθελα να είχα κάνει ταινίες και με τους Τριφό, Φελίνι, Βισκόντι, Μπέργκμαν,
ενώ στο θέατρο νιώθω πιο ικανοποιημένος με ό,τι έχω κάνει. Σήμερα, μπορεί να
μην παίζω τόσο τακτικά στο σινεμά, αλλά είμαι πάντα διαθέσιμος, όπως και στη
ζωή – όσο στέκομαι ακόμα στα πόδια μου».

Το πρώτο του αυτοβιογραφικό βιβλίο λεγόταν «Το ρυάκι των πιθήκων» και το
δεύτερο «Ξέχασα να σας πω», όπου και συμπλήρωσε όσα δεν πρόλαβε στο πρώτο…
Και στα δύο μιλάει για εκατοντάδες γεγονότα και επώνυμα πρόσωπα που συνάντησε
στην καριέρα του. «Εδώ ολόκληρος Τσάρλι Τσάπλιν, που έγραψε μόνο για τη ζωή
του και εξέδωσε τη βιογραφία του, δεν πήγε καλά κυκλοφοριακά… Οπότε,
σκέφτηκα ότι η δική μου καριέρα και ζωή μπορεί να έχει κάποιο ενδιαφέρον για
το κοινό αν την χρωμάτιζα με συναντήσεις άλλων επωνύμων», επεξήγησε ο ίδιος
για τη συνεχή παρουσία διασημοτήτων και«περιστατικών» – άγνωστα τα περισσότερα
– στα αυτοβιογραφικά βιβλία του.

Κι ως «σοφία ζωής», ποια θα λέγατε ότι είναι η δική σας;

«Πάνω από ομορφιά, χρήματα, επιτυχία, τα σπουδαιότερα είναι η αγάπη, η υγεία
και το χιούμορ. Αν τα έχεις αυτά, αντέχεις όλων των ειδών τις αποτυχίες. Αλλά
για να αποκτήσουμε την αγάπη πρέπει να έχουμε υπομονή. Δεν κερδίζεται έτσι
εύκολα η αγάπη. Χρειάζεται μεγάλες θυσίες».

«Ο Παρθενώνας καθαγιάζει την Αθήνα»

«Για έναν Γάλλο, η Ελλάδα είναι όλο το φως, το κέντρο του πολιτισμού. Ακόμα
και η σύγχρονη Αθήνα, με την αναρχία της, καθαγιάζεται με τον Παρθενώνα από
πάνω της. Μου αρέσει που οι Έλληνες δέχονται τη ζωή με το χαμόγελο και με
κουράγιο στις κακοτοπιές της. H οικογένεια είναι κάτι ιερό στην Ελλάδα, ενώ
στη Γαλλία όχι τόσο. Στην Ελλάδα υπάρχει αίσθηση της ελευθερίας. Οι Γάλλοι
είναι γκρινιάρηδες, ποτέ δεν είναι ευχαριστημένοι. Οι Έλληνες είναι πιο απλοί,
αυθόρμητοι. Στη Νέα Υόρκη, πριν σου πουν καλημέρα, σε ρωτούν πόσα λεφτά κερδίζεις».

ΕΙΠΕ…

Για τη Μελίνα Μερκούρη: Ένας ανεμοστρόβιλος!

Ζυλ Ντασσέν: Έχει γίνει πιο Έλληνας απ’ τους Έλληνες

Αλέν Ντελόν: Ήταν ερωτευμένοι μαζί του όλοι. Γυναίκες, άντρες, σκυλιά,
γατιά…

Ζαν Πολ Μπελμοντό: Έσπασε το σταρ σύστεμ των ωραίων σταρ. Οι Αλ Πατσίνο
και Ρόμπερτ Ντε Νίρο μου είπαν ότι αν δεν υπήρχε αυτός, δεν θα υπήρχαν κι
εκείνοι.

Ζαν Λικ Γκοντάρ: Έκανε τον κινηματογράφο καθημερινότητα

Ίνγκμαρ Μπέργκμαν: Ο κορυφαίος – ήθελα τόσο να παίξω σε ταινία του!

Μόνικα Βίτι: Ωραία, με ανασφάλεια για τη μύτη της

Λουίς Μπουνιουέλ: Μεγαλοφυΐα, που γινόταν «κουφός» στα παράπονα των
ηθοποιών

Τσάρλι Τσάπλιν: Ιδιοφυΐα στις ταινίες, αλλά την αυτοβιογραφία του τη
διάβασαν ελάχιστοι

Θόδωρος Αγγελόπουλος: Μεγάλος δημιουργός του κινηματογράφου

Πέδρο Αλμοδόβαρ: Με πολλή φαντασία, προέκταση των Φεντερίκο Φελίνι,
Μάριο Μονιτσέλι