Διαστάσεις Tα ονόματα των μαρτύρων

Το παιδάκι στα δεξιά (ελπίζουμε πως) είναι μια χαρά. Δεν συμβαίνει το ίδιο
με τον κύριο αριστερά. Ο ηλικίας 21 ετών Αμπντάλα Μπαντράν τινάχτηκε στον αέρα
την Παρασκευή, έξω από μια ντισκοτέκ του Τελ Αβίβ, σκοτώνοντας και 5 νεαρούς
Ισραηλινούς. Του είπαν πως έτσι θα πάει στον Παράδεισο.

Αμπντάλα Μπαντράν: ο φοιτητής από τη Δυτική Όχθη αγκαλιάζει τον ανιψιό του, λίγο πριν τιναχτεί στον αέρα

H ρεαλιστική άποψη. «Σκοτώθηκαν και πάλι αθώοι άνθρωποι, αυτή τη φορά
Ισραηλινοί. Είναι εξαιρετικά θλιβερό και τρομακτικά σπάταλο. Αποδεικνύει όμως,
καθαρά, ότι η ασφάλεια αθώων ανθρώπων δεν μπορεί να προστατευθεί από τη
στρατιωτική κατοχή, την κατασκευή οικισμών, τις μαζικές συλλήψεις, τις
κατεδαφίσεις σπιτιών ή τον φόνο άλλων αθώων ανθρώπων. Ο μόνος τρόπος να
σταματήσει ο κύκλος της βίας είναι η ίδρυση ενός βιώσιμου παλαιστινιακού
κράτους, που θα προστατεύει τα σύνορά του και τα σύνορα των γειτόνων του».
(Χακάμ Καναφάνι, διευθυντής της παλαιστινιακής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας
Jawwal, στην Ιντιπέντεντ).

H επιφυλακτική άποψη. «Οι δημοκρατικές παλαιστινιακές εκλογές
αποτέλεσαν σταθμό. Δεν πρέπει να θεωρήσουμε όμως πως, τώρα που όλοι μιλάνε,
όλα θα πάνε καλά. Μέχρι στιγμής, έχουμε δει μόνο χειρονομίες από τις δύο
πλευρές. H ισραηλινή αποχώρηση από τη Γάζα είναι εντυπωσιακή, μόνο όμως αν
αποτελέσει μια πρώτη κίνηση προς την ειρήνη και δεν αποσκοπεί απλώς να
ηρεμήσει τον υπόλοιπο κόσμο. Ο Αμπού Μάζεν πρέπει να διαπραγματευθεί με το
Ισραήλ και να μεταρρυθμίσει την παλαιστινιακή κοινωνία. Πολλοί Παλαιστίνιοι
δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Πρέπει, λοιπόν, το Ισραήλ να κάνει μια προσπάθεια
να αλλάξει την καθημερινή τους πραγματικότητα». (Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ, ο
γνωστός ισραηλινός διευθυντής ορχήστρας, στην ίδια εφημερίδα).

H αισιόδοξη άποψη. «Ίσως ο Σαρόν να ελπίζει κατά βάθος ότι με τη Γάζα
θα “καθαρίσει”. Δεν έχει σημασία. Τα γεγονότα είναι πιο ισχυρά από τους
ηγέτες. Το ίδιο θα συμβεί και στη Δυτική Όχθη, υπό καλύτερες μάλιστα συνθήκες.
Υπάρχει μια σαφής αλλαγή. Πριν από μερικά χρόνια, θα έπρεπε να είσαι τρελός
για να φανταστείς ότι το Λικούντ θα μιλούσε ποτέ για παλαιστινιακό κράτος. Και
να που το κάνει. Εγκατέλειψαν την ιδέα του μεγάλου Ισραήλ. Το Εργατικό Κόμμα
έχασε στα έργα, αλλά κέρδισε στην ιδεολογία. Ο Σαρόν μιλάει τώρα τη γλώσσα
μας». (Σιμόν Πέρες, ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, στον Νιου Γιόρκερ).

H προσωπική άποψη. «Είμαι ένας μαχητής της Φατάχ, αλλά νομίζετε πως
θέλω πραγματικά να πολεμάω; Συνελήφθην το 1987, το 1990, και το 1992.
Καταδικάστηκα σε δέκα χρόνια κάθειρξη το 1992, αλλά αποφυλακίστηκα το 1994
λόγω του Όσλο. Πολλοί από τους στενούς μου φίλους είναι μάρτυρες. Έχω τρία
παιδιά. Την περασμένη εβδομάδα με κάλεσαν στο σχολείο της κόρης μου. Παρόλο
που κινδύνευε η ζωή μου, πήγα. Ο γυμνασιάρχης μού είπε ότι η κόρη μου δεν τα
πηγαίνει καλά. Το μόνο που ξέρει είναι τα ονόματα των μαρτύρων των Ταξιαρχιών
του Αλ Ακσά». (Αμπού Μουχάμαντ, στο ίδιο περιοδικό).