Διαστάσεις Έμεινε μόνο η Tζουλιάνα

H πληροφορία που δημοσιεύτηκε στην ισλαμική ιστοσελίδα ήταν σαφής:
επίκειται η απαγωγή ενός Αμερικανού ή ενός Ιταλού δημοσιογράφου. Οι Ιταλοί
αποφάσισαν να μην το ρισκάρουν άλλο. Το παρακάτω κείμενο του Ρενάτο Καπρίλε
δημοσιεύτηκε στη χθεσινή «Ρεπούμπλικα».

Στο Ραμάντι: Αμερικανοί στρατιώτες κάνουν σωματικό έλεγχο σε μια ιρακινή οικογένεια

«Εγκαταλείπω τη Βαγδάτη. Φεύγω επειδή μου είπαν πως το να μείνω έχει γίνει
τρομερά επικίνδυνο. Όχι πως τα πράγματα ήταν ποτέ ήσυχα εδώ – αλλά τώρα οι
Ιταλοί δημοσιογράφοι φαίνεται να βρίσκονται πραγματικά στο στόχαστρο. Το
κατάλαβα τις προάλλες στο έρημο ξενοδοχείο “Παλαιστίνη” όταν μια φωνή που μου
φαινόταν φιλική, ένας από τους τόσους πληροφοριοδότες με τους οποίους μιλούσα
τους τελευταίους μήνες, μου είπε από το τηλέφωνο να προσέχω: “Οι πληροφορίες
των μυστικών σας υπηρεσιών είναι ακριβείς. Μπορεί να σε απαγάγουν, μπορεί να
έρθουν να σε βρουν στο δωμάτιό σου”. Μόνο τότε κατάλαβα ότι βρισκόμουν μόνος
μου στον 15ο όροφο ενός ουρανοξύστη που κάποτε ήταν το ξενοδοχείο των
δημοσιογράφων.

Για να χειροτερέψουν ακόμη περισσότερο τα πράγματα, το προσωπικό ξεκίνησε μια
μυστηριώδη απεργία. Δεν υπάρχουν πλέον καμαριέρες, ούτε καθαρίστριες, τα
πρόσωπα στους διαδρόμους είναι καινούργια και καθόλου φιλικά. Την τελευταία
νύχτα άφησα ανοιχτή την πόρτα του μπάνιου, δένοντας το πόμολο με εκείνο της
εισόδου. Έτσι, όποιος επιχειρούσε να μπει θα έκανε θόρυβο. Δεν χρειάστηκε. Δεν
κοιμήθηκα καθόλου.

Χθες το απόγευμα ήλθαν να με πάρουν τρεις Ιταλοί αστυνομικοί. Ο σινιόρ Άχμεντ,
ψυχρός και ανέκφραστος, μου ζήτησε να πληρώσω τη νόμιμη επιβάρυνση επειδή
άφησα το δωμάτιο αργά. Ήξερε για τις απειλές, αλλά δεν τον ενδιέφεραν. Εμείς
οι ξένοι είμαστε όλοι ίδιοι στα μάτια του. Είναι ευγενικός, αλλά δεν μας
συμπαθεί, και ασφαλώς δεν ασχολείται μαζί μας. Μπροστά στο τεθωρακισμένο τζιπ,
ο διερμηνέας μου ο Αντράους, ένας πενηντάρης χριστιανός, με περίμενε κρατώντας
μια φωτογραφία: “Πάρ’ την, είναι η οικογένειά μου. Σε αγαπούν όλοι πολύ”.
Ύστερα η διαδρομή στην τρελή κίνηση της Βαγδάτης. Οι αλεξιπτωτιστές με τα
πολυβόλα στο χέρι έξω από τα παράθυρα. Ένα σύγκρυο σε κάθε διασταύρωση, κάθε
φορά που ένα αυτοκίνητο μας έκοβε τον δρόμο. Ότι η κατάσταση έχει αλλάξει, το
κατάλαβα και από την εικόνα της πρεσβείας: βαρέλια με αγκαθωτό σύρμα, σάκοι με
άμμο κι ένας λαβύρινθος τσιμεντένιων φραγμάτων για να φτάσεις στη θωρακισμένη
πόρτα.

Έχω μια μεγάλη πίκρα μέσα μου. Ξέρω πως το να κάνεις τον πολεμικό ανταποκριτή
σε τέτοιες συνθήκες είναι δύσκολο. Μην πιστεύετε όμως εκείνους που λένε ότι το
Ιράκ μπορείς να το παρακολουθήσεις καλύτερα απ’ έξω. Ακόμη κι όταν ήμασταν
κλεισμένοι στο ξενοδοχείο, είχαμε επαφές με συνεργάτες, με συναδέλφους, με
ανθρώπους που μετράνε. Έπειτα με στενοχωρεί και κάτι άλλο: πως εγώ πήρα το
αεροπλάνο για την πατρίδα, αλλά έμεινε πίσω μια τελευταία Ιταλίδα
δημοσιογράφος. H Τζουλιάνα Σγκρένα».