Ο καθένας στο είδος του…

Υπάρχουν αρκετά κεφάλαια του νέου αρχαιολογικού νόμου που χρειάζονται βελτίωση
και αλλαγές. Όμως, η πρόταση που προκάλεσε το χάος στην προχθεσινή σύσκεψη της
εικοσαμελούς πολυσυλλεκτικής επιτροπής για την αναθεώρηση του νόμου ήταν αυτή
που στο πλαίσιο της αναβάθμισης του ρόλου των αρχιτεκτόνων μηχανικών,
τοπογράφων και λοιπών τεχνικών στελεχών του υπουργείου Πολιτισμού ζήτησε να
έχουν δικαίωμα αρχαιολογικής ανασκαφής και οι αρχιτέκτονες. Ώρα είναι να
ξεσηκωθούν και οι αρχαιολόγοι και να ζητήσουν δικαίωμα στον σχεδιασμό κτιρίων.

…Και η ισχύς εν τη ενώσει

Όμως, το θέμα έχει βαθιές ρίζες και η αιτία του κακού είναι ότι στο υπουργείο
υπάρχουν ελάχιστοι τεχνικοί, κακά αμειβόμενοι, ότι το αντικείμενο προστασίας
επί των μνημείων – ιδιαίτερα της νεώτερης εποχής – είναι τεράστιο και το
δυναμικό του υπουργείου Πολιτισμού δεν επαρκεί να το προστατέψει και να το
αναδείξει με γνώμονα ότι η πολιτιστική κληρονομιά είναι ένα αντικείμενο
ενιαίας και αδιαίρετης προστασίας. Αυτή η αδυναμία είχε σαν αποτέλεσμα την
απόσπαση της προστασίας των περισσοτέρων παραδοσιακών οικισμών και την υπαγωγή
τους στο ΥΠΕΧΩΔΕ, όπως και την απόσπαση της προστασίας των βιβλιοθηκών, που
πήγαν στο υπουργείο Παιδείας. Ενώ δηλαδή το υπουργείο Πολιτισμού σαν
οργανισμός και σαν αντίληψη κλονίζεται, πιέζεται έξωθεν και πολιορκείται από
την αντίληψη της εκχώρησης δικαιωμάτων προστασίας και εκμετάλλευσης προς τον
ιδιωτικό τομέα το δυναμικό του εμπλέκεται σε εσωτερικές συγκρούσεις για το
πάπλωμα της εξουσίας. Μα έτσι που πάνε σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε πάπλωμα
ούτε τι να σκεπάσει.