Tο όνομα της Παναγίας και της παρανομίας

«Στο ληξιαρχείο, το όνομά μου γράφτηκε Μαζαρίν. Δική του επινόηση. Το
δεύτερο όνομά μου είναι Μαρία. Το όνομα της Παναγίας και της παρανομίας».

Ο Φρανσουά Μιτεράν ήταν αφοσιωμένος στην κρυφή οικογένειά του

Τις γραμμές αυτές έγραψε η κρυφή θυγατέρα του Φρανσουά Μιτεράν, το κορίτσι που
έζησε είκοσι χρόνια στη σκιά του ηλικιωμένου πατέρα. Ήταν προστατευμένη από
την αδιακρισία των δημοσιογράφων και των παπαράτσι ώς τις 10 Νοεμβρίου 1994,
όταν το «Paris Match» αποκάλυψε τη διπλή ζωή του προέδρου της Γαλλικής
Δημοκρατίας. H Μαζαρίν Πενζό (φέρει το επίθετο της μητέρας της Αν) έχει
εκδώσει ήδη δύο μυθιστορήματα. Και την ερχόμενη Δευτέρα θα εμφανιστεί στις
προθήκες των βιβλιοπωλείων η αυτοβιογραφική της μαρτυρία για τα είκοσι χρόνια
που πέρασε δίπλα σ’ έναν πατέρα που ήταν κι αυτός κρυφός. Με τίτλο «Ραμμένο
στόμα» («Bouche cousue»), το βιβλίο της κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Julliard
και το περιοδικό «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» δημοσίευσε στο τελευταίο τεύχος του
εκτενή αποσπάσματα. Όποιος περιμένει πολύκροτες ή ιδιαίτερα πικάντικες
αποκαλύψεις θα απογοητευτεί: η Μαζαρίν φιλοτεχνεί με τρυφερότητα το πορτρέτο
ενός στοργικού πατέρα. Το άγνωστο πρόσωπο του Μιτεράν, ενός εξαιρετικού
δημόσιου άνδρα, αλλά και κυνικού και φιλόδοξου πολιτικού. Ο αναγνώστης
ανακαλύπτει έναν άγνωστό Μιτεράν, αφιερωμένο στην κρυφή οικογένειά του, λάτρη
της απλής κουζίνας και όχι μόνο των περίτεχνων, εξεζητημένων φαγητών, ο οποίος
γυρίζει στο σπίτι το βράδυ, κάνει μασάζ στα δάχτυλα της κόρης του και τη
ρωτάει πώς πέρασε τη μέρα.

Το μυστικό. H Μαζαρίν αφηγείται τη διπλή ζωή της: χωρίς πατέρα στο
σχολείο και με τους φίλους της, υποχρεωμένη να κρύβει το μεγάλο μυστικό· το
βράδυ στο σπίτι, μ’ ένα γονιό όλο φροντίδα γι’ αυτήν, να προστατεύει από τον
Τύπο την κόρη του και τη γυναίκα που του την χάρισε. Μια προστασία που έφτανε
μέχρι τις παράνομες υποκλοπές τηλεφωνημάτων δημοσιογράφων, συγγραφέων και
ηθοποιών. Αυτή η διπλή ζωή, έκανε την Μαζαρίν να υποφέρει: «Άρχισε να γράφει
για τον εαυτό της», είπε στους «Τάιμς» η εκδότριά της, «για να συντηρήσει αυτά
που μπορούσε να θυμηθεί».

“Παιδιά της ηλικίας μου τον αποκαλούν καθοίκι”

Σχέσεις στοργής. Ο Μιτεράν γυρίζει στο σπίτι το βράδυ, κάνει μασάζ στα δάχτυλα της κόρης του και τη ρωτάει πώς πέρασε τη μέρα της

Το 1988 είμαι 14 ετών. Εξοργίζομαι όταν πρέπει να τον υπερασπιστώ στους
οργανωμένους της Δεξιάς, χωρίς να μπορώ να πω τον λόγο. […] Παιδιά της
ηλικίας μου τον αποκαλούν μαλάκα, καθοίκι. Δεν γνωρίζουν προφανώς ότι μιλούν
για τον πατέρα μου. Αν το γνώριζαν, θα ήταν ίσως χειρότερα. […] Βρισκόμουν
στο Σπίτι της Λατινικής Αμερικής το βράδυ της επανεκλογής του, και τον φίλησα
διακριτικά, με ένα πουλόβερ και ένα τζιν όμως, τον έβλεπα ευτυχισμένο που με
έσφιγγε στην αγκαλιά του χωρίς να μπαίνει απόλυτα στη θέση μου. Υπήρχαν κι
άλλες νεαρές κοπέλες εκεί με τους πατεράδες τους, γι’ αυτές όλα έμοιαζαν τόσο
φυσικά, ήταν ντυμένες επίσημα, ήταν υπερήφανες για τη συλλογική επιτυχία, που
εμφανίζονταν δημόσια, που βρίσκονταν εκεί μια στιγμή την οποία ένιωθαν
σημαντική. […] Θα ήθελα εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή να γνωρίζουν πως ήμουν
η κόρη του, ανέκαθεν, χωρίς να είναι αυτό σκάνδαλο, μόνο μια ολοφάνερη
πραγματικότητα, και να με κοιτούν φιλικά, να με ζηλεύουν λίγο, να έχω
μοιραστεί μαζί του, μαζί τους, εκείνη τη μέρα. Θα ήθελα να είχα μείνει στο
πλάι του, να απολαμβάνω τις συστάσεις αντί να κοκκινίζω, να θέλω να μείνω αντί
να καίγομαι από επιθυμία να ξαναφύγω γιατί, μα την αλήθεια, όχι, περισσότερο
με περιέργεια με κοιτούσαν παρά με ευχαρίστηση, δεν βρισκόμουν σπίτι μου.

Κανείς δεν είχε δει τις κρυμμένες κάμερες…

10 Νοεμβρίου 1994. Το «Paris Match» αποκαλύπτει τη μυστική κόρη του προέδρου

Στις 10 Νοεμβρίου του 1994, η Γαλλία ανακαλύπτει τη μυστική κόρη του προέδρου.
Οι παπαράτσι τη φωτογράφισαν κατά την έξοδό της από ένα εστιατόριο μαζί με τον
πατέρα της. Το «Paris Match» αποφασίζει να δημοσιεύσει τις φωτογραφίες. Ο
Μιτεράν προσπαθεί να το εμποδίσει, σκέπτεται ακόμη και να δημεύσει το τεύχος.
Ο διευθυντής του περιοδικού υπόσχεται στην αρχή να μη δημοσιεύσει τις
φωτογραφίες, ύστερα ειδοποιεί την Προεδρία ότι δεν μπορεί άλλο να τις
καθυστερήσει. Οι παπαράτσι θα τις δώσουν αλλού.

«Κανείς δεν είχε δει τις κάμερες που ήταν κρυμμένες από την άλλη πλευρά της
place des Invalides» διηγείται η Μαζαρίν. «Είναι Πέμπτη. Με παίρνει τηλέφωνο ο
πατέρας μου. “Ετοιμάσου!”. Έξω, το πρόσωπό μου επιδεικνύεται σε όλα τα
περίπτερα. Είχαν παραβιάσει την ταυτότητά μου. Νόθα κόρη ενός πολιτικού, αυτή
ήταν η νέα μου ταυτότητα». Ο Μιτεράν ανησυχεί για τις επιπτώσεις της
αποκάλυψης στη 19χρονη κόρη του, όπως και στη σύζυγό του, την Ντανιέλ, που
είχε μόλις υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Αλλά γρήγορα συνέρχεται. «Σε
τελευταία ανάλυση είναι κάτι σαν ψυχανάλυση, ένα είδος κάθαρσης» λέει στον
φίλο του τον Ρολάν Ντιμά. Ίσως κατά βάθος να είναι υπερήφανος κιόλας που οι
Γάλλοι έμαθαν ότι η Μαζαρίν είναι κόρη του.

“H αρρώστια ήταν γι’ αυτόν ένας εξευτελισμός”

H Αν και η Μαζαρίν Πενζό στην κηδεία του Φρανσουά Μιτεράν

Τον θάνατο του μπαμπά, τον περιμέναμε όλοι. Κανείς δεν μπορεί πραγματικά να
προετοιμαστεί ποτέ. Τον έβλεπα κάθε μέρα άρρωστο, αλλά ποτέ δεν είπα
πραγματικά στον εαυτό μου πως επρόκειτο να πεθάνει. H παράταση αυτή θα
μπορούσε να κρατήσει για πάντα· τον έβλεπα να υποφέρει και να απελπίζεται, να
γίνεται ευέξαπτος, πιο απόμακρος. H αρρώστια ήταν γι’ αυτόν ένας εξευτελισμός.
Ποτέ δεν κατάφερε πλήρως να την αποδεχθεί. Για πρώτη φορά, αντιμετώπιζε κάτι
πιο δυνατό από αυτόν. […] Περνούσα για λίγα λεπτά από το δωμάτιο των γονιών
μου, φιλούσα τον πατέρα μου, μόλις που μιλούσα στη μητέρα μου, την οποία
έβλεπα τόσο θλιμμένη, τόσο κουρασμένη – έκανε τη νοσοκόμα μέρα νύχτα -, τόσο
μοιρολάτρισσα: δεν την άντεχα, δεν την άντεχα. Στο τραπέζι του φαγητού, ο
πατέρας μου ερχόταν με τη ρόμπα. Ήταν απών, όλος ο κόσμος προσπαθούσε να
γελάει. Μου έπιανε το χέρι, έκανα σαν να ήταν απλώς κουρασμένος, ήμουν μέσα
στο κέφι. Αρνιόμουν να αναγνωρίσω την αρρώστια του, το αρνιόμουν και σε αυτόν
και σε μένα. […] Ο μπαμπάς με είχε συνηθίσει σε νίκες. Στα 6 μου χρόνια, στα
14. Και δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, ο μπαμπάς, αφού ολοκλήρωσε και τη δεύτερη
θητεία του, αποδέχεται πως έζησε ίσως αρκετά, ή πως η αρρώστια είναι μια μάχη
διαφορετική από την πολιτική.