ΓHΠEΔΟΓPAΦIEΣ

O αθλητισμός είναι οι άνθρωποί του. Και αυτή η πολύ πλούσια εβδομάδα είχε
αρκετούς που μας το θύμισαν.

ΜΠΑΓΕΒΙΤΣ. Το πρόσωπο των ημερών, ερήμην του. Ξέφυγε μαεστρικά από την
κρίση, αλλά τον περιμένει στη γωνία η επόμενη. Δύο οι μεγάλες αδυναμίες του:
ξαναγύρισε από εκεί που είχε φύγει και δεν θεωρείται «Ολυμπιακός» από τους
διαρκώς καχύποπτους φιλάθλους (και όχι μόνο). Δύο τα πραγματικά προβλήματά
του: η επαμφοτερίζουσα στάση του Προέδρου και η ύπαρξη αρκετών παικτών που
είναι αντικειμενικά καλοί αλλά δεν ταιριάζουν στο ποδόσφαιρο που έχει στο
μυαλό του. Δύο – αλλά τεράστια – και τα πλεονεκτήματά του: δεν κάνει τίποτα
στην τύχη και τολμάει, στα δύσκολα, να μείνει πιστός στον εαυτό του και τις
ιδέες του.

«ΜΠΑΓΙΕΒΙΤΣΙΚΟΙ». Όλοι οι παίκτες του Ολυμπιακού δεν αγαπάνε τον
προπονητή τους, αλλά με τη Σοσό έπαιξαν όλοι για να τον σώσουν. Αίφνης, όχι
μόνο προκρίθηκαν αλλά απέδειξαν το (από αυτούς) ξεχασμένο ότι η ομαδικότητα
του ποδοσφαίρου έγκειται πάνω από όλα στη συνεργασία πολλών φιλοτίμων.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Μπορεί ο Γκονζάλεζ να φάνηκε ότι καταδίκασε την
ομάδα του στη Σεβίλλη με την αποβολή του, όμως ο επανακάμψας στράικερ ήταν
εκείνος που έχασε ή χάλασε τις καθοριστικές ευκαιρίες να καθαρίσει την
πρόκριση. Βέβαια, δεν φταίει τόσο αυτός. Ο πολυδιαφημισμένος και μουράτος
Μαλεζάνι κάποια ασφαλώς δικαιολογία θα έχει για τον λόγο που έσπασε, σε ένα
τόσο κρίσιμο ματς, το δίδυμο-φωτιά Κωνσταντίνου – Γκέκα, όμως αν είχε
παραμείνει ο Τότης, θα είχε πράξει, χωρίς πολλά λόγια, το σωστό.

PAIKAPNT KAI MOYPINIO. H μάχη των δύο πιο φερέλπιδων Ευρωπαίων
προπονητών έληξε με νίκη του πρώτου σε όλα τα επίπεδα. Μπορεί το σκορ να είναι
πολύ μικρό για την Μπαρτσελόνα, ωστόσο το πνεύμα και η εμφάνιση των ομάδων
διέφερε όσο μιας πλούσιας ανορεξικής χήρας με μιας χυμώδους και λίγο αφελούς
δεκαοχτάρας. Ας μη μιλήσουμε δε για τους χαρακτήρες: με την αλαζονεία και τα
τερτίπια του ο υπερπροβεβλημένος κόουτς της Τσέλσι έχει ήδη δημιουργήσει έναν
όχι μόνο ποδοσφαιρικό νεολογισμό: «Πού πας, ρε Μουρίνιο;», «Κάτσε ήσυχα,
Μουρίνιο», «Μη μου πουλάς εμένα, Μουρίνιο».

ΜΑΞΙ. Θα μπορούσε να διαφημίζει βαφές ανδρικών μαλλιών, αλλά ήρθε από
τη Ρίβερ για άλλη δουλειά και άρχισε να την κάνει. Το τσαγανό και η όρεξή του
προστιθέμενα στην ιερή τρέλα της τριάδας Ρόνι – Ετό – Ντέκο μπορεί κάλλιστα να
βάλει φωτιά σε κάθε άμυνα. Τώρα, γιατί έπρεπε να δοθεί δανεικός ο ιδίου στυλ
και λίγο καλύτερος Σαβιόλα για να έρθει στη θέση του, στη μέση της σεζόν, ο
Μάξι, είναι κάτι που ακόμα και ο Ράικαρντ μπορεί να δυσκολευτεί να εξηγήσει.
Ευτυχώς, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

ZINTAN KAI ΚΟΜΠΑΝΙΑ. Ό,τι και να πεις για το παιχνίδι της Ρεάλ, όπου η
Ρεάλ πιάνει το παιχνίδι της, είναι λίγο. Δεν είναι ότι κρύβουν την μπάλα,
είναι πώς την κρύβουν. H Γιούβε ακόμα προσπαθεί να καταλάβει τι έκανε ο Ζιντάν
(και να θυμηθεί γιατί της τον έδωσε) κι από πού ξεπετάχτηκε ο Ραούλ. Αν έτσι
είναι οι ντεφορμέ ομάδες και οι παρακμασμένοι παίκτες, τότε χαλάλι τους, όσο
αντιπαθής και να είναι, κατά τα άλλα, όλη αυτή η φιλολογία περί της
«βασίλισσας», των «γκαλάκτικος» και άλλων τέτοιων μειωτικών της ομορφιάς
παραφυάδων.

ΣΑΡΑΠΟΒΑ. Μια που μιλάμε για ομορφιά… Σε μια εβδομάδα γεμάτη
ποδόσφαιρο, οι ωραιότερες εικόνες που είδαν τα μάτια μου ήρθαν από μια
δεκαεπτάχρονη Ρωσίδα που παίζει τένις με μια μείξη από το πάθος της θέλησής
της και τη χάρη του κορμιού της. Αν η Κουρνίκοβα ήταν ένα φωτομοντέλο που
διασκέδαζε και με λίγο τένις, η Σαράποβα είναι μια πραγματική τενίστρια που
θεωρεί πιο ενδιαφέρον να μοιάζει με φωτομοντέλο. Ο τρόπος που ξεσήκωσε στο
πόδι τόσους καταραμένους σαν να ήταν συμπατριώτισσά τους (στον τελικό του
τουρνουά της Ντόχα, πρωτεύουσας του Κατάρ) εικονογραφεί τέλεια την ικανότητα
του αθλητισμού να μας μεταφέρει εκεί που δεν θα τολμούσε η φαντασία μας.