ΓNΩMH Ο βασιλιάς Kαρνάβαλος

Ποδόσφαιρο και πολιτική έχουν πολλά κοινά σημεία. Θα μπορούσε να ισχυριστεί
κάποιος, σε μια υπερβολική διάσταση της ανάλυσής τους, ότι το ένα συμπληρώνει
το άλλο.

Στο ποδόσφαιρο, όπως και στην πολιτική, οι απόψεις που εκφράζονται είναι τόσο
διαφορετικές όσο και το αποτύπωμα όσων ασχολούνται με αυτά.

H υποκειμενικότητα που πηγάζει από τις συλλογικές (κομματικές στην πολιτική)
προτιμήσεις, η διαφορετική προσέγγιση, η παιδεία αλλά και η γνώση των κανόνων
διαμορφώνουν πλουραλισμό απόψεων.

Το ποδόσφαιρο είναι αρεστό, γιατί είναι απλό. Προσφέρει θέαμα, συγκινήσεις,
ανεβάζει την αδρεναλίνη και οδηγεί στην εκτόνωση όπως συνέβη χθες στο
Στάμφορντ Μπριτζ με τον Ροναλντίνιο να κάνει μαγικά.

Κι εμείς; Τι κάνουμε εμείς, οι πρωταθλητές Ευρώπης την ίδια στιγμή; Έχουμε
μεταφέρει το ενδιαφέρον για το άθλημα στις δικαστικές αίθουσες (περίπτωση
Γκούμα, Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού), στα πρες ρουμ (συνέντευξη Κόκκαλη) και στις
ραδιο – φονικές συνεντεύξεις (του προέδρου του ΟΠΑΠ Ανέστη Φιλιππίδη). Στο
«γιατί» υπάρχει η εξής απάντηση: οι ελληνικές ομάδες μοιάζουν με τα δάχτυλα
ενός χεριού. Επικρατεί η ανισότητα, αλλά όχι μεταξύ των «μεγάλων» όπως
προσπαθούν οι τελευταίοι να μας πείσουν με κροκοδείλια δάκρυα, αλλά εις βάρος
των «μικρών».

Αν και διανύουμε την τελευταία εβδομάδα των Απόκρεω, για μερικούς είναι
ευκαιρία να πετάξουν τις μάσκες να δούμε, επιτέλους, τι και ποιους εκπροσωπούν!